Кіріспе
Тамил ғалымы Уттамаданпурам Венкатасубайер Сваминатта Айер (19 ақпан 1855 – 28 сәуір 1942) – тамил ғалымы және зерттеуші, ол ұзақ уақыттан бері ұмытылған классикалық тамил әдебиетінің көптеген еңбектерін жарыққа шығаруға зор үлес қосты. Оның бес онжылдық бойы жасаған еңбегі тамил тіліндегі маңызды әдеби шығармаларды әлемге таныстырып, оның әдеби мұрасын байытуға ықпал етті. Айер өмірінде классикалық тамил әдебиетіне қатысты түрлі мәселелер бойынша 90-нан астам кітап жариялап, 3000-нан астам қағаз қолжазба, пальма жапырақтары және түрлі жазбаларды жинады. Оны халқы «Тамил Татта» (әдеби мағынасында – «Тамил әкесі») деп лақаптайды.
Uttamadhanapuram Venkatasubbaiyer Swaminatha Iyer (19 February 1855 – 28 April 1942) was a Tamil scholar and researcher who was instrumental in bringing many long forgotten works of classical Tamil literature to light. His singular efforts over five decades brought to light major literary works in Tamil and contributed vastly to the enrichment of its literary heritage. Iyer published over 90 books in his lifetime, on a variety of matters connected to classical Tamil literature, and collected over 3,000 paper manuscripts, palm leaf manuscripts and notes of various kinds. He is affectionately called Tamil Thatha (literally, "Tamil grandfather").
Ерте өмір
Уттамаданпурам Венкатасубраманян Сваминатан 1855 жылдың 19 ақпанында қазіргі Тамил Наду штатындағы Кумбаконам қаласына жақын Суриямолай ауылында дүниеге келген.
Академиялық мансап
Свамината Айер бес жыл бойы ұлы ақын және ғалым Махавидван Минакши Сундарам Пиллайдың берілген шәкірті ретінде тамил әдебиеті мен грамматикасын оқыды. Ол сонымен қатар Тирувавадутурайдағы беделді Сайва Муттың қамқорлығында болды. Тіягаража Четтиар Кумбаконамдағы Үкіметтік өнер колледжіндегі тамил тілі кафедрасын басқарды. Минакши Сундарам Пиллайдың шәкірті болған ол зор білімділікке ие болған және оның шәкірттері мен жұртшылық тарапынан сыйға батылған. Четтиар зейнетке шыққан соң, оның орнына Свамината Айерді шақыруды ұсынды. Свамината Айер 1880 жылдың 16 ақпанында осы лауазымға тағайындалды. Колледжде қызмет еткен кезінде Свамината Айер жақында Кумбаконамға ауысқан азаматтық мүңкіп Салем Рамасвами Мудалиармен танысты. Олардың арасындағы достық Свамината Айердің өміріндегі шешуші кезең болды. Мудалиар Айерді ежелгі тамил классикасын өңдеуге және жариялауға ықпал етті. Осыған дейін Свамината Айер тамил әдебиетінің орта ғасырлық туындыларына ғана қызығушылық танытқан. Мудалиар сондай-ақ оған "Севага Синдхамани" еңбегінің қолмен жазылған көшірмесін жариялау үшін берді.
Қолжазбаларды қайтару
"Сивака Чинтамани" джайнистік классика болғандықтан, Свамината Айер Кумбаконамдағы джайни қауымының білімді мүшелерінің үйлеріне барып, кейбір күмәндерін шешуге тырысты. Ол сондай-ақ джайни эпостарын оқып, көптеген қолжазба нұсқаларын салыстырып, дұрыс қорытындыға келді. Оның еңбегінің арқасында 1887 жылы "Чевака Чинтамани" жарық көрді. Осы кезден бастап ол Сангам классикасын редакциялау және жариялау мақсатымен іздестіруді бастады. "Чевака Чинтаманидан" кейін "Паттупаттту" басылды. Осылайша Свамината Айердің ежелгі әдеби еңбектердің түпнұсқа мәтіндерін ұзақ іздеуі басталды, ол осы істе С. В. Дамодарам Пиллаймен үнемі жұмыс істеді. Бұл ізденіс өмірінің соңына дейін жалғасты. Көптеген адамдар өздерінің қолындағы қолжазбаларды ерікті түрде берді. Свамината Айер барлық кішкентай елді мекендерге сапар шегіп, әр үйдің есігін қақты. Ол қолжетімді барлық ресурстарын пайдаланып, еңбектерге қол жеткізуге тырысты. Нәтижесінде, шатырлардың, қоймалардың, жәшіктердің және шкафтардың ішінде шаң жинаған көптеген әдеби еңбектер жарық көрді. Олардың ішінде "Силаппатикарам", "Манимекалай" және "Пуранануру" тамил жанкүйерлері тарапынан зор ықыласпен қарсы алынды. Сангам дәуіріндегі тамилдердің өмірін көрсететін "Пуранануру" осы тақырыптағы ғылыми зерттеулерге түрткіс болды. Шамамен бес онжылдық ішінде Свамината Айер 100-ге жуық кітап жариялады, олардың ішінде шағын өлеңдер, лирикалық шығармалар, пураналар және бхакти (діни) еңбектер бар. Оған Палаванатамның заминдары, Пандитурай Тевар сияқты тамил энтузиастары қаржылық қолдау көрсетті. Свамината Айер 1919 жылы белсенді оқыту қызметінен зейнетке шықты. Зейнетке шыққаннан кейін оның ғылыми-зерттеу жұмысы еселеп өсті. Ол қолжазбаларды редакциялау және жариялау мақсатымен пальма жапырақтарынан жасалған қолжазбаларды іздеп, ел-жерді аралап сапарлады. 1924-1927 жылдары Айер Чидамбарамдағы Аннамалай университетіндегі Минакши Тамил колледжінің директоры болды. Денсаулығына байланысты ол қызметінен кетіп, Мадрасқа көшіп, зерттеу жұмыстарын жалғастырды.
Тамил музыкасына қосқан үлесі
Свамината Айердің тағы бір маңызды еңбегі – тамил музыкасы саласында. Свамината Айер «Цилаппатикарам», «Паттупаттту» және «Эттутокай» еңбектерін жариялағанға дейін тамил зерттеулерінде музыка шала жарықтанған, толыққанды зерттелмеген сала еді. Алдыңғы төрт ғасыр бойында тамил музыкасы туралы құнды мәліметтердің болмауы салдарынан, Тамил Надудағы музыка әлемі телугу және санскрит тілдеріне бағынған. Свамината Айердің жарияланымдары бұрынғы ғасырларда тамил музыкасының бар екенін көрсетіп, осы тақырыпты қалың жұртқа таныстырып, оны зерттеуге негіз салды. Өзінің заманының белгілі музыкантының ұлы болған Свамината Айер музыканы көрнекті музыкант және «Нандан Саритам» еңбегінің авторы Гопалакришна Бхаратхиден үйренді.
Өз өмірбаяны
Свамината Айер 1940 жылдың қаңтарынан 1942 жылдың мамырына дейін тамил апталығы "Ананда Викатан" журналында "Эн Саритам" атты автобиографиясын бөлім-бөлім жариялады. Кейіннен 1950 жылы ол кітап ретінде жарық көрді. 762 беттен тұратын бұл кітап, әсіресе 19 ғасырдың соңындағы Танжавур ауданындағы ауылдардың өмірі мен заманы туралы көрнекті шоттасу болып табылады. Тамил тіліндегі мәтін қарапайым, адамдар туралы көптеген зертеулермен, сондай-ақ мектеп өмірі мен монастырлардағы (муттар) өмірдің сипаттамаларымен толы. Кітапта У.В. Свамината Айердің тамил тілін игеруге және қолжазбаларды сақтап қалуға жасаған зор күш-жігері де көрсетілген.
Мұрасы мен құрметтері
Оның және С. В. Дамодарам Пиллайдың еңбегінің арқасында әлем ежелгі тамилдердің әдеби мұрасын және тарихын білуге мүмкіндік алды. Тамил ақыны және ұлтшылы Субрамания Бхарати, өзінің әндерімен азаттық қозғалысын шабыттандырған, Свамината Айерді жоғары бағалаған. Свамината Айерге құрмет көрсетіп, Бхарати өзінің бір өлеңінде Айерді Ағастья данасына теңеді. (Тамил тілінің алғашқы жақтаушыларының бірі болған Ағастьяның Кумбха – ыдыс ішінде туған деген сенім бар, содан Кумбамуни деген ат пайда болған) және былай деді: «Тамил тілі болғанша, ақындар сізді құрметтейтін болады және сізге бас иетін болады. Сіз мәңгілікке дейін жарқырап тұратын боласыз». 1926 жылы Ченнайда Рабиндранат Тагор мен тамил әдебиетінің көрнекті өкілінің кездесуі тарихи оқиға болды. Тагор Свамината Айерге ғана емес, сонымен қатар пальма жапырақтарында сақталған ежелгі тамил әдебиетінің қолжазбаларын құтқаруға жасаған еңбегін мақтап өлең де жазды. 1906 жылы Мадрас университеті Айерге құрметті докторлық дәрежесін (D. Litt.) берді. Оның көрнекті әдеби жетістіктері мен үлесі үшін оған «Махамахопадьяя» – «Ұлы ұстаздардың ең ұлысы» деген атақ берілді. Сол жылы Уэльс ханзадасы мен ханшайымы Мадрасқа келгенде, Свамината Айерді құрметтеу үшін арнайы шара ұйымдастырылды. Айер 1925 жылы «Дақшинатья Каланидхи» атағымен марапатталды. 1932 жылы Мадрас университеті тамил тіліне сіңірген еңбегі үшін оған құрметті докторлық диссертациясын табыс етті. 2006 жылдың 18 ақпанында Үндістан почтасы оның құрметіне ескерткіш марка шығарды. Оның Утхамадханапурамдағы үйі қазірде мемориалдық кешен ретінде сақталған.