Америкалық дирижер Чарльз Дин Диксон өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Чарльз Дин Диксон (10 қаңтар 1915 – 3 қараша 1976) – американдық дирижер.

Мансап

Диксон Нью-Йорк қаласындағы Харлемнің Манхэттеннің жоғарғы бөлігінде дүниеге келді. Оның ата-анасы бұрын Кариб теңізінен көшіп келген. Ол Джульярд мектебінде және Колумбия университетінде Альберт Стоссельден дирижерлік сабақтар алды. Расизмге байланысты дирижерлік қызметке қол жеткізудің алғашқы әрекеттері сәтті болмағандықтан (ол афроамерикалық болғандықтан), 1931 жылы ол өзінің оркестрі мен хор ұйымын құрды. 1941 жылы ол NBC симфониялық оркестрін және Нью-Йорк филармониясын жазғы маусымда қонақ ретінде жетектеді. Кейін Филадельфия оркестрі мен Бостон симфониялық оркестрінде дирижер болып жұмыс істеді. 1948 жылы Дитсон дирижерлік сыйлығын жеңіп алды. 1949 жылы ол АҚШ-тан Израиль филармониялық оркестріне кетіп, 1950 және 1951 жылдары оркестрге жетекшілік етті. 1953–1960 жылдары Швециядағы Гётеборг симфониясының, 1964–1967 жылдары Австралиядағы Сидней симфониялық оркестрінің, ал 1961–1974 жылдары Франкфурттағы hr Sinfonieorchester оркестрінің бас дирижері болды. Еуропадағы жылдары Диксон Кельндегі WDR Sinfonieorchester және Мюнхендегі Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks оркестрлерін қонақ ретінде жетектеді. Ол сонымен қатар 1968–1973 жылдары Бьеренрайтер үшін Прага симфониялық оркестрімен бірнеше жазба жасады, олардың ішінде Бетховен, Брамс, Хайдн, Мендельсон, Моцарт, Шуман, Вагнер және Вебердің шығармалары бар. 1950 жылдары Вестминстер рекордс үшін ол Шуберттің «Розамунде» операсынан симфониялар мен қосымша музыка, Листтің симфониялық поэмалары (Лондондағы Корольдік филармониясымен) және Шуманның симфонияларын (Венадағы Фольксопера оркестрімен) жазды. Диксон Венадағы Америкалық жазба қоғамы үшін бірнеше американдық шығармаларды да жазды. Оның WDR хабарларын жазған кейбір жазбалары Bertelsmann және басқа лейблдерде жарық көрді. Диксон еуропалық тыңдаушыларға Уильям Грант Стилл сияқты көптеген американдық композиторлардың шығармаларын таныстырды. 1968 жылғы Олимпиада ойындарында Диксон Мексиканың Ұлттық симфониялық оркестрін жетектеді. Диксон 1970 жылы АҚШ-қа Нью-Йорк филармониясы, Чикаго симфониялық оркестрі, Детройт симфониясы, Милуоки симфониясы, Питтсбург симфониясы, Сент-Луис симфониясы және Сан-Франциско симфониясымен қонақ дирижерлік тапсырмалар үшін оралды. Ол Бруклин филармониясының дирижері болды, онда ол балалар концерттерімен танымал болды. Ол сонымен қатар Африка, Израиль және Оңтүстік Америкадағы ірі симфониялық оркестрлердің көпшілігіне жетекшілік етті. Диксонның АҚШ-тағы соңғы өнері 1975 жылдың сәуір айында Филадельфия оркестрін жетектеуі болды. Диксон американдық композиторлардың, авторлардың және баспагерлердің (ASCAP) Американдық қоғамының музыкаға жастардың қатысуын ынталандырғаны үшін «Құрмет» сыйлығымен марапатталды. 1948 жылы Диксон американдық музыкаға қосқан үлесі үшін Алиса М. Дитсон сыйлығымен марапатталды. Диксон 1975 жылдың күзінде Австралияда гастрольдік сапарға шығуға тиіс еді, бірақ жүрек ауруына байланысты сапардың көп бөлігін тоқтатуға мәжбүр болды. Ол Еуропаға оралып, 1976 жылдың 4 қарашасында Швейцарияның Цуг қаласында инсульттан қайтыс болды. Ол 61 жаста болды. Ол бір кезде өзінің мансабының үш кезеңін өзіне берілген сипаттамалар бойынша анықтады: біріншіден, оны «қара американдық дирижер Дин Диксон» деп атады; оған келісімшарттар ұсыныла бастағанда ол «американдық дирижер Дин Диксон» болды; ал ол толық қабылданғаннан кейін ол жай ғана «дирижер Дин Диксон» деп аталды.

Dixon was born in the upper Manhattan neighborhood of Harlem in New York City to parents who had earlier migrated from the Caribbean. He studied conducting with Albert Stoessel at the Juilliard School and Columbia University. When early pursuits of conducting engagements were stifled because of racial bias (he was African American), he formed his own orchestra and choral society in 1931. In 1941, he guest conducted the NBC Symphony Orchestra, and the New York Philharmonic during its summer season. He later guest conducted the Philadelphia Orchestra and Boston Symphony Orchestra. In 1948 he won the Ditson Conductor's Award. In 1949, he left the United States for the Israel Philharmonic Orchestra, which he directed during its 1950 and 1951 seasons. He was principal conductor of the Gothenburg Symphony in Sweden 1953–60, the Sydney Symphony Orchestra in Australia 1964–67, and the hr Sinfonieorchester in Frankfurt 1961–74. During his time in Europe, Dixon guest conducted with the WDR Sinfonieorchester in Cologne and the Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks in Munich. He also made several recordings with the Prague Symphony Orchestra in 1968–73 for Bärenreiter, including works of Beethoven, Brahms, Haydn, Mendelssohn, Mozart, Schumann, Wagner, and Weber. For Westminster Records in the 1950s, his recordings included symphonies and incidental music for Rosamunde by Schubert, symphonic poems of Liszt (in London with the Royal Philharmonic), and symphonies of Schumann (in Vienna with the Volksoper Orchester). Dixon also recorded several American works for the American Recording Society in Vienna. Some of his WDR broadcast recordings were issued on Bertelsmann and other labels. Dean Dixon introduced the works of many American composers, such as William Grant Still, to European audiences. During the 1968 Olympic Games, Dixon conducted the Mexican National Symphony Orchestra. Dixon returned to the United States in 1970 for guest conducting engagements with the New York Philharmonic, Chicago Symphony Orchestra, Detroit Symphony, Milwaukee Symphony, Pittsburgh Symphony, St. Louis Symphony, and San Francisco Symphony in the 1970s. He also served as the conductor of the Brooklyn Philharmonic, where he gained fame for his children's concerts. He also conducted most of the major symphony orchestras in Africa, Israel, and South America. Dixon's last appearance in the US was conducting the Philadelphia Orchestra in April 1975. Dixon was honoured by the American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) with the Award of Merit for encouraging the participation of American youth in music. In 1948, Dixon was awarded the Alice M. Ditson award for distinguished service to American music. Dixon was to tour Australia in the autumn of 1975 but had to cancel most of the tour due to heart problems. He returned to Europe and died in Zug, Switzerland, on November 4, 1976, after suffering a stroke. He was 61 years old. He once defined the three phases of his career by the descriptions he was given: firstly, he was called "the black American conductor Dean Dixon"; when he started to be offered engagements he was "the American conductor Dean Dixon"; and after he had become fully accepted he was called simply "the conductor Dean Dixon".

Жеке өмір

Диксон үш рет үйленген. Оның бірінші әйелі Вивиан Ривкин болды, одан 1948 жылы Диана есімді қызы дүниеге келді. 1954 жылғы 28 қаңтарда шыққан "Жет" журналында Ривкинмен ажырасқаны және фин графесі және драматург Мэри Манделинге үйленетіні жарияланды. Олар 1951 жылы Диксон Финляндияда Қызыл Крестке концерт қойып жатқанда танысқан. Диксон мен Манделин 1954 жылғы 28 қаңтарда үйленді. Сол жылдың 28 шілдесінде Нина есімді қыздары туды. Бұл неке де ажырасумен аяқталды. 1960 жылдардың соңында Диксон алғашқы некесінен туған қызы Дианамен байланыс орнатуға екі рет әрекеттенді, бірақ сәтті болмады. Оның соңғы әйелі 1973 жылы Рита Блум болды.