Арнольд Алетрино: Голланд дәрігері, криминал антропологі және жазушысы
Arnold Aletrino
Арнольд Алетрино – голланд дәрігері, криминал антропологі және жазушы. Гомосексуализм туралы еңбектерімен, «Tachtigers» тобының мүшесі ретінде танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландиялық дәрігер, қылмыстық антрополог және жазушы Арнольд Алетрино (1 сәуір 1858 – 16 қаңтар 1916) – голланд және француз тілдерінде гомосексуализм туралы еңбектер жариялаған голландиялық дәрігер, қылмыстық антрополог және жазушы. Ол «Тахтигерлер» тобының мүшесі болды, бұл топ XIX ғасырдың ортасындағы голландтық викториялық жазушылардың ізгіленген поэзиясы мен прозасына наразы болған жас және революциялық голланд авторларынан құралған.
Dutch physician, criminal anthropologist and writer
Arnold Aletrino (1 April 1858 – 16 January 1916) was a Dutch physician, criminal anthropologist and writer, who published works on homosexuality in Dutch and French. He was a member of the Tachtigers, a group of young and revolutionary Dutch authors, who despised the pious poetry and prose of the mid nineteenth century Dutch Victorian writers.
Өмірбаян
Арнольд Алетрино 1858 жылғы 1 сәуірде Амстердамда Саломон Алетрино мен Селима Пинеда отбасында дүниеге келген. Медицина студенті кезінде ол Фредерик ван Иденмен дос болып, ол белгілі психиатр және ең танымал «Тахтигерлердің» бірі болды. 1892 жылы ол Рейчел Мендес да Костаға үйленді, ол бес жылдан кейін өзіне-өзі қол жұмсады. Кейін ол Жюпи ван Стокмға үйленді. Алетриноның балалары болған жоқ. Алетрино 1889 және 1906 жылдар аралығында бірнеше роман мен әңгімелер жинағын жариялады, олардың барлығы өте мұңды және көңіл көтермейтін атмосферада болды. Осы кезеңде ол Амстердам қаласының, әсіресе өрт сөндірушілердің дәрігері болып жұмыс істеді. Өмірінің соңғы жылдарында, ауруға шалдыққан күйде, ол әйелімен бірге Швейцарияда тұрды. Алетрино 1916 жылғы 16 қаңтарда 57 жасында Швейцарияның Женева қаласына жақын Чернекс қаласында қайтыс болды.
Arnold Aletrino was born 1 April 1858 in Amsterdam to Salomon Aletrino and Selima Pineda. As a medical student, he befriended Frederik van Eeden, who was to be a well known psychiatrist and one of the most famous Tachtigers. In 1892, he married Rachel Mendes da Costa, who committed suicide five years later. Later, he married Jupie van Stockum. Aletrino never had children. Aletrino published between 1889 and 1906 a few novels and collections of stories, all extremely bleak and cheerless in atmosphere. During this time, he worked as a medical doctor for the city of Amsterdam, especially for its firemen. In his final years, an incurably ill man, he lived with his wife in Switzerland. Aletrino died 16 January 1916 in Chernex, Switzerland, near Geneva, aged 57.
Шығармалары
Алетриноны қылмыстылықты орталық жүйке жүйесінің дегенерациясымен түсіндіруге тырысқан Чезаре Ломброзо тәрбиелеген. Алетрино 1897 жылы голланд мақаласында гомосексуалистерге қатысты Ломброзомен пікір келіспеді, онда ол гомосексуализмнің басқа жағынан толығымен қалыпты және дені сау адамдарда да пайда болуы мүмкін екенін айтты. Кейінгі еңбектерінде ол Еуропада гомосексуализмге заңдық төзімсіздік пен тыйым салуға қарсы күресті. 1901 жылы Амстердамда өткен Қылмыстық антропологияның бесінші конгресінде ол гомосексуалистерді қорғады. Оны "әдепсіздікті қорғау" деп айыптады. Ол өмірі бойы гомосексуализмге қатысты көбірек төзімділік пен түсіністік қалыптастыру үшін күресті. 1912 жылы ол 1897 жылы Германияда гей-құқықтарының алғашқы жақтасы Магнус Хиршфельд құрған Ғылыми гуманитарлық комитеттің голланд бөлімшесін құруға қатысты.
Aletrino had been schooled by Cesare Lombroso, who attempted to explain criminality in light of a degenerating central nervous system. Aletrino broke with Lombroso over homosexuals in a Dutch article in 1897, in which he claimed that homosexuality could occur in otherwise perfectly normal and healthy individuals. In later works he campaigned against the legal intolerance and prohibition of homosexuality in Europe. In 1901, he defended homosexuals at the Fifth Congress of Criminal Anthropology in Amsterdam. He was accused of "defending immorality." He continued to fight throughout his life to engender a more tolerant and understanding attitude of homosexuality. In 1912, he participated in founding the Dutch branch of the Scientific Humanitarian Committee, which was first founded in Germany in 1897 by gay rights pioneer Magnus Hirschfeld.