Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфред Кинси және басқалардың адамның жыныстық мінез-құлқы туралы екі кітабы.
Two books on human sexual behavior by Alfred Kinsey and others
Кинсидің баяндамалары – Альфред Кинси, Уорделл Померой, Клайд Мартин және (әйелдердегі жыныстық мінез-құлқы үшін) Пол Гебхард жазған, W. B. Saunders баспасынан шыққан, адамның жыныстық мінез-құлқы туралы екі ғылыми кітап: «Адамның жыныстық мінез-құлқы» (1948) және «Адамның жыныстық мінез-құлқы» (1953). Кинси – Индиана университетінің зоологы және Жыныстық, гендерлік және репродукциялық зерттеулер институтының (көбінесе Кинси институты деп аталады) негізін қалаушы. Жан Браун, Корнелия Кристенсон, Дороти Коллинз, Хедвиг Лесер және Элеонора Рор кітаптың бетінде зерттеушілердің көмекшілері ретінде көрсетілген. Элис Филд – Нью-Йоркте жыныстық зерттеуші, криминолог және әлеуметтанушы; ол «Адамның жыныстық мінез-құлқы» кітабы бойынша ғылыми серіктес ретінде құқықтық мәселелерге көмек көрсетті. «Адамның жыныстық мінез-құлқы» атты еңбектегі талдау мен қорытындыларға негізделген әлеуметтану деректері он бес жыл ішінде шамамен 5300 ер адамнан жиналды. «Адамның жыныстық мінез-құлқы» әйелдермен жеке сұхбаттасу арқылы 6000-ға жуық әйелдің қатысуымен жасалды. Соңғысында Кинси әйелдердің түрлі жыныстық белсенділікке қатысу жиілігі туралы мәліметтерді талдап, жас, әлеуметтік-экономикалық жағдай және діни сенімдер сияқты факторлардың жыныстық мінез-құлқына қалай әсер ететінін зерттеді. Екі кітап та бірден ғылыми қауымдастық пен жалпы жұртшылық арасында қырқыс дау тудырды, себебі олар жыныстық қатынас туралы қалыпты көзқарастарға қарсы шығып, бұрын талқыланбаған тақырыптарды қозғады. Кинсидің зерттеу әдістерінің дұрыстығы кейде күмәндандырылды. Дегенмен, Кинсидің еңбегі новаторлық және барлық уақыттағы ең танымал жыныстық зерттеулердің бірі саналады.
The Kinsey Reports are two scholarly books on human sexual behavior, Sexual Behavior in the Human Male (1948) and Sexual Behavior in the Human Female (1953), written by Alfred Kinsey, Wardell Pomeroy, Clyde Martin, and (for Sexual Behavior in the Human Female) Paul Gebhard and published by W. B. Saunders. Kinsey was a zoologist at Indiana University and the founder of the Kinsey Institute for Research in Sex, Gender, and Reproduction (more widely known as the Kinsey Institute). Jean Brown, Cornelia Christenson, Dorothy Collins, Hedwig Leser, and Eleanor Roehr were all acknowledged as research assistants on the book's title page. Alice Field was a sex researcher, criminologist, and social scientist in New York; as a research associate for Sexual Behavior in the Human Female, she provided assistance with legal questions. The sociological data underlying the analysis and conclusions found in Sexual Behavior in the Human Male was collected from approximately 5,300 men over a fifteen year period. Sexual Behavior in the Human Female was based on personal interviews with approximately 6,000 women. In the latter, Kinsey analyzed data for the frequency with which women participate in various types of sexual activity and looked at how factors such as age, social economic status, and religious adherence influence sexual behavior. The two best selling books were immediately controversial, both within the scientific community and the general public, because they challenged conventional beliefs about sexuality and discussed subjects that had previously been taboo. The validity of Kinsey's methods were sometimes called into question. Despite this, Kinsey's work is considered pioneering and some of the best known sex research of all time.
Негізгі мәліметтер мен әдіс
Жыныстық мінез-құлық туралы сауалнамалар американдық қоғамда бұрын-соңды болмаған деп есептелді, дегенмен Клелия Дуэль Мошер Виктория дәуіріндегі әйелдер арасында сауалнама жүргізген болатын. Сапалық зерттеулерді Хавелок Эллис және Магнус Хиршфельд жасады, бірақ бұл зерттеушілер сандық деректерді жинауға тырыспады. Кинси ондаған жылдық зерттеулер нәтижесінде академиялық беделге ие болды және Рокфеллер отбасы қолдаған қайырымдастық ұйымдарының қолдауын алды, бұл оған кең ауқымды талдау жүргізуге мүмкіндік берді. Оның зерттеуі ауқымы жағынан бұрын-соңды болмаған, ол 18 000 адаммен сұхбаттасты. Деректер негізінен зерттеушілер жаттап алған, бірақ жауап парағында белгіленбеген, құрылымдық сауалнама бойынша жүргізілген субъективті есептерге негізделген сұхбаттар арқылы жиналды. Жауап парақтары осылай кодталды, себебі жауап берушілердің құпиялылығын сақтау қажет болды, ал жауаптар алдын ала анықталған символдарды пайдалана отырып, бос торға енгізілді. Ақ нәсілді ер адамдардың 11,6% (20-35 жас аралығы) өмірі бойында 3 бағасын алды (гетеросексуалдық және гомосексуалдық тәжірибе/жауап шамамен тең). Зерттеу сондай-ақ, сауалнамаға қатысқан американдық ер адамдардың 10% -ы "16 мен 55 жас аралығында кем дегенде үш жыл бойы, көбінесе немесе толығымен гомосексуалдық қатынаста болды" (Кинси шкаласы бойынша 5-тен 6-ға дейін) екенін көрсетті. Жалғыз әйелдердің 7% (20-35 жас) және бұрын үйленген әйелдердің 4% (20-35 жас) осы кезеңде Кинсидің гетеросексуалдық-гомосексуалдық рейтинг шкаласы бойынша 3 бағасын алды (гетеросексуалдық және гомосексуалдық тәжірибе/жауап шамамен тең). 20-35 жастағы әйелдердің 2-6% тәжірибеде/жауапта аздап гомосексуалдық, ал 20-35 жастағы үйленбеген әйелдердің 1-3% тәжірибеде/жауапта толығымен гомосексуалдық болды.
Surveys of sexual behavior were considered unprecedented in American society, although Clelia Duel Mosher had conducted a survey of Victorian women. Qualitative studies had been done by Havelock Ellis and Magnus Hirschfeld, but these researchers did not attempt to gather quantitative data. Kinsey built up academic prestige over decades of study and gained the support of Rockefeller family backed philanthropists for a large scale analysis. His research was unprecedented in scale, involving 18,000 interviews. Data was gathered primarily by means of subjective report interviews, conducted according to a structured questionnaire memorized by the experimenters (but not marked on the response sheet in any way). The response sheets were encoded in this way to maintain the confidentiality of the respondents, being entered on a blank grid using response symbols defined in advance. 11.6% of white males (ages 20–35) were given a rating of 3 (about equal heterosexual and homosexual experience/response) throughout their adult lives. The study also reported that 10% of American males surveyed were "more or less exclusively homosexual for at least three years between the ages of 16 and 55" (in the 5 to 6 range on the Kinsey scale). Seven percent of single females (ages 20–35) and four percent of previously married females (ages 20–35) were given a rating of 3 (about equal heterosexual and homosexual experience/response) on Kinsey Heterosexual Homosexual Rating Scale for this period of their lives. 2 to 6% of females, aged 20–35, were more or less exclusively homosexual in experience/response, and 1 to 3% of unmarried females aged 20–35 were exclusively homosexual in experience/response.
Ерлі-зайыптылардың жыныстық қатынасы
Әйелдердің ересек жас шағының басында аптасына 2,8 рет, 30 жасқа келгенде аптасына 2,2 рет, ал 50 жасқа келгенде аптасына 1,0 рет некелік қатынаста болғаны туралы мәлімдеме жасады. Кинси болжамы бойынша, барлық үйленген еркектердің шамамен 50% өмірінде бір рет некеден тыс қатынасқа түскен. Зерттеуге қатысқан әйелдердің 26% -ы 40 жасқа дейін некеден тыс қатынасқа түскен. 26-дан 50 жасқа дейінгі әйелдердің 6-дан 10-ға дейінгі біреуі некеден тыс қатынаста болған. Дегенмен, Кинси кем дегенде бір жыл бірге тұрған жұптарды "үйленген" деп санап, некеден тыс қатынас туралы статистиканы жоғарылатқан.
The average frequency of marital sex reported by women was 2.8 times a week in the late teens, 2.2 times a week by age 30, and 1.0 times a week by age 50. Kinsey estimated that approximately 50% of all married males had extramarital sex at some time during their married lives. Among the sample, 26% of females had extramarital sex by their forties. Between 1 in 6 and 1 in 10 females from age 26 to 50 were engaged in extramarital sex. However, Kinsey classified couples who have lived together for at least a year as "married", inflating the statistics for extra marital sex.
Садо-мазохизм
Әйелдердің 12% -ы мен еркектердің 22% -ы садомазохистік әңгімеге эротикалық жауап бергенін хабарлады.
12% of females and 22% of males reported having an erotic response to a sadomasochistic story.
Сын
Кинсидің есептеріндегі статистикасы ол жариялаған кезде де, қазіргі күнде де сыналып келеді. Кинси 100 000 сұхбаттан тұратын толыққанды есеп дайындауды жоспарлаған және 1948 жылғы алғашқы жарияланымды алдын алағы прогресс есебі деп есептегенімен, ғалымдар есептердің әдістемесіндегі үлгіні іріктеу және үлгілік қиыстыққа қатысты сын айтқан. Зерттеушілердің атап көрсеткен басты мәселелері – Кинси деректерді жинағанда кездейсоқ іріктеу әдістерін қолданбаған, үлгілерінің маңызды бөлігі түрмедегілер мен еркектерден ақы төлеп қызмет алатындардан құралған, ал тыйым салынған тақырыптар туралы сұхбат беруге келіскен адамдардың өзіндік таңдауға бейімділігін тудыруы мүмкін. Бұл мәселелер жалпы халықтың қалып-құлықтарын анықтау үшін үлгінің тиімділігін төмендетуі мүмкін.
Kinsey's statistics in his Reports have been criticized both at the time he published and today. Although Kinsey sought to work on a more complete report involving 100,000 interviews and considered the initial 1948 publication to be a sample progress report, academics have criticized the sample selection and sample bias in the reports' methodology. The main issues cited by researchers are that Kinsey did not use random sampling procedures when collecting his data, that significant portions of his samples come from prison populations and male prostitutes, and that people who volunteer to be interviewed about taboo subjects are likely to create a self selection bias. These issues would undermine the usefulness of the sample in terms of determining the tendencies of the overall population.
Статистика
1948 жылы, түпнұсқа басылыммен бірдей жылда, Америка статистикалық қауымдастығының комитеті, оның ішінде Джон Туки сияқты көрнекті статистиктер, сынама алу процедурасын айыптады. Кинсимен өткен шиеленісті кездесуде Туки тіпті кездейсоқ таңдалған үш-бес адамнан тұратын үлгінің, Кинси үлгісіндегі жүздерге қарағанда артық екенін мәлімдеді. 1954 жылы Уильям Геммелл Кокран, Фредерик Мостеллер, Джон Туки және В. О. Дженкинс сияқты жетекші статистиктер Америка статистикалық қауымдастығы үшін Кинсидің 1948 жылғы «Ер адамның сексуалдық мінез-құлқы» есебін сынап, былай деді:
In 1948, the same year as the original publication, a committee of the American Statistical Association, including notable statisticians such as John Tukey, condemned the sampling procedure. In a tense meeting with Kinsey, Tukey supposedly declared that even a sample as small as three to five, chosen randomly, would be preferable to hundreds in Kinsey's sample. In 1954, leading statisticians, including William Gemmell Cochran, Frederick Mosteller, John Tukey, and W. O. Jenkins issued for the American Statistical Association a critique of Kinsey's 1948 Male report, stating:
«Критиктердің наразылықтары негізді, себебі [Кинси 1948] кітабындағы ең қызықты және қоздыратын көптеген мәлімдемелер ұсынылған деректерге негізделмеген, және мәлімдемелер қандай дәлелдерге сүйенгені оқырманға түсінікті емес. Бұдан әрі, кітапта ұсынылған деректерден жасалған қорытындылар көбінесе KPM [Kinsey, Pomeroy, and Martin] тарапынан тым батыл және сенімді түрде айтылады. Жиынтық алғанда, бұл наразылықтар кітаптағы жазбалардың көпшілігі жақсы ғылыми жазу деңгейінен төмен екенін көрсетеді». Жауап ретінде Пол Гебхард, Кинсидің жақын әріптесі, «Адамның сексуалдық мінез-құлқы» кітабының авторларының бірі және Кинсидің сексуалдық зерттеулер институтының директорының орынбасары, Кинси деректерін күдікті ластаушылардан тазартты, мысалы, негізгі үлгідегі түрмедегілерден алынған барлық материалдарды жойды. (Гебхард Кинсимен жұмыс істеген кезде, әсіресе түрмедегілерді пайдалану туралы үлкен алаңдаушылық білдірген, бірақ сол кезде Кинси оның сөзін кесіп тастаған.) 1979 жылы Гебхард (Алан Б. Джонсонмен бірге) «Кинси деректері: 1938–1963 жылдар аралығында институт жүргізген сұхбаттардың шеттік кестелері» жариялады. Олардың қорытындысы, Гебхардты таң қалдырды, Кинсидің бастапқы бағалауларының ешқайсысы осы бұрмалаушылықтың әсеріне ұшырамады: яғни, түрмедегілер мен еркектердің жыныстық қызметін көрсетушілер Кинси сұхбаттасқан басқа да ер адамдармен бірдей статистикалық бейімділіктерге ие болды. Нәтижелерді тарихшы, драматург және гомосексуалдық құқықтар қозғалысының белсендісі Мартин Дуберман былай деп қорытты: «Кинсидің 37% (кем дегенде бір гомосексуалдық тәжірибесі бар ерлер) орнына Гебхард пен Джонсон 36,4% көрсетті; түрмедегілерді есепке алмағанда, 10% көрсеткіш (16 мен 55 жас аралығында кем дегенде үш жыл бойы «көп немесе аз гомосексуалдық» болған ерлер) ақ, жоғары білімді ерлер үшін 9,9% -ға, ал білімі аз болғандар үшін 12,7% -ға жетті». Кинси өзінің сынама алу процедураларына қатысты сынға қатты ренжіді, себебі ол кездейсоқ ықтималдық сынамасын пайдалану арқылы сексуалдық қатынас туралы табысты зерттеу жүргізудің жолы жоқ деп мәлімдеді. Кинсидің өмірбаянын жазған Джонатан Гатхорн Хардидің айтуынша, сексуалдық зерттеудің сезімтал сипаты, шынайы кездейсоқ үлгіге хабарласу, қазіргі заманғы сексуалдық зерттеулер көрсеткендей, өте жоғары бас тарту деңгейіне әкеледі. Гатхорн Хардидің өмірбаянында еріктілерге тым көп сенім арту туралы айып та сынға алынады. Барлық зерттеулер еріктілерге негізделген. Кинси топтың президенті немесе жетекшісін сұхбаттасуға келісуін сұрайды, содан кейін жетекшінің ықпалы оған топтан еріктілердің алғашқы топтарын, ерікті болып көрінгісі келмейтін, бірақ сұхбаттасуға келісетін екінші топты, содан кейін үшінші топты әкеледі, негізінен, құрбыларының қысымы арқылы. Бұл Кинсидің сұхбаттасу стилімен түсіндірілуі мүмкін, ол өзі немесе оның командасының жоғары даярланған мүшелері жүргізген тақырыптармен тереңдетілген әңгімелесуге назар аударды; олар сұхбаттасушымен қарым-қатынас орнатуға және оларды ыңғайлы және қауіпсіз сезінуге баса назар аударды. Қазіргі кездегі сұхбаттасушылар аз оқытылған және ғылыми көзқарасқа басымдық береді, бұл респонденттерге жеке мәліметтерді бөлісуге мүмкіндік бермейді. Кинси институты бұл айыпты жоққа шығарады, бірақ балалармен сексуалдық қатынаста болған ер адамдар сұхбаттасқандығын мойындайды, Кинси олардың «осындай табу тақырыптарға адал жауаптар» алу үшін олардың аты-жөнін жасыру қажеттілігімен теңестіріп, олардың қылмыстары жалғасатындығын мойындады. Тарихшы Питер Гей «Ер адамның сексуалдық мінез-құлқы» есебін «әдістемелік тұрғыдан сендіруге келмейді» деп сипаттады. Әлеуметтанушы Эдвард Лауманн Кинсидің есептері сексуалдық қатынастың биологиясымен шектелгенін және психологиялық және клиникалық ақпарат пен талдаудың жоқтығын және бұл «сексуалдық зерттеулердің академиялық сенімнің негізгі ағымына кірмегенін білдірді. Адамдар өздерінің беделін сақтап қалу үшін өздерін қауіпке тігеді». Лауманн «Кинси есебі үлкен мәдени оқиға болды» деп мойындады. Бірге, Кинсидің есептері үш ширек миллион дана сатылды және он үш тілге аударылды, және оларды 20 ғасырдың ең табысты және ықпалды ғылыми кітаптарының бірі деп санауға болады. Олар сонымен қатар сексуалдыққа қатысты қоғамдық пікірдегі өзгерістермен байланысты болды. 1960 жылдары, алғашқы ауыздық контрацептивтің енгізілуінен кейін, бұл өзгеріс сексуалдық революцияда көрінетін болды. Бұдан басқа, 1966 жылы Мастерс пен Джонсон сексуалдық физиологияға қатысты зерттеулерін қамтитын екі томдық еңбектердің біріншісін жариялады, Кинсиден он жылдан астам бұрын ұқсас табуларға тап болды. Коул Портердің «Too Darn Hot» әні есепке сілтеме жасайды.
Critics are justified in their objections that many of the most interesting and provocative statements in the [Kinsey 1948] book are not based on the data presented therein, and it is not made clear to the reader on what evidence the statements are based. Further, the conclusions drawn from data presented in the book are often stated by KPM [Kinsey, Pomeroy, and Martin] in much too bold and confident a manner. Taken cumulatively, these objections amount to saying that much of the writing in the book falls below the level of good scientific writing. In response, Paul Gebhard, Kinsey's close colleague, "Sexual Behavior in the Human Female" co author, and successor as director of the Kinsey Institute for Sex Research, cleaned the Kinsey data of purported contaminants, removing, for example, all material derived from prison populations in the basic sample. (Gebhard had, while working with Kinsey, raised serious concerns about the use of prison populations especially, but had been shot down by Kinsey at the time.) In 1979, Gebhard (with Alan B. Johnson) published The Kinsey Data: Marginal Tabulations of the 1938–1963 Interviews Conducted by the Institute for Sex Research. Their conclusion, to Gebhard's surprise, was that none of Kinsey's original estimates were significantly affected by this bias: that is, the prison population and male prostitutes had the same statistical tendencies as the rest of the men Kinsey interviewed. The results were summarized by historian, playwright, and gay rights activist Martin Duberman: "Instead of Kinsey's 37% (men who had at least one homosexual experience), Gebhard and Johnson came up with 36.4%; the 10% figure (men who were "more or less exclusively homosexual for at least three years between the ages of 16 and 55"), with prison inmates excluded, came to 9.9% for white, college educated males and 12.7% for those with less education. Kinsey himself was extremely frustrated by the criticisms of his sampling procedures, because he maintained that there was no way to do a successful study about sex using random probability sampling. As Kinsey biographer Jonathan Gathorne Hardy points out, because of the sensitive nature of a sex study, contacting a truly random sample will garner a very high refusal rate as modern sex studies using random sampling have shown. The charge of an over reliance on volunteers is also critiqued in the Gathorne Hardy biography. All surveys rely on volunteers. Kinsey would ask the president or leader of the group to agree to an interview, and then that leader's influence would get him an initial batch of volunteers from the group, a second batch who did not want to be seen volunteering but would agree to be interviewed, and then a third batch brought in by, essentially, peer pressure. This may be explained in part by Kinsey's interview style, which focused on in depth conversations with subjects carried out by himself or highly trained members of his team; they emphasized creating rapport with the interviewee and making them feel comfortable and secure. Modern interviewers tend to be less thoroughly trained and emphasize scientific detachment, which may make respondents less likely to share sensitive personal details. The Kinsey Institute denies this charge, though it acknowledges that men who have had sexual experiences with children were interviewed, with Kinsey balancing what he saw as the need for their anonymity to solicit "honest answers on such taboo subjects" against the likelihood that their crimes would continue. Historian Peter Gay described Sexual Behavior in the Human Male as "methodologically far from persuasive". Sociologist Edward Laumann stated that the Kinsey Reports were limited to the biology of sex and lacked psychological and clinical information and analysis and that this "meant that sex research did not move into the mainstream of academic credibility. People took their reputations in their hands if they attempted to pursue it." Laumann also acknowledged that "The Kinsey report was a cultural event of enormous consequence." Together, the Kinsey Reports, sold three quarters of a million copies and were translated into thirteen languages, and may be considered as some of the most successful and influential scientific books of the 20th century. They were also associated with a change in the public perception of sexuality. In the 1960s, following the introduction of the first oral contraceptive, this change was to be expressed in the sexual revolution. Additionally, in 1966 Masters and Johnson would publish the first of two texts, cataloguing their investigations into the physiology of sex, breaking taboos and misapprehensions similar to those Kinsey had confronted more than a decade earlier in a closely related field. The Cole Porter song "Too Darn Hot" makes references to the report.