Кеннет Окли: Палеонтолог, алая Piltdown адамын ашқан ғалым
Kenneth Oakley
Кеннет Окли – ағылшын антропологі, палеонтолог және геолог. Piltdown Man алаялығын ашықтаудағы рөлімен, қазбалардың фторға сіңуі арқылы жасын анықтау әдісімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеннет Пейдж Оукли (7 сәуір 1911 – 2 қараша 1981) – ағылшын физикалық антропологы, палеонтологы және геологы. Оукли, қазбалардың фтор сіңіруі арқылы жасын анықтау әдісімен, фтор мөлшері бойынша жұмыстарымен танымал болды және 1950 жылдары Пилтдаун адамының жалған екенін ашуға зор үлес қосты. Оукли Букингемширдегі Амершам қаласында туып, сонда қайтыс болды.
Kenneth Page Oakley (7 April 1911 – 2 November 1981) was an English physical anthropologist, palaeontologist and geologist. Oakley, known for his work in the Fluorine absorption dating of fossils by fluorine content, was instrumental in the exposure of the Piltdown Man hoax in the 1950s. Oakley was born and died in Amersham, Buckinghamshire.
Білім
Оклей Букингемширдегі Амершам қаласындағы доктор Чаллонер атындағы грамматикалық мектепте оқыды, содан кейін Лондон университетінің колледжінде геологияны оқып, осы пән бойынша бакалавр және доктор ғылымдарының дәрежелерін алды.
Oakley attended Dr Challoner's Grammar School in Amersham, Buckinghamshire before studying geology at University College London, where he earned his BSc and PhD in the subject.
Жарияланымдар
Кеннет Оукли өмірі бойында адам эволюциясы саласын дамытқан бірнеше жарияланымдардың авторы және серік авторы болды. Осы жарияланымдардың бірі – «Адам – құрал жасаушы» (1972) кітабы, онда ол алғашқы гоминидтер мен гоминидтердің құралдарды пайдалану жайлы жаңалықтарды толыққанды баяндайды. Оукли оқырманды эволюция туралы бұрынғы түсініктердің тарихи контексті арқылы жүргізеді, құралдарды пайдалану неліктен басталуы мүмкін, түрлі құралдардың құрамы мен мақсаты, сондай-ақ қазбалар арқылы анықталған және құралдарды пайдаланудың ерекше мәдениеттердің дамуына қалай әсер еткенін қарастырады. Оукли кітабына құралдардың қалай қолданылған болуы мүмкін екенін көрсететін схемалар мен уақыт өте келе өзгерген қазбаланған құралдардың нақты суреттерін де қосты. «Адам – құрал жасаушы» 1949 жылы жарық көргеннен кейін бірнеше рет қайта басылды, 1976 жылға дейін барлығы алты бөлек басылымға жетті. Оукли үлес қосқан тағы бір дереккөз – ол, Бернард Грант Кэмпбелл және Тея Ивицкий Моллесон редакциялаған «Окаменелген гоминидтер каталогы» III бөлім: Америка, Азия, Австралия. Бұл каталог, соның ішінде I бөлім: Африка және II бөлім: Еуропа, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында сол кезге дейін табылған гоминидтер туралы барлық анықтамалық ақпаратты жүйеледі, оның ішінде олардың табылу орындары, үлгілердің негізгі ерекшеліктері және археологиялық контексті. Оуклиге үлгілердің геологиялық және абсолюттік жасын растау міндеті жүктелді, өйткені бұл оның мамандығы саналды.
Over the course of his life, Kenneth Oakley authored and contributed to several publications that developed the field of human evolution. One of these publications is the novel Man the Tool Maker (1972) in which he thoroughly outlines the discoveries of pre hominin and hominin tool use. Oakley does so by walking the reader through the historical background of the previous conceptions of evolution, considering why tool use may have started, various tool compositions and purposes as discovered through fossils, and how tool use may have influenced the development of unique cultures. Oakley also includes several illustrations ranging from diagrams illustrating how tools may have been used and actual images of fossilised tools as they have changed over time. Man the Tool Maker has been republished several times since its initial publication in 1949, amounting to a total of six separate editions by 1976. Another source that Oakley contributed to is the Catalogue of Fossil Hominids Part III: Americas, Asia, Australasia which he, Bernard Grant Campbell, and Theya Ivitsky Molleson all edited. This catalogue, including Part I: Africa and Part II: Europe, organised all the identifying information of the hominids that had been discovered until that time in the late 1960s and early 1970s, including where they were discovered, the key features of the specimen, and their archeological contexts. Oakley was tasked with providing confirmation of the geological and absolute ages of the specimens, since that was considered his speciality.
Пилтдаун адамы туралы аңыз ашылды
1953 жылдың қараша айында Оукли, доктор Дж. С. Вайнер және В. Е. ле Гро Кларк Британдық табиғи тарих мұражайының геология бөлімінде «Пилтдаун мәселесінің шешімі» деген мақала жариялады. Бұл жариялым 1913 жылы археолог Чарльз Доусон тапқан «Пилтдаун адамы» деп аталған, бастапқыда жаңа түр және «жоғалған буын» деп саналған Eoanthropus dawsoni бас сүйегінің жалған екенін дәлелдейтін ашылған дәлелдерді ұсынды. Оукли және оның әріптестері тістердің тозуын, фтордың, азоттың және түстің толық қайта талдауынан кейін, бас сүйегінің фрагменттері бір ғана мысалдан емес екеніне қорытынды жасады. Керісінше, бас сүйек басқа түрге жататын бас сүйегінің фрагменттерімен шеберлікпен біріктірілген қазіргі заманғы маймылдың төменгі жақ сүйегінен жасалған болып көрінеді. Оукли мен оның әріптестерінің бұл жаңалығы қазіргі палеонтологиялық жазбаны маңызды түрде қайта құруға әкелді, нәтижесінде Eoanthropus dawsoni алып тасталды, соның арқасында әлемнің басқа бөліктеріндегі адам эволюциясының басқа дәлелдерін дұрыс зерттеуге жағдай жасалды.
In November 1953 Oakley, along with Drs. J. S. Weiner and W. E. le Gros Clark published The Solution of the Piltdown Problem in the Bulletin of The British Museum of Natural History: Geology Department. This publication provided the discovered evidence that proved the "Piltdown Man", a skull that was initially deemed a new species and potential "missing link" called Eoanthropus dawsoni that had been discovered in 1913 by archeologist Charles Dawson, was in fact a hoax. Through a complete re analysis of the specimen's teeth abrasion, fluorine content, nitrogen content, and colouring, Oakley and his colleagues concluded that the skull fragments were not from a single specimen. Instead, it appeared that the skull was a fabrication produced out of a modern ape mandible that had been skilfully fused to the cranial fragments of another species. This discovery by Oakley and his colleagues resulted in a vital reconstruction of the existing fossil record, leading to the removal of Eoanthropus dawsoni, enabling properly conducted research into other evidence of human evolution in other parts of the world to be encouraged.