Карл Стивенсонның "Лейнинген мен құмырсқалар" әңгімесі – бразилиялық фермердің қалың құмырсқаларға қарсы күресі. Еңбек пен адам ақылының күші туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл Стивенсонның 1938 жылғы "Лейненгенге қарсы құмырсқалар" атты қысқа әңгімесі – Esquire журналының 1938 жылғы желтоқсан нөмірінде жарияланған классикалық туынды. Бұл, Стивенсоннің өзі жасаған аударма болуы мүмкін, ал түпнұсқасы "Лейннингтің құмырсқалармен күресі" деген атпен 1937 жылы неміс тілінде жарық көрген.
1938 short story by Carl Stephenson
"Leiningen Versus the Ants" by Carl Stephenson is a classic short story published in the December 1938 edition of Esquire. It is a translation, probably by Stephenson himself, of "Leiningens Kampf mit den Ameisen" which was originally published in German in 1937.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Бразилияның жаңбырлы ормандарындағы плантация иесі Лейнгенді аудандық комиссар қауіпті және ұйымдасқан солдат құмырсқаларының тобы жақындап келе жатқаны туралы ескертеді және ол қашуы керек дейді. Қоршағандарынан өзгеше, Лейнген жылдар бойы жасаған ауыр еңбегі мен жоспарларын "Құдайдың әрекеті" деп қарастырып, бекерге бергісі келмейді, себебі ол адам миының күшіне сенеді және дайындық шараларын қабылдаған. Ол жұмысшыларын қалып, өзімен бірге күресуге көндіреді. Құмырсқалар плантациясына жеткенде, Лейнген оны төрт жағынан қоршап тұрған ормен жабады, төртінші жағы – өзен. Құмырсқалар суды жапырақтармен жауып өтуге тырысады, бірақ ол оларды қайта-қайта тоқтатып, орды сумен толтырып, жолын кеседі. Ақырында, құмырсқалар қорғаныс шебін бұзады, ал адамдар екінші ордың артына шегінеді, бұл жолы бензинмен толтырылған. Лейнген шабуылдың бірнеше толқынын өртеп жібереді, бірақ сорғылар істен шыққанда бензин бітіп қалады. Көп күндік қақтығыстан кейін құмырсқалар соңғы қорғанысты бұзады, және барлығы жоғалғандай көрінеді. Бірақ Лейнген өзінің бастапқы каналдар мен бөгеттер жасау принципін пайдалануға болатынын түсінеді: егер ол негізгі өзенді бөгеттеп тастаса, бүкіл плантация суға кетеді және барлық құмырсқалар мерт болады. Ол және оның адамдары төбедегі үйдің биіктігінде жасырына алады. Дегенмен, бұл жоспар құмырсқалар көп бұрын басып алған бөгетке жетуді талап етеді. Лейнген жедел жасалған қорғаныш костюмін киіп, өзін бензинмен бүркеп, екі баллонша бензин алып, құмырсқалардың арасынан бөгетке қарай жүгіреді. Ол бөгетті басқару пунктына жетеді және плантацияны су басады; бұл оның бір жылдық егінінің қырылуына әкеледі, бірақ ол адамдарын құтқарады, астық қоймаларындағысын сақтайды және құмырсқалардың қаупін жояды. Оқиғаның кульминациялық нүктесі кері жолда болады, құмырсқалар оны құлатып, жеп қоя жаздайды. Ол құмырсқалардың сүйек қалдырмай жеген қарақұйрығын еске түсіріп, өзін көтеруге мәжбүр болады. Мұрынның ішінен және көздерінің астынан құмырсқа шаққан қорқынышты жарақаттарға қарамастан, Лейнген жүгіруді жалғастырады, жалындаған бензинмен бетон арнаға жетеді және аман қалады. Оқиғаның соңында Лейнген жарақаттанғаннан кейін оянады; ұйықтамас бұрын айтқан соңғы сөздері: "Мен қайта оралатынымды айтқанмын, тіпті мен сәл ұсақталған болсам да".
Leiningen, the owner of a plantation in the Brazilian rainforest, is warned by the district commissioner that a swarm of ferocious and organised soldier ants is approaching and that he must flee. Unlike his neighbours, Leiningen is not about to give up years of hard work and planning to "an act of God", as he believes in the superiority of the human brain and has already made preparations. He convinces his workers to stay and fight with him. When the ants reach his estate, Leiningen seals it by filling a moat that surrounds it on four sides, the fourth being a river. The ants attempt to cross over by covering the waters with tree leaves, but he thwarts them repeatedly by emptying then flooding the moat. Eventually, the ants breach that line of defence and the men retreat behind a second moat, this time filled with petrol. Leiningen is able to incinerate several waves of attack, but runs out of petrol when the pumps malfunction. After days of hard fighting, the ants breach the last defenses, and all seems lost. However, Leiningen realizes that his original principle of canals and damming can be put to use: if he dams the main river itself, the whole plantation will flood, drowning all the ants. He and his men can take refuge in the heights of the manor house on a hill. However, this plan requires reaching the dam, long overrun by the ants. Leiningen puts on a makeshift protective suit, douses himself with petrol, picks up two spray cans of petrol and runs for the dam — through the ants. He reaches the dam controls and floods the plantation; this means the destruction of his year's crop, but it will save his men, preserve the contents of his granaries and destroy the menace of the ants. The climax of the story occurs on the return journey when he is knocked down by the ants and almost devoured. Thinking about a stag he had seen the ants devour to the bones, he forces himself to get up. Despite suffering horrible injuries, including ant bites to the inside of his nose and directly below his eyes, Leiningen continues running, reaches the concrete ditch with the blazing petrol and survives. At the story's end, Leiningen awakes while recovering from his injuries; his final words before going to sleep are: "I told you I would come back, even if I am a bit streamlined."
Тарих
Оригиналдық әңгіме 1937 жылы Die Neue Linie өмір салты журналында "Leiningens Kampf mit den Ameisen" деген атпен жарияланды. 1938 жылы ағылшын тіліне аударылып басылғанда, Esquire журналының оқырмандарына бұл аударма екені және Карл Стивенсонның неміс екені айтылмады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Стивенсон әңгімені Auf Leben und Tod, Sendboten der Hölle және Marabunta аттарымен жарық көрген үлкен романға кеңейтті. Бұл қайта қарастырылған нұсқаларда түпнұсқаның нацистік саяси ой-пікірлерге ұшырағанын көрсететін көптеген өзгерістер болды. Осы кезеңде неміс энтомологы Вильгельм Гёч Die Staaten der Ameisen (1937) еңбегін жариялады және Стивенсон оны оқыған болуы мүмкін. Гёч Marabunta романында кейіпкер ретінде пайда болды. Гёч 1937 жылғы басылымында кітабын құмырсқалардың адамдарға үлгі болуы керектігін көрсететін сөздермен аяқтады. Ол Гитлердің "Менің күресімнен" алынған "in dem der eine schweigend verzichtet, der andere freudig opfert und gibt" ("біреулер тынышталған күйде бас тартады, ал екіншілері қуанышпен құрбандыққа барады және береді") деген сөйлеммен аяқталды. 1953 жылы Гёч бұл сөйлемсіз екінші басылымын шығарды, ол ағылшын тіліне аударылды. Джеффри Уинтроп Янг Лейнинген және Гёч еңбектерін талдап, "1937 жылы адамның ойлау қабілеті құмырсқалар үшін "өздігінен түсінікті" құрбандық пен бағынудың маңыздылығын әлі түсінбеді, бірақ 1953 жылы "жоғары зиялы қабілеті" адамдарға ешбір құмырсқа ешқашан түсінбейтін нәрсені – бейбітшілік пен келісімнің маңыздылығын ұғынуға мүмкіндік берді" деп жазды. Стивенсон нацистік партияның мүшесі болды (NSDAP нөмірі 6,127,698).
The original short story was published in the lifestyle periodical Die Neue Linie in 1937 as “Leiningens Kampf mit den Ameisen”. When it was published as an English translation in 1938, readers of Esquire were not told that it was a translation nor did they know that Carl Stephenson was a German. After the Second World War, Stephenson expanded the story into a larger novel which was published under different titles including Auf Leben und Tod, Sendboten der Hölle, and Marabunta. In these revised versions there were many changes that indicate that the original was influenced by Nazi political thought. Around the same time, the German entomologist Wilhelm Goetsch had published Die Staaten der Ameisen (1937) and his book was doubtless read by Stephenson who included Goetsch as a character in his Marabunta. In his 1937 edition Goetsch ended his book with a line that indicated that ants were a model for humans to emulate. It ended with a line “in dem der eine schweigend verzichtet, der andere freudig opfert und gibt” (“some quietly renounce while others joyfully sacrifice and give”) which was taken from Hitler's Mein Kampf. In 1953 Goetsch wrote a second edition which did not have this line and this was translated into English. Geoffrey Winthrop Young in an analysis of Leiningen and Goetsch's works notes that "In 1937 human reasoning power had yet to grasp the importance of sacrifice and subordination that is “self evident” to ants, but in 1953 “superior mental capacity” enables humans to comprehend what no ant will ever grasp: the importance of peace and detente." Stephenson was a Nazi party member (NSDAP number 6,127,698).
Бейімделулер
1948 жылы бұл оқиға CBS радиосының "Қашқындар" (Escape) сериясының бір бөлігі ретінде радиоспектакльге бейімделді, ал Уильям Конрад 14 қаңтардағы тұңғыш эфирде Лейнингеннің дауысын берді. "Қашқындар" (Escape) оқиғаны екі рет қайта қойды: 1948 жылдың 23 мамырында (қайтадан Конрад Лейнинген рөлінде) және 1949 жылдың 4 тамызында (Тюдор Оуэн Лейнинген рөлінде). 1954 жылы Рональд Макдугалл мен Бен Мэддоу оны "Жылаңаш ормандар" (The Naked Jungle) фильміне бейімдеді, онда Чарльтон Хестон Лейнинген рөлін, ал Элеонора Паркер поштамен келген әйелі Джоанна рөлін сомдады, комиссар рөлінде Уильям Конрад ойнады. Оқиға тағы да CBS радиосының "Кернеу" (Suspense) сериясының бір бөлігі ретінде радиоспектакльге бейімделді. Уильям Конрад 1957 жылдың 25 тамызындағы эпизодта Лейнингеннің дауысын қайта берді, ал Луис ван Рутен 1959 жылдың 29 қарашасындағы эпизодта Лейнинген рөлін ойнады.
In 1948, the story was adapted into a radio play as part of the CBS Radio series, Escape with William Conrad providing the voice of Leiningen for the January 14th debut broadcast. Escape revived the story twice, on May 23, 1948 (again with Conrad as Leiningen) and on August 4, 1949 (with Tudor Owen as Leiningen). It was adapted in 1954 by Ranald MacDougall and Ben Maddow into the film The Naked Jungle, starring Charlton Heston as Leiningen and Eleanor Parker as his mail order bride Joanna, and featuring William Conrad as the commissioner. The story was again adapted into a radio play as part of the CBS Radio series, Suspense. William Conrad again provided the voice of Leiningen for the August 25, 1957 episode and Luis van Rooten played Leiningen in the November 29, 1959 episode.