Кіріспе

20 ғасырдағы ағылшын қару офицері, Лондондағы Қару Колледжінде қызмет еткен сэр Энтони Ричард Вагнер (6 қыркүйек 1908 – 5 мамыр 1995) Лондондағы Қару Колледжінде ұзақ жылдар бойы қызмет етті. Ол Гартер Бас Қару Королі лауазымында болған, кейін Кларенсу Қару Королі лауазымына зейнеткерлікке шықты. Ол 20 ғасырда геральдика және генеалогия саласындағы ең жемісті авторлардың бірі болды.

Ерте өмір және білім

Вагнердің алыс атасы Мельхиор Вагнер 1709 жылы Саксонияның Кобург қаласынан Англияға келіп, Георг I және Георг II-нің шляпа шебері болды. Вагнердің әкесі Орландо Вагнер Лондонда күндізгі мектеп ашты. Ол стипендия бойынша Итон колледжі мен Оксфордтың Баллиол колледжіне оқуға түсті. Ол классикалық пәндерге қызығушылық танытпады және «Литерае хуманиорес» мамандығы бойынша үшінші дәрежеде бітірді. Кішкентай кезінен бастап шежіреге қызығушылық танытқан ол, бала кезінде Херефорд Брук Джордждың «Қазіргі заман тарихын көрнекті түрде бейнелейтін шежірелік кестелер» кітабын ең көп ұнатып оқыған.

Кәсіби мансап

Вагнер 1931 жылы Арм колледжіне Порткуллис Арм прекурсоры ретінде қабылданды. 1943 жылы Ричмонд қарулы Herald of Arms, ал 1961 жылы Гартер Principal King of Arms лауазымдарына көтерілді. 1978 жылы ол Кларенсустың бағынышты Корольдің лауазымына зейнетке шықты. 1981 жылы «Таймс» газетінде Филипп Ховардпен сұхбаттасып, британдық саяси өмірдің рәсімдік аспектілерін қорғады: «Рәсімдер көбірек ойға шолу жасауға ынталандырады. Бұл ұлттың үздіксіздігін және тарихтың сақталуын бейнелейтін өнер формасы. Біз үлкен өзгерістер заманында өмір сүріп жатырмыз. Бірақ, тәж кигізу рәсімі сияқты әрбір рәсім бізді 10 ғасырдан астам бұрынғы ұлтымыздың тамырымен тікелей байланыстырады». Говард Вагнерді «біздің ең көрнекті тарихшыларымыздың бірі, геральдиканы құрметті ғылымға айналдырған және өзгеріп жатқан заманымызда үздіксіздіктің белгісін ұстап тұрған адам» деп сипаттады. Рой Стронг оның еңбегін «үлкендікпен жазылған» деп бағалады. Вагнердің «Англия шежіресі» (1960; 1972 және 1983 жылғы қайта жаңартылған басылымдары) әлі де стандартты анықтамалық еңбек болып табылады. Оның көптеген қорытындылары «Pedigree and Progress» (1975) еңбегінде қайта қаралып, нығайтылды, онда маңызды эсселер түсіндіріліп, жаңартылды. Ол әрқашан ағылшын тарихы барысында әлеуметтік өмір мен топтардың ұтқырлығына баса назар аударды, және осы көзқарасты ұстануда кейбір кәсіби ағылшын тарихшыларының пікірлеріне қарсы болды. Оның «Арм колледжінің жазбалары мен жинақтары» (1952) колледждің мұрағаттық қорларын табуға көмектесетін пайдалы құрал болып табылады. Оның кеңсесі ерте кезеңнен-ақ механикаландырылған, бірақ ол 1984 жылы соқыр болғаннан кейін, қазіргі заманғы ғылымның мүмкіндіктерін толық пайдаланып, ауруын шыдамдылықпен және шеберлікпен көтерді. Ол өзінің «A Herald's World» (1988) автобиографиясын диктантпен жазды. Ол сондай-ақ мұрагерлік теңдердің жақтасы болды және 1969 жылғы 30 қаңтарда «Таймс» газетінде жарияланған мақаласында олардың Лордтар палатасындағы болуын қорғады. Бұл мақала 1970 жылғы «Burke's Peerage» басылымына алғысөз болды.

Жеке өмір

1953 жылы (44 жасында) Вагнер майор Г. А. Р. Грэмнің үлкен қызы Джиллиан Грэмге үйленді. Олар оның 68-ші Челси скверіндегі әкесінің үйін мұраға алды, сонымен қатар Суффолк графтығындағы Альдебургтегі ауылдық үйді сатып алды. Олардың бір қызы мен екі ұлы болды. Вагнердің қоштасу рәсімі 1555 жылдан бері Арм колледжінің діни ортасы болып табылатын Сент-Бенетт-Полс-Уорф шіркеуінде өтті. Королеваны сэр Конрад Сван өкілдік етті. Ол Альдебургте жерленді.