Кіріспе
Биаджио Марин (;; 29 маусым 1891 – 24 желтоқсан 1985) – венециялық және итальяндық ақын, ең белгілісі венеция тіліндегі өлеңдерімен танымал. Ол өзінің туындыларында риторика мен поэтика ережелерін сақтамаған. Өлеңдері үшін ол небәрі бірнеше жүз сөзді пайдаланған.
and Italian poet, best known for his poems in the Venetian language. In his writings he never obeyed rhetoric or poetics. He only employed a few hundred words for his poems.
Ерте өмір
Биажио Марин 1891 жылғы 29 маусымда Градо теңіз жағасындағы қалашықта дүниеге келді. Оның отбасы қарапайым текті орта тапқа жатты, әкесі Антонио Раугна қонақүй иесі болған. Анасы Мария Раугна өмірінің басында қайтыс болды, содан кейін оны әкесінің анасы тәрбиеледі. Жастық шағында ол ирредентист болды. Ол неміс тілінде білім алған Герц қаласындағы гимназияға жіберілді, онда неміс тілінде әдеби мәтіндер жаза бастады. Герцтен кейін ол Венеция мен Флоренцияға оқуға кетті. Флоренцияда ол жазушылар Сципио Слатапер, Джанни Ступарих, Карло Ступарих, Умберто Саба және Вирджилио Джиотимен танысты. Ол сол кездегі ең танымал итальяндық журнал болған Voce (Дауыс) журналына жазуды бастады. Сол жерде ол венециялық фриуль диалектісінде өзінің алғашқы өлеңдерін жаза бастады. 1912 жылы Венада оқуға түсті. Ол жерде орыс және скандинавия авторларын оқыды, сондай-ақ оның болашақ оқуы мен жұмысын таңдауына үлкен әсер еткен австриялық педагог Фридрих Вильгельм Фёрстермен танысты. Ол "Fiuri de tapo" атты кітабын жариялады, бұл венециялық фриуль диалектісінде жазылған алғашқы маңызды поэзия кітабы. Венада оқып жүрген кезінде Триесттегі итальян университетін қолдаған итальяндық студенттер митингісі өтті, онда ол митингіге қатысушылардың өкілі ретінде деканға жіберілді. Деканмен сөйлескенде ол Австрияның соғыста жеңілуін тілегенін айтты. Венада екі жылдан кейін Флоренцияға оралды. Ол достары Умберто Саба және Сципио Слатапермен Арагно кафесінде соғыс және суретшілердің соғысқа баруы керек пе, жоқ па деген тақырыпта пікір алмасты.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылы ол 47-ші жаяу әскер полкіне сарбаз ретінде Мариборға жіберілді. Ол Италияға дезертир болып қашып кетті және туберкулезбен ауыра бастаған, бірақ бәрібір австриялық әскерлерге қарсы итальяндық армияда жауынгер ретінде күресті. Ол Бернардино Варискодан философия ғылымын бітірді, фашистік философ Джованни Джентильдің идеалистік доктринасы оған терең әсер еткен және ол комитет төрағасы болды. Вариско шәкіртіне университетке оқуға мүмкіндік берді. Бірақ Марин майданға асығуға құштар еді. Стра-нель-Венетоға келгеннен кейін оның ауруы қайталанды. Италиялық капитан оған дөрекілікпен қарағанда, ол "Wir Österreicher sind an einen anderen Stil gewöhnt" деп айтып, наразылық білдірді. "Капитан, сіз жаман адамсыз; біз австриялықтар басқа мінез-құлыққа үйренгенбіз."
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылдары ол күнделіктерінде тек нацистер ғана Еуропаға тәртіп келтіре алады деп сенгенін жазды. Рисиера ди Сан-Саба концлагері туралы естігенде ол қатты қайғырып, күйзеліске түсті. 1945 жылы ол Comitato di Liberazione Nazionale ұйымының либералдық бөлігіне қатысты. 1945 жылдың 27 сәуірінде одан Триестті азат ету комитетінің төрағасы болуы және оның президенті болуы мүмкін бе деп сұрады.
Мансап
Марин Гёрцтегі Scuola Magistrale-де профессорлық қызметке орналасты, бірақ мектептегі дін қызметкерлерімен оқыту әдісіне байланысты туындаған даудан кейін оны тастауға мәжбүр болды. Ол Ізгі хабарды оқу материалы ретінде пайдаланды. Кейін Градиска д'Исонзоның өкілеттігімен мектеп инспекторы болып жұмыс істеді. 1923 жылдан 1937 жылға дейін Градодағы туризм агенттігінің директоры және кітапханашы болып қызмет етті. Содан кейін 1941 жылға дейін Триестте тарих, философия және әдебиет пәнінің мұғалімі болды. Оның келесі қызметі Триесттегі Assicurazioni Generali кітапханасында кітапханашы болып жұмыс істеу болды.
Өмірінің соңғы жылдары
1968 жылы ол Градоға қайта оралды және жағажайдағы үйінде тұрды. Көру қабілеті нашарлап, қалған өмірінде дерлік соқыр және есітпеді. Оның қайтысынан кейін жеке кітапханасы Градодағы қалалық кітапханаға (Biblioteca Civica) көшірілді.
Жеке өмір
1914 жылы Пина Мариниге үйленді, одан төрт баласы болды, оның ішінде Джойелла мен Фалько. Ол арт-деко суретшісі және дизайнер Йозеф Мария Аухенталлер отбасын осыншалықты жақсы білгендіктен, олар Градоға келгенде Эмма Аухенталлердің болған махаббаты туралы жазды. Оның ұлы Фалько Марин – ақын және эссеші, ол 1943 жылғы 25 шілдеде Словенияның Любляна провинциясында Югославиялық партизандармен шайқаста қаза тапты. Осыған дейін ол антифашистік топқа қосылған еді. 1977 жылы оның туысы Гай өзін-өзі өлтірді, ал бір жылдан кейін әйелі Пина Марини қайтыс болды. Жазушы Клаудио Магрис өзін Биажио Мариннің ең жақын достарының бірі деп есептейді. Сондай-ақ, Марин оған аға да, әке де болғанын айтты. Досы Пьер Паоло Пазолини қайтыс болғаннан кейін Марин оның есімімен "El critoleo del corpo fracasao" атты өлеңдер циклын жазды.
Жұмыс
Мариннің венеция тілінде жазылған өлеңдері туған жерінің күнделікті өмірі мен қарапайым пейзаждары туралы. Ол қаладағы саудагерлер қолданған "лингва франка" тілін өзінің жазбаларында пайдаланған. Ол Фридрих Хёльдерлин мен Генрих Гейнеден әсер алды. Оның шығармаларында кейде діни тақырыптар кездеседі. Андреа Занцотто мен Пьер Паоло Пазолини Мариннің шығармаларындағы діни тақырыптардың болуына қатысты қиындықтарды бастан өткерді. 1970 жылы ақын сол кезде жазылған барлық өлеңдерін бір томда жариялауға шешім қабылдады, ол туған жеріне деген сезімталдығын көрсете отырып, "Аралдан әндер" деп аталды. 1970 жылдары жарық көрген шығармалары итальян аудиториясының назарын аударды. Енді ол итальян тілінде жазуға міндетті болды, осылайша барлық итальяндықтар оны түсіне алатын болды. Дегенмен, ол 1973 жылы "Аквамарина" деп аталатын тек бір ғана итальян тіліндегі кітап жазды. 1985 жылы ол баспагерлердің тіпті оның өлеңдерінен үзінділерді де жариялауға құлшынбайтынын айтты.
Басқа
1962 Рикордо ди Карло Микельштадтер: Studi Goriziani № XXXII [1962]: 4-бет.