Кіріспе
1977 жылы Дэвид Боуи орындаған "Art Decade" – ағылшын әнші-әндер авторы Дэвид Боуидің 1977 жылғы Low альбомында жарық көрген аспаптық туынды. Ән, Боуи Батыс Берлинде кездескен көшенің атымен аталады, ол атау арт-деко стилімен байланысты әдемі ойынға толы. Шындығында, әннің өзі, Low альбомының B жағындағы басқа әндер сияқты, Батыс Берлиннің бейнесін көрсетеді. Боуи кейіннен өзінің әсерлерін бөлісіп, Батыс Берлинді "дүниеден, өнер мен мәдениеттен үзіліп, ешқандай құтылу үміті болмай жатқан өлшеулі қала" деп сипаттады. Осы себепті ән баяу ырғақты, көңілді және күйзелісті дыбыспен орындалады. Әннің басында перкуссия мен вибрафонның жылдам орындалуы, содан кейін туындының бойымен барабанның дыбысын еске түсіретін кербенді дыбыс естіледі. Боуидің композицияның мелодиялық бөлігі Брайан Иноның синтетикалық дыбыс ландшафтарымен үйлеседі, оның синтезатор эффекттері 1973 жылғы No Pussyfooting альбомын еске салады. Ән мақсатты түрде қайталанады; әннің жартысы E мажор аккордынан ауытқымайды, ал екі ноталық мелодия үздіксіз эффекттердің дыбысымен қайталанады. Боуиге ғана авторлық құқық берілгенімен, Брайан Ино әнді жазбадан құтқаруға өзінің үлесін қосқанын айтты. Алғашқы нұсқа пианинода Ено мен Боуидің орындауында жазылған. "[Б]із оны аяқтағаннан кейін ол оған аса риза болмады және оны ұмытып кетті. Бірақ, тағдырдың құдайындай, ол екі күнге кеткен кезде, мен оны тауып, бірдеңе жасауға тырыстым. Мен бар аспаптарымыздың үстіне осы аспаптарды қостым, содан кейін ол оған риза болды және оның құтқарылуға мүмкіндігі бар екенін түсінді, және ол үстіне тағы аспаптар қосып жұмыс істеді." Hansa Studios инженері Эдуард Мейер жазбада виолончельде орындады.
"Art Decade" is an instrumental by English singer songwriter David Bowie, released on his 1977 album Low. The song is named for a street that Bowie had encountered in West Berlin, the name of which was a pun on the art deco style. In fact, the song itself, like the rest of the songs on the b side of Low, is a portrait of West Berlin. Recounting his impressions, Bowie later called West Berlin "a city cut off from its world, art and culture, dying with no hope of retribution." As a result, the song is slow and attempts a melancholy, depressing sound. The song features a quick introduction on percussion and vibraphone, using a caravan like drum sound to continue throughout the piece. Bowie's melodic portion of the composition is layered over the synthetic soundscapes of Brian Eno, whose synthesizer effects are reminiscent to those of the
No Pussyfooting album from 1973. The song is intentionally repetitive; half the song does not stray from an E major chord while a two note melody repeats over the sound of continuous effects. Despite Bowie being credited solely for the song, Brian Eno has said he was responsible for saving the song from the out take pile. The original piece was recorded on a piano, with both Eno and Bowie playing. "[w]hen we'd finished it he didn't like it very much and sort of forgot about it. But as it happened, during the two days he was gone I dug that out to see if I could do anything with it. I put all those instruments on top of what we had and then he liked it and realised there was hope for it, and he worked on top of that adding more instruments." Hansa Studios engineer Eduard Meyer played the cellos on the recording.
Тірі нұсқалары
Isolar II турнесінен алынған өнерлерім Stage (1978) және Welcome to the Blackout (2018) жинақтарында жарияланды.
Басқа релиздер
Stage-дан тікелей орындалған нұсқалар 1978 жылы "Breaking Glass" синглінің B жағы ретінде жарық көрді. Ол RCA Life Time сурет дискілері жинағында сурет дискі ретінде шығарылды.