Кіріспе

33 000 жылдық адам қалдықтары Суонси, Уэльс

Павиландтың қызыл "әйелі" ("Дайнс" Гоч Пафиланд) – жоғарғы палеолит дәуіріне жататын, қызыл охрмен боялған, жартылай еркек қаңқасы. Ол 33 000 BP (шамамен 31 000 ж.б.д.) Уэльсте жерленген. Сүйектер 1823 жылы Уильям Бакланд Суонсиге жақын, Оңтүстік Уэльстегі Гоуэр түбегіндегі Порт-Эйнон мен Россили арасындағы әктас үңгірінде (Павиланд үңгірінде) археологиялық қазба жұмыстары кезінде табылған. Ешкі тесігі үңгірі тарих алды дәуірінің барлық кезеңінде мекенделген. Артефакттардың көп бөлігі Ауриньяк мәдениетіне жатады, сонымен қатар ертерек Мустер, кейінірек Гравиет және Кресвелл кезеңдерінен де үлгілер кездеседі. Павиландтың қызыл қаңқасын табылған жеріне, яғни Уэльске және әсіресе Суонсиге қайтару туралы шақырулар жасалды. Сол жылы, өзінің "Reliquiae Diluvianae" (Көне су тасқынының қалдықтары) кітабында жариялаған зерттеуінде Бакланд былай деп жазды: "Мен қаңқаны қызыл рудл [охр] сияқты бір заттың қабатымен оралған күйде таптым, ол жерді бояды және кейбір жерлерде сүйек бетінен шамамен жарты дюйм [12 мм] қашықтыққа дейін таралады. Сондай-ақ, қаңқаның сан сүйегінің қалтасының орналасқан жеріне жақын, рудлмен оралған жерде шамамен екі уыш Nerita littoralis [ұсақ қабықшалар] табылған. Скелеттің тағы бір бөлігінде, атап айтқанда қабырғалармен жанасқан жерде, қырық немесе елу пил сүйегінен жасалған таяқшаның сынықтары, сондай-ақ осы таяқшалармен бірге табылған кішкентай сақиналардың сынықтары болған. Таяқшалар мен сақиналардың үсті де, Nerita қабықшалары да қызыл түспен боялған және сүйектерді қоршап тұрған сол қызыл заттың ішінде жатыр."

Бакландтың зерттеуі қаңқаның жасын және жынысын дұрыс бағаламады. Ол адам қалдықтарының Киелі кітаптағы Ұлы су тасқынынан бұрынғы болуы мүмкін емес деп сенді, сондықтан оның нақты жасын қате есептеп, қалдықтардың Рим дәуіріне жатады деп ойлады. Бакланд қаңқаның әйел екеніне сенді, себебі ол әшекей бұйымдарымен бірге табылған, оның ішінде тесілген теңіз қабықтарынан жасалған әсем алқалар мен пил сүйегінен жасалған деп есептелген, бірақ қазір мамонттың тісінен ойылған зергерлік бұйымдар бар еді.

Кейінгі зерттеулер

Уильям Солас 1912 жылы Ешкі үңгірі – Павиландқа экспедиция жасады. Сол жерде Солас кремнийден жасалған жебе ұштары мен құралдарды тапты және бұл қаңқаның соңғы мұз дәуіріндегі ер адам-аң аушы немесе жауынгер екенін дұрыс анықтады. Соңғы 100 жылда Солас бағалаған мерзім мезолит кезеңінен (б.з.д. 4-10 000 жыл) палеолит дәуіріне (б.з.д. 35 000/10 000 жыл) – соңғы мұз дәуіріне өзгертілді. 2009 жылы жасалған қайта калибрлеу нәтижелері 33 000 жыл екенін көрсетті. Қазір жағалауда орналасқан болса да, жерленген кезде үңгір шамамен 110 км (70 миль) ішкі жағында, жазықтықтың үстінен көрінетін жерде болған. Қалдықтар шамамен 26 000 жыл бұрын дабылған кезде, "Қызыл әйелдің" Британ аралдарындағы соңғы мұздық кезең – Девенсиан мұз басуы кезінде өмір сүргені ойылды, сол кезде мұздық жабын осы жерге қарай жылжып, ауа райы қазіргі Сібірге ұқсас болған: жазда максималды температура шамамен 10°C, қыста -20°C және тундралық өсімдіктер өскен. Алайда, жаңа мерзімдеме оның жылы кезеңде өмір сүргенін көрсетеді. Сүйек протеинін талдау оның диетасындағы балықтың үлесі 15%-тан 20%-ға дейін болғанын көрсетті, бұл теңізден алыс екенін ескеретін болса, халықтың жартылай көшпелі болғанын немесе тайпаның денеді жерлеу үшін жағалаудан әкелгенін көрсетеді. Скелет табылған кезде Уэльсте оны сақтауға мұражай болмағандықтан, ол Оксфорд университетіне көшірілді, онда Бакланд профессор болып жұмыс істеген. Сүйектер қазір Оксфорд университетінің Табиғат тарихы мұражайында қойылған. 2007 жылдың желтоқсан айында ол бір жылға Кардифф Ұлттық мұражайына берілді. Келесі қазба жұмыстары 4000-нан астам кремний тастар, тістер мен сүйектер, инелер мен білезіктерді тапты, олар Свонси мұражайында және Кардиффтегі Ұлттық мұражайда көрмеге қойылған.

Қазіргі заманғы алғашқы адамзаттың дәлелі

Гоуэр түбегіндегі Лонг-Хоул үңгіріндегі екі қазбадан алынған дәлелдерді – шөгінділерді, тозаңдарды және тас құралдарды – талдау, Лонг-Хоулды Павиландтағы орнымен бірдей дәуірдегі және оған байланысты Ауриньяк мәдениетінің ескерткіші ретінде анықтады, бұл Ұлыбританиядағы ең алғашқы қазіргі адамдардың іздері.

Уэльске қайта оралу ұсынысы

Павиландтың қызыл әйелі (іс жүзінде ол ер адам) 1823 жылы Оксфорд университетінің геология профессоры Уильям Бакланд табалды, және ол дереу Оксфордқа жеткізілді (кейбір басқа артефакттар кейіннен елге қайтарылды). Бұл оны қайтару үшін екі ғасырлық күреске бастама берді. 2023 жылдың қаңтарында артефактқа «Уэльстің Эльгин мраморлары» деген ат қойылды, бұл Британ мұражайынан Грекияға қайтару талаптары бар тағы бір артефактқа байланысты болды. Қызыл әйел қазір Оксфорд университетінің Табиғи тарих мұражайында көрсетілуде және «жақсы күтімде» екендігі айтылуда. Кардифф университетінің ғалымдары, егер ол қайтарылса, Уэльстің ұлттық жинағын байытып, археологиясы мен үңгірлеріне назар аударатынын мәлімдеді.