Кіріспе
Шлосс Леопольдскрон – Австрияның Зальцбург қаласындағы Леопольдскрон-Моос ауданындағы рококо стиліндегі сарай және ұлттық тарихи ескерткіш. Сарай және оны қоршаған жеті гектарлық саябақ Леопольдскронер-Вайхер көлінің жанында орналасқан. 1947 жылдан бері сарайда Зальцбург Глобалдық семинары орналасқан. 2014 жылы сарай мен көршілес Мейерхоф ғимараты жеке меншікке өткен «Шлосс Леопольдскрон» қонақ үйі ретінде ашылды.
Schloss Leopoldskron is a rococo palace and a national historic monument in Leopoldskron Moos, a southern district of the city of Salzburg, Austria. The palace, and its surrounding seven hectare park, is located on the lake Leopoldskroner Weiher. The palace has been home to Salzburg Global Seminar since 1947. In 2014, the palace and the neighboring Meierhof building were opened as a privately owned hotel, Hotel Schloss Leopoldskron.
Тарих
Зальцбург архиепископы, князь Леопольд Антон Элютерий фон Фирмиан (1679-1744) 1736 жылы, Сальцбургтен 22 000-нан астам протестантты қуғанда байлыққа кенелген соң, сарайды қолға алды, ол бұрыннан бар тоғанның жағасында орналасқан еді. Фирмиан сарай мен Унтерсберг арасындағы жерді отбасылық иелік ретінде сатып алып, 1744 жылдың мамырында оны өзінің жүрегі жақын туысы граф Лактанц Фирмианға берді, ол оны өзінің үлкен картиналар жинағын сақтау үшін пайдаланды. Онда Тициан, Дюрер, Пуссен, Рубенс және Рембрандттың туындылары бар еді. 1744 жылы архиепископ қайтыс болғаннан кейін оның жүрегі сарайдағы капеллаға жерленді, ал денесінің қалған бөлігі Зальцбург соборындағы мазарға қойылды. Фирмиан әулеті сарайға 1837 жылға дейін, тіпті граф Лактанц 1786 жылы қайтыс болғаннан кейін де иелік етті. Жергілікті оқ ату алаңының иесі Джордж Зиерер сарайды сатып алып, оның ішіндегі құнды әшекейлердің көп бөлігін, соның ішінде суреттерді, гравюраларды және мүсіндерді алып кетті. 19 ғасырда сарайдың бірнеше иесі болды (оның ішінде банкир және оны қонақ үй ретінде пайдалануды ниеттенген екі официант, Бавария королі Людвиг I). 1918 жылы оны белгілі театр режиссері және Зальцбург фестивалінің негізін қалаушы Макс Рейнхардт сатып алды. Осы кезде сарай жөндеуді қажет етіп тұрды. Жергілікті шеберлердің көмегімен Рейнхардт жиырма жыл бойы сарайды қайта жаңартумен айналысты. Ол баспалдақ, Үлкен зал және Мәрмәр залдарды қалпына келтірді, сондай-ақ кітапхана, Венециялық бөлме және бақшадағы театрды жасады. Ол бүкіл ғимаратты өзінің театрлық қойылымдары үшін пайдаланды (көрермендер бөлмеден бөлмеге көшуге мәжбүр болды). Ол сонымен қатар әлемнің түкпір-түкпірінен келген жазушылардың, актерлердің, композиторлардың және дизайнерлердің бас қосып әңгімелесу орталығына айналдырды. Рейнхардт яһудилерге қарсы қудалау күшейген кезде Америка Құрама Штаттарына қашып кетті, нацистер соғыста жеңіледі деп үміттенді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Голливудта жұмыс істеді және 1943 жылы одақтастар жеңіске жеткенге дейін Нью-Йоркте қайтыс болды. 1939 жылы Германия үкіметі бүкіл Австриядағы «яһуди мүлігін» тәркілеу кезінде сарайды ұлттық қазына ретінде тартып алды. Сол жылы Герман Геринг сарайды Ұлыбритания мен Еуропада нацистер үшін тыңшылық жасаған және көптеген ықпалды байланыстары бар австриялық князь Стефани фон Хоэнлогеге тапсырды. Оған сарайды Рейхтің көрнекті суретшілері үшін қонақ үйге айналдыру және Гитлердің Бергхоф үйі үшін қабылдау орталығы ретінде қызмет ету міндеті жүктелді. Австрияны аннексиялаудан бұрын Рейнхардтпен танысқан фон Хоэнлоге нацистерден Рейнхардттың кітаптары, фарфор, күміс және жиһаздан тұратын он алты жәшікті алып, оларды Калифорнияға жіберді, бірақ оның материалдық иеліктері Леопольдскронды жоғалтуға қарағанда аз ғана жеңілдік болды. Стефани фон Хоэнлоге екі жақты агент болуы мүмкін екені белгілі болғаннан кейін, ол Англияға, содан кейін Америкаға қашып кетіп, сарайды соғыс аяқталғанға дейін нацистердің қолына қайтарды. Соғыс аяқталған кезде бақшада бомба жарылды. Ол терезелерді қиратты, бірінші қабаттағы кітапханадағы люстраны жойды және қытай бөлмесіндегі қабырғалық суреттерге шрапнелдің сынықтарын шашыратып жіберді. Сондай-ақ, оңтүстік фасадындағы мақтамен қапталған жұмысқа да зиян келді. Зақымның іздері бүгінге дейін көрініп тұр. Зальцбург семинары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қақтығысқан елдердің жастарын біріктірді және бастапқыда АҚШ қарулы күштері Германия мен Австрияның кейбір бөліктерін басып алған кезде американдық тарих, өнер, әдебиет және мәдениет туралы білім берді. Кейін ол «жаһандық форумға» айналды. 1947 жылдан бері семинардың 500-ден астам сессиясы өткізілді. 1959 жылы Зальцбург ғылыми семинары сарайды сатып алды, ал 1973 жылы алғашқы Фирмиан иелігіне кіретін көршілес Мейерхофты сатып алды. Олар сарайды конференциялар орталығы және Зальцбург семинарынан басқа іс-шаралар өткізу орны ретінде пайдалануға мүмкіндік беру үшін кең ауқымды жөндеу және қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. 2014 жылдың басында Мейерхофтағы 50 бөлме, Мейерхоф кафесі және қабылдау аймағы екі ай бойы күрделі жөндеуден өтті. Жөндеу жұмыстарына «Музыканың дыбысы» тақырыбындағы үш бөлме де кірді. 2014 жылдың ақпан айында нысан жаңа атымен қайта ашылды – Hotel Schloss Leopoldskron. Hotel Schloss Leopoldskron Castle Hotels & Mansions, Historic Hotels of Europe мүшесі және Еуропаның ең ірі климаттық қорғау желісі Climate Alliance Austria серіктесі. 2015 жылы Historic Hotels of Europe сарайға «Еуропаның ең жақсы тарихи қонақ үйі» сыйлығын табыс етті. Сол жылы сарай TripAdvisor-дан «Тамашалық сертификатын» алды. 2016 жылы сарай Historic Hotels of Europe-тің «'Айтуға тарихы бар' ең жақсы тарихи қонақ үйі» сыйлығында екінші орынды иеленді. Қонақ үйдің танымал қонақтарының қатарында Принц Чарльз, Билл Гейтс, Кофи Аннан, Арнольд Шварценеггер, Хиллари Родхэм Клинтон, Рут Бейдер Гинзбург және тағы да көптеген адамдар бар.
Музыканың дыбысы
1964 жылы Роберт Уайз режиссерлік еткен және Джули Эндрюс ойнаған "Музыка дыбысы" фильмі Зальцбургте түсірілді, Леопольдскрон сарайының аумағы негізгі сыртқы түсірілім орындарының бірі болды. Шын мәнінде, фон Трапптардың үйін бейнелейтін 10 көрініс ашық ауада сол жерде түсірілді. Сарайдың ішкі жағы фон Трапп вилласы ретінде пайдаланылмады. Көріністер шындығында, сол кезде Бертельсман деп аталған, жақын жердегі үйдің ішінде түсірілді, оның ішінде отбасы террасада қызыл лимонад ішеді ("өте тәтті емес, тым қышқыл емес, тым қызыл!"), Мария мен капитан террасада дауласады, ал балалар мен Мария қайықтан көлге құлайды. Сонымен қатар, көлді көрсететін кадрлардың барлығы Bertelsmann-да түсірілді, Леопольдскронның террасасының көшірмесі және көлге апаратын "ат есіктері" пайдаланылды. Ғимараттың өзі Фронбург сарайында түсірілді, ал ішкі көріністер үшін пайдаланылған би залының интерьері Леопольдскронның Венеция бөлмесіндегі интерьермен бірдей (Венеция бөлмесі би залынан әлдеқайда кішкентай). Екі махаббат сахнасы – Лисль мен Рольф арасындағысы (Sixteen Going on Seventeen әнімен) және Мария мен капитан арасындағысы (Something Good) – бастапқыда сарай бағында орналасқан шыны беседкада түсірілді. Газебаның ішкі көріністері Голливудтағы дыбыс жазу студиясында түсірілді, ал фильмде тек австриялық газебаның алыс кадрлары көрсетілді. Кейіннен беседканы туристерге көруге ыңғайлы болу үшін көлдің екінші жағына көшірді, бірақ олардың саны артып кеткен соң, ол қайтадан қала сыртындағы Хеллбрунн сарайына орналастырылды. 1987 жылы Джули Эндрюс, Джон Денвер және Пласидо Доминго қатысқан "Рождество дыбысы" атты арнайы қойылымы да Леопольдскрон сарайында түсірілді.