Томас Орвилл Сивер: Әскери өмір және заңгерлік мансабы

Кіріспе

Америкалық заңгер Томас Орвилл Сивер (1833 жылдың 23 желтоқсаны – 1912 жылдың 11 шілдесі) АҚШ Азамат соғысы кезінде АҚШ армиясында полковник шеніне дейін көтерілді және Спотсильвания сот үйі шайқасындағы ерлігі үшін Американың ең жоғары әскери наградасы – Құрмет медалімен марапатталды. Соғыстан кейін Сивер Вермонт штатының адвокатурасына қабылданды және көп жылдар бойы судья болып қызмет еткен, өмірінің соңына дейін заңгерлікпен айналысты.

Өмірбаян

Сивер Вермонт штатының Кавендиш қаласында дүниеге келді, бірақ мектептің бірінші жылынан кейін ата-анасы ұлына жақсы білім беру мүмкіндіктерін іздеп, Помфрет қаласына көшіп барды. Кейіннен ол Оңтүстік Вудсток қаласындағы Грин-Маунтин академиясына түсіп, 1855 жылы бітірді. Сол жылы ол Тафтс университетіне оқуға түсті, онда Zeta Psi бауырластығына қабылданды, бірақ 1856 жылы Тафтс университетінен шығып, Вермонт штатының әскери академиясы – Норвич университетінде оқыды. 1858 жылы ол Норвичтен дипломсыз кетіп, Юнион колледжінде білімін аяқтады және 1859 жылы B.A. дәрежесін алды. 1861 жылдың 30 маусымында ол Нэнси Тейлор Джонсон Сполдингке үйленді. Азамат соғысы басталғанда, Сивер 1861 жылдың 16 шілдесінде Ньюбериде әскери қызметке шақырылды, онда ол капитан шенінде 3-ші Вермонт жәй ауыстырылған әскерінің ротасына командир болып тағайындалды. Ол ақырында полкке қолбасшылық етті және 13 тамызда майор, 17 қыркүйекте подполковник, ал 13 қаңтарда полковник шеніне көтерілді. Ол Антиетам және Геттисбург шайқастарында, сондай-ақ көптеген басқа шайқастарда қызмет етті. 1864 жылдың 10 мамырында әскери қызметтен босатылды. 1864 жылдың қазан айында Конфедерацияның Сент-Олбанс шабуылынан кейін Вермонт штатының үкіметі өз милициясын қайта ұйымдастырып, Канададан болатын болашақ шабуылдардан қорғану үшін орналастырды. 1-ші дивизия құрылды, оның құрамында Уильям Ю.У. Рипли генерал-майор шенімен қолбасшылық етті; оның бағынышты бригада командирлері, бригада генералы шенімен: Джон Л. Барстоу (1-ші бригада); Уильям В. Граут (2-ші бригада); және Сивер (3-ші бригада) болды. Соғыстан кейін Сивер тағы да Кавендишке қоныстанды және адвокаттық практикамен айналыса бастады, әр түрлі уақытта мемлекеттік қорғаушы және мемлекеттік прокурор болып қызмет етті; сонымен қатар ол мемлекеттік теміржол комиссары, округтік түрме комиссары және қалалық кеңесші сияқты басқа да лауазымдарды иеленді. 1886 жылы ол мұрагерлік сот судьясы болып тағайындалды. 1892 жылдың 8 сәуірінде Спотсильвания шайқасындағы батылдығы үшін ол Құрмет медалімен марапатталды. 1897 жылы ажырасу ісіне қатысқан тарап Сиверді атып өлтірді, себебі ол қызының қамқорлығын алмағанына ашуланды; ұзаққа созылған іс әкесінің қызды ұрлауда кінәлі екенін анықтауды қамтыды. Оған қызды уақытша қамқоршысына беруіне кедергі келтіруге тыйым салатын сот шешімі берілгеннен кейін, әкесі Сиверге жақындап, оны қайтаруды талап етті. Сивер оны үйінен шығарып жібергенде, әкесі оны атып өлтірді. Бір оқ Сивердің пальто жеңін тесіп өтті, ал екіншісі оң өкпесінен өтіп, арқасына кірді. Ол ұзақ уақыт ауруханада жатты, бірақ жазылып шықты. 1898 жылдың ақпанында әкесі кісі өлтіруге талпынғаны үшін сотталды. 1910 жылы Норвич университеті Сиверге әскери және сот саласындағы жетістіктері үшін Магистрлік ғылымдарының құрметті дәрежесін берді. Ол 1912 жылы Вудсток қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды және Вермонт штатының Виндзор округіне қарасты Ривер-стрит зиратында жерленді. Ол әйелі Нэнси және екі баласын – қыз бен ұлды (екі қызы одан бұрын қайтыс болған) қалдырды.

Seaver was born in Cavendish, Vermont, but after his first year of school his parents moved to Pomfret seeking better educational opportunities for their son. He ultimately attended Green Mountain Academy in South Woodstock, graduating in 1855. He matriculated at Tufts University later that year, where he was admitted to the Zeta Psi fraternity, but left Tufts in 1856 to attend Norwich University, a Vermont military academy. He left Norwich without a degree in 1858, completing his studies at Union College and receiving a B. A. in 1859. On June 30, 1861, he wed Nancy Taylor Johnson Spaulding. On the outbreak of the Civil War, Seaver mustered on July 16, 1861, in Newbury, where he was given command of a company in the 3rd Vermont Infantry as a captain, serving until July 1864. He eventually commanded the regiment, and was promoted to major on August 13, 1861; to lieutenant colonel on September 17, 1862; and to full colonel on January 13, 1863. He served in the Battles at Antietam and Gettysburg, among many others. he was mustered out of the service on May 10, 1864. After the Confederate St. Albans Raid in October 1864, Vermont's state government reorganized its militia and deployed it to defend against future incursions from Canada. The 1st Division was created, with William Y. W. Ripley in command as a major general; his subordinate brigade commanders, with the rank of brigadier general, included: John L. Barstow (1st Brigade); William W. Grout (2nd Brigade); and Seaver (3rd Brigade). After the war, Seaver settled in Cavendish once more and began work as an attorney, serving at different times as a public defender and state's attorney; he also held other posts, including state railroad commissioner, county jail commissioner, and town selectman. He was made a judge of the probate court in 1886. He received the Medal of Honor on April 8, 1892, for valor in the Battle of Spotsylvania. In 1897, Seaver was shot by the party in a divorce case who was upset that he had not received custody of his daughter; the protracted case included the father being found guilty of kidnapping. After being served with a restraining order preventing him from interfering with a temporary guardian's custody of the girl, the father approached Seaver and demanded her return. When Seaver ordered him from the Seaver home, the father shot him. One bullet pierced Seaver's coat sleeve; the other went through his right lung and lodged in his back. He was hospitalized for an extended period, but recovered. The father was convicted of attempted murder in February 1898. In 1910, Norwich University conferred the honorary degree of Master of Arts on Seaver in recognition of his accomplishments as a soldier and a judge. He died in Woodstock in 1912 from a heart attack and was buried at River Street Cemetery in Windsor County, Vermont. He was survived by his wife Nancy and two children, a girl and a boy (two daughters had predeceased him).