Инка Эссенхай: Америка суретшісінің шығармашылығы

Кіріспе

Американдық суретші Инка Эссенхай (1969 жылы туған) – Нью-Йорк қаласындағы американдық суретші. Оның мансабында Deitch Projects, Mary Boone Gallery, 303 Gallery, Stefan Stux Gallery және Нью-Йорктегі Jacob Lewis Gallery, Токиодағы Kotaro Nukaga, Tomio Koyama Gallery, Венециядағы Il Capricorno сияқты галереяларда жеке көрмелері өткен.

Білім

Эссенхай Арлингтон орта мектебін бітіріп, Огайо штатындағы Колумбус өнер және дизайн колледжінде оқыды (1991) және Нью-Йорктегі Бейнелеу өнері мектебінен Көркемсурет магистрі дәрежесін алды (1992–94). Ол Нью-Йорк өнер академиясында оқытумен айналысты және Атлантик өнер орталығында шебер суретші болды.

Жұмыс

1990 жылдардың ортасында Эссенхай американдық суретшілердің алғашқы буынының бірі болды. Стильдік тұрғыдан оның суреттері толыққанды жазықтықтан бастап терең бейнелеу кеңістігін беруге дейін, абстракция мен фигурацияны үйлестіріп, олардың арасында ауысады. 1990 жылдардың соңында Эссенхай Нью-Йорктегі жас суретшілердің бір ұрпағы ретінде танылды, олардың ішінде Сесили Браун, Дэмиен Лоуб және Уилл Коттон болды. Оның ерте туындылары кейде ерекше созылған мультфильмдік формалары мен қарапайым, жатық түстері үшін «Поп-сюрреализм» деп сипатталды. Ол 1998 жылғы Aldrich Contemporary Art Museum-де өткен әсерлі «Pop Surrealism» көрмесіне қатысты, оны Стивен Генри Мэдофф Artforum журналында былай деп сипаттады: «Бұл ойлы, шеберлікпен құрастырылған көрмедегі мутанттық сезімталдық сюрреализмнің арманды, эротикалық және гротескті денеге деген құштарлығы мен поп-арттың жағымсыз, жарқыраған әлемді, таңбаланған тауарларға берілгенін үйлестіруді ұсынады». 2000 жылдардың ортасында Эссенхайдың стилі мен материалдарында айқын өзгерістер болды – 1990 жылдардағы өте жатық эмаль бояуларын қолданудан жаңа онжылдықта майлы бояуды атмосфералық түрде қолдануға көшті. (Мысалы, «Born Again», 1999, эмаль, Tate Modern коллекциясында, және «Spring», 2006, майлы бояу, Смитсониан американдық өнер мұражайының коллекциясында). Эссенхай үшін материалдардың өзгеруі эстетикалық айырмашылықтар ғана емес, сонымен қатар өнер тарихындағы анық сілтемелерді білдірді: «Мен бір кезде майлы бояуды тоқтатып, эмальді қолдана бастадым. Сол кезде маған осы тарихтан, терең сезімдерді іздеуден қашықтап тұру қажет болды. Мен майлы бояумен байланысты барлық ауырлықты тастап, толығымен қазіргі заманға сай нәрсені жасағым келді, мен оны эмальдің тегіс, жарқын, жатық беттерінен таптым». Эссенхай соңғы кезде эмаль суретіне қайта оралды, бірақ оны майлы бояумен жасаған ерте туындыларындағы жарық сапасын сақтай отырып аяқтады (мысалы, «Midsummer Night’s Dream», 2017, эмаль, кенеп). Эссенхай карьерасының басында спонтанды сурет салуды жиі қолданғанмен, кейіннен туындыларында баяндау мазмұнын мақсатты түрде пайдалануға көшті. Смитсониан американдық өнер мұражайымен сұхбатында Эссенхай былай түсіндірді: «Бәлкім, мен қиялымнан шыққан нәрсені қабылдап, оған келісуім керек емес. Мен өзім өмір сүргім келетін әлемді құруға кірісе аламын». Мифология, пейзаж және қала мен ауылдың қарама-қарсылығы оның туындыларында жиі кездесетін мотивтер, бірақ Эссенхай өзін тақырыппен шектемейді. Ол психологиялық және метафизикалық шындықтарды зерттеуде абстракция мен фигурацияны үйлестірді. 2018 жылғы Hyperallergic журналындағы шолуда суретші/жазушы Питер Малоун былай деп сипаттады: «Эссенхай фигура мен дизайн, абстракция мен баяндау, сезім мен юмор және, жалпы алғанда, оқуға болатын баяндаумен амбициялық сурет салудың үйлесімін көрсететін бостандыққа ие». Эссенхай былай дейді: «Мен бізге айтатын және қандай да бір жолмен қайтадан жасайтын архетиптер мен оқиғалар туралы ойлаймын. Біз әңгіме айту арқылы санамызды үнемі өзгертеміз. Егер сіз адамдардың бір нәрсе туралы ойлауын өзгертуді қаласаңыз, ол туралы әңгіме айта аласыз. Бұл өте жылдам нәтиже береді. Мен сананы өзгертемін деп ойламаймын, бірақ мен басқа бір жерді суреттеймін. Мен суреттерімде басқа әлемдердің мүмкін екенін сезінуді қалаймын». Сонымен қатар, Вирджиниядағы қазіргі заманғы өнер мұражайындағы «A Fine Line» атты ретроспектива Каламазуо өнер институтына жол тартты. Эссенхайдың алғашқы монографиясы MOCA мұражайы көрмемен бірге жарияланды.

In the mid 1990s, Essenhigh was among the first generation of American artists to return to figuration. Stylistically, her paintings have been described as ranging from completely flat to rendering deep pictorial space, blending abstraction and figuration and going back and forth between the two. In the late 1990s, Essenhigh's work attracted attention as one of a generation of young painters in New York, including Cecily Brown, Damien Loeb and Will Cotton. Her early work was sometimes characterized as "Pop Surrealism" for its strangely attenuated cartoon forms and flat, simple colors. She was included in the influential 1998 Pop Surrealism exhibition at the Aldrich Museum of Contemporary Art, which Steven Henry Madoff described in Artforum as follows: “The mutant sensibility at work in this droll, smartly curated exhibition proposes the marriage of Surrealism's dream laden fetish for the body eroticized and grotesque and Pop art's celebration of the shallower, corrosively bright world given over to the packaged good.”

A decade later, Essenhigh was included in another groundbreaking exhibition — The Museum of Modern Art’s Comic Abstraction: Image Making, Image Breaking (2007). The mid 2000s brought on a distinct shift in Essenhigh’s style and materials, from her use of very flat enamel paints in the 1990s, to a more atmospheric application of oil paint in the new decade. (see Born Again, 1999, enamel on canvas, in the collection of the Tate Modern versus Spring, 2006, oil on canvas, in the collection of the Smithsonian American Art Museum.) For Essenhigh, these changes in materials not only differed aesthetically, but pointed to clear references in art history: “I stopped painting in oil for a time and started using enamel. At the time I needed to get away from all that history, that search for deeper emotions. I needed to drop all the baggage that comes with oil paint and do something completely contemporary, which I found in the slick, bright, flat surfaces of enamels.” Essenhigh has most recently moved back to enamel painting, but completed in such a manner as to retain the qualities of light found in her earlier work with oil (as seen in Midsummer Night’s Dream, enamel on canvas, 2017). While Essenhigh often made use of automatic drawing early on in her career, the work has since shifted to a very intentional use of narrative content. In an interview with the Smithsonian American Art Museum, Essenhigh explains, “Maybe I don’t need to take whatever comes out of my imagination and be ok with that. Maybe I can start to form the world that I want to live in.” Mythology, landscape and the urban versus pastoral are recurring motifs in her work, although Essenhigh does not limit herself by subject. She has blended abstraction and figuration in an investigation of psychological and metaphysical realities. In a 2018 Hyperallergic review, the artist/writer Peter Malone describes, “Essenhigh reveals a freedom that resonates with all manner of fusion: of figure and design, of abstraction and narrative, of sentiment and humor, and more generally, of ambitious painting with a readable narrative.” Essenhigh states, “I think about the archetypes and stories that we tell ourselves, and reenact in some way. We change our consciousness through storytelling all the time. If you want to change how people are thinking about something, you can tell a story about it. It does the job really fast. I don’t think I’m necessarily changing consciousness, but I’m painting another place. I would like my paintings to have that feeling — that other worlds are possible.” and a retrospective at the Virginia Museum of Contemporary Art in Virginia Beach, VA, "A Fine Line", which traveled to the Kalamazoo Institute of Arts. Essenhigh’s first monograph was published by MOCA in conjunction with the exhibition.

Таңдалған көрмелер

2019 жылы «A Fine Line», Каламазу өнер институты, Каламазу, Мичиган штаты. «A Fine Line», Вирджиния қазіргі заманғы өнер мұражайы, Вирджиния Бич, Вирджиния штаты. «Сызбалы суреттің жаңа шекаралары», Fondazione Stelline, Милан, Италия. 2016 жылы «Әлемдер арасында», Фрист өнер мұражайы, Нэшвилл, ТН. 2015 «Украиналық диаспора: әйел суретшілер 1908–2015». Украина мұражайы, Нью-Йорк, Нью-Йорк. «Адамгершілікті қозғайтын тұнықтық», Эрик Фишльдің кураторлығымен, FLAG Art Foundation, Нью-Йорк, Нью-Йорк. 2014 жылы «Comet Dust & Crystal Shards», Jacob Lewis Gallery, Нью-Йорк, Нью-Йорк. 2012 «Табиғи және қолдан жасалған», Томио Кояма галереясы, Токио, Жапония. 2011 «Inka Essenhigh: Жаңа басылымдар және монопринттер», Pace Prints, Нью-Йорк, Нью-Йорк. «Табиғаттан тыс/Табиғи сұлулық», Мэн қазіргі заманғы өнер орталығы, Рокпорт, МЕ. 2010 «Ескі жаңа дәуір», 303 галереясы, Нью-Йорк, Нью-Йорк. 2007 «Комикалық абстракция: бейнелерді бұзу, бейнелер жасау». Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Нью-Йорк, Нью-Йорк. «Күшті желі: гравировка 1900 жылдан бүгінге дейін», Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Нью-Йорк, Нью-Йорк. 2004 СИТ Санта-Фе 5-ші халықаралық биенналесі (Роберт Сторртың кураторлығымен), Санта-Фе, Нью-Мексико. Ғаламдар ішіндегі ғаламдар, 26-шы Сан-Паулу биенналесі, Сан-Паулу, Бразилия. 2003 «Жақында салынған суреттер», Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Майами, ФЛ. 2002 Виктория Миро галереясы, Лондон, Англия. 303 галереясы, Нью-Йорк, Нью-Йорк. 1999 Deitch Projects, Нью-Йорк, Нью-Йорк. «Америкалық пейзаж: Инка Эссенхайдың соңғы суреттері», Олбрайт Нокс өнер галереясы, Буффало, Нью-Йорк. 1998 «Поп-сюрреализм», Олдрич қазіргі заманғы өнер мұражайы, Риджфилд, КТ.