Кіріспе
Палеоантропологиялық алдамшылық: "Пилтдаун адамы" музыкалық тобы – палеоантропологиялық алаяқтық, онда сүйек фрагменттері бұрын белгісіз ертедегі адамның қазба қалдықтары ретінде ұсынылды. Оның нақтылығына күмән туындағанмен, 1912 жылы, қалдықтар көп жылдар бойы кеңінен қабылданды, ал алаяқтықтың жалғандығы тек 1953 жылы анықталды. 2016 жылы жүргізілген жан-жақты ғылыми сараптамада, әуесқой археолог Чарльз Доусонның алаяқтық дәлелдерге жауапты екені анықталды. 1912 жылы Чарльз Доусон ертедегі маймылдар мен адам арасындағы "жоғалған буынды" тапқанын мәлімдеді. 1912 жылдың ақпан айында Доусон Табиғат тарихы мұражайының геология бөлімінің меңгерушісі Артур Смит Вудвордқа хабарласып, Шығыс Сассекс қаласының Пилтдаун ауданындағы плейстоцендік құмды-қиыршық тақталарынан адам сияқты бас сүйектің бөлігін тапқанын айтты. Сол жазда Доусон мен Смит Вудворд осы жерде тағы да сүйектер мен артефакттарды тапты, оларды сол адаммен байланыстырды. Бұл табыстарға жақ сүйегі, бас сүйегінің тағы да бірнеше фрагменттері, тістер жинағы және алғашқы құралдар кірді. Смит Вудворд бас сүйегінің фрагменттерін қайта құрастырып, олардың 500 000 жыл бұрын өмір сүрген адамның бабасына тиесілі екенін болжады. Бұл жаңалық Геологиялық қоғамның отырысында жарияланды және оған латынша Eoanthropus dawsoni ("Доусонның таңғы адамы") деген ат берілді. 1953 жылы оның жалған екені нақтыланғанға дейін, жинақтың күмәнді маңыздылығы туралы көптеген пікір таластар болды. Оның өңделген орангутанның жақ сүйегінен және тістерінен, сондай-ақ толық дамыған, бірақ миы кішкентай, қазіргі заманғы адамның бас сүйегінен тұратыны анықталды. Пилтдаун алаяқтығы екі себеппен ерекше: ол адам эволюциясы тақырыбына қызығушылық тудырды және оның күмәнді ашылуынан бастап, алаяқтық ретінде анықталғанға дейін өткен 41 жылдық уақыт.
the musical group
The Piltdown Man was a paleoanthropological fraud in which bone fragments were presented as the fossilised remains of a previously unknown early human. Although there were doubts about its authenticity virtually from the beginning (in 1912), the remains were still broadly accepted for many years, and the falsity of the hoax was only definitively demonstrated in 1953. An extensive scientific review in 2016 established that amateur archaeologist Charles Dawson was responsible for the fraudulent evidence. In 1912, Charles Dawson claimed that he had discovered the "missing link" between early apes and man. In February 1912, Dawson contacted Arthur Smith Woodward, Keeper of Geology at the Natural History Museum, stating he had found a section of a human like skull in Pleistocene gravel beds near Piltdown, East Sussex. That summer, Dawson and Smith Woodward purportedly discovered more bones and artifacts at the site, which they connected to the same individual. These finds included a jawbone, more skull fragments, a set of teeth, and primitive tools. Smith Woodward reconstructed the skull fragments and hypothesised that they belonged to a human ancestor from 500,000 years ago. The discovery was announced at a Geological Society meeting and was given the Latin name Eoanthropus dawsoni ("Dawson's dawn man"). The questionable significance of the assemblage remained the subject of considerable controversy until it was conclusively exposed in 1953 as a forgery. It was found to have consisted of the altered mandible and some teeth of an orangutan deliberately combined with the cranium of a fully developed, though small brained, modern human. The Piltdown hoax is prominent for two reasons: the attention it generated around the subject of human evolution, and the length of time, 41 years, that elapsed from its alleged initial discovery to its definitive exposure as a composite forgery.
Іздеу
1912 жылғы 18 желтоқсанда Лондон геологиялық қоғамының мәжілісінде Чарльз Доусон Пилтдаун қиыршық тас карьеріндегі жұмысшының төрт жыл бұрын оған бас сүйегінің фрагментін бергенін мәлімдеді. Доусонның сөзіне қарағанда, жұмысшылар оның келгенінен аз бұрын бас сүйегін тауып, оны кокос қалдығы деп ойлап, бөлшектеген. Бірнеше рет сол жерге қайта барып, Доусон бас сүйегінің тағы да фрагменттерін тауып, оларды Британ мұражайының геологиялық бөлімінің сақтаушысы Артур Смит Вудвордқа әкеп берді. Осы жаңалықтарға қатты қызыққан Вудворд Доусонды сол жерге ертіп барды. 1912 жылдың маусым және қыркүйек айларында екеуі бірге жұмыс істесе де, Доусон ғана бас сүйегінің көптеген фрагменттерін және төменгі жақ сүйегінің жартысын тауып алды. 1908 жылы қазбадан табылған бас сүйегі – басқа фрагменттердің көпшілігі қиыршық тас карьерінің шөбінде табылған жалғыз жайт. Француз иезуит палеонтологы және геологы Пьер Тейяр де Шарден Вудвордпен бірге Пилтдаун бас сүйегін ашуға қатысты. Сол мәжілісте Вудворд фрагменттерді қайта құру нәтижесінде бас сүйегінің қазіргі заманғы адамның бас сүйегіне көп жағынан ұқсас екенін, бірақ омыртқа тірегі (бас сүйегінің омыртқа бағанасына орналасқан бөлігі) және ми көлемі қазіргі заманғы адамның шамамен үштен екі бөлігін құрайтынын мәлімдеді. Ол екі адамға ұқсас тіс тістерінен басқа, жақ сүйегінің қазіргі шимпанзелердің жақ сүйегінен ажыратылмайтынын айтты. Британ мұражайы бас сүйегін қайта құру арқылы Вудворд Пилтдаун адамы маймылдар мен адамдар арасындағы эволюциялық байланысты көрсетеді деп болжады, себебі адам тәрізді бас сүйегі мен маймыл тәрізді жақ сүйегінің үйлесімі Англияда сол кезде басым болған адам эволюциясы мидан басталады деген пікірді қолдайтын еді. Бұл жайтты бірнеше жыл бұрын Гейдельберг қазбасын тапқан Отто Шотенсак заңды деп санады; ол оны қазіргі заманғы адамның маймылға ұқсас ата-тегінің ең жақсы дәлелі деп сипаттады. Алайда Вудвордтың Пилтдаун фрагменттерін қайта құруына кейбір зерттеушілер бастапқыда күмән келтірді. Корольдік хирургтер колледжінде Британ мұражайындағы фрагменттердің көшірмелері мүлдем басқа модельді жасау үшін пайдаланылды. Бұл реконструкцияны профессор (кейіннен сэр) Артур Кит оның адамға ұқсас сыртқы түрін көрсету үшін Homo piltdownensis деп атады. Вудвордтың реконструкциясында маймылға ұқсас тіс тістері болды, бұл да дау тудырды. 1913 жылдың тамызында Вудвард, Доусон және Тейяр де Шарден жоғалған тіс тістерін табу үшін шөп үйінділерін жүйелі түрде іздеуді бастады. Тейяр де Шарден көп ұзамай Вудвордтың сөзіне сәйкес, жаққа өте жақсы сәйкес келетін тіс тісін тапты. Бірнеше күннен кейін Тейяр де Шарден Францияға көшіп, жаңа жайттарды зерттеуге қатыспады. Бұл тіс "қоқыс сиқыршысының тісіне дәл сәйкес келеді" деп атап өткен Вудворд, бұл жайт оның бас сүйегін қайта құруына қатысты кез келген дауды тоқтатады деп үміттенді. Алайда Кит жаңа жайтқа шабуыл жасады. Кит адамның тіс тістерінің шайнағанда бүйірге қарай қозғалудың нәтижесі екенін айтты. Пилтдаун жақ сүйегінің тіс тісі осы қозғалысқа кедергі келтіретіндіктен, оны жасау мүмкін емес еді. Тіс тістерінің тозуын түсіндіру үшін, тіс тістері тіс тістерінен жоғары болмауы керек еді. Грэфтон Эллиот Смит, әріптес антрополог, Вудвордты қолдады және келесі Корольдік қоғамның мәжілісінде Киттің қарсылығы тек амбициямен туындады деп мәлімдеді. Кейін Кит былай деп есіне алды: "Осылай біздің ұзақ жылдық достығымыз аяқталды". 1913 жылы Лондон Корольдік колледжінің профессоры Дэвид Уотерстон Nature журналында бұл үлгі маймылдың жағы мен адамның бас сүйегінен тұратындығы туралы қорытындысын жариялады.
Шеффилд саябағын табу
1915 жылы Доусон бастапқы табылған орындардан шамамен 3 километр қашықтықтағы жаңа жерден екінші бас сүйегінің (Пилтдаун II) үш сынығын тапқанын хабарлады.
Ғылыми зерттеулер
Бастапқыда кейбір ғалымдар Пилтдаун табылғанына күмәнмен қарады (жоғарыда қараңыз). Мысалы, 1915 жылы Геррит Смит Миллер кіші былай деді: "Қасақана жасалған зұлымдық, қазбаларды осылай бұзу арқылы бөліктерді біріктіруде жеке пікірге кең мүмкіндік беруге қарағанда, сәттірек болмас еді". 1953 жылы оның жалған екендігі ашылғанға дейінгі онжылдықтарда ғалымдар Пилтдаунды, басқа жерде табылған қазбалар көрсеткендей, гоминидтер эволюциясының жолына сәйкес келмейтін жұмбақ құбылыс ретінде қарастырды. Ол үш түрдің аралас құрамынан тұрды. Оның құрамына ортағасырлық адамның бас сүйегі, 500 жылдық орангутанның төменгі жақ сүйегі және шимпанзе тістерінің қазбалары кірді. Біреу сүйектерді темір ерітіндісімен және хром қышқылымен бояп, оларды ескіргендей көрсетуге тырысқан. Микроскоппен қарағанда тістерде сызаттар анықталды, содан кейін тістерді адамның диетасына сәйкес келтіру үшін өңдеген деген қорытынды жасалды. Пилтдаун адамы туралы аңыз оның табылу кезінде ғылыми қауымның үлкен мидың бар нәрін жейтін диетадан бұрын пайда болғанына сенегендіктен, өте сәтті болды, ал жалған дәл осы дәлелді ұсынды. Сондай-ақ, кейбір британдық ғалымдардың бұл табылғанның шынайы екеніне күмән келтірмеуіне ұлтшылдық пен мәдени көзқарас әсер еткен деп есептеледі. Бұл еуропалықтардың еуразияда алғашқы адамдар табылатынына үміттенегенін қанағаттандырды, ал британдықтар, делінгендей, Чарльз Доусонды басты жалғаншы ретінде қарастыруды, Пилтдаун табылуынан бір-екі онжылдық бұрын жасаған басқа археологиялық жалғандықтарға қатысты дәлелдердің жинақталуы қолдайды. Борнмут университетінің археологы Майлз Расселл Доусонның антиквариаттық коллекциясын талдап, кем дегенде 38 данасының жалған екенін анықтады. Олардың арасында 1891 жылы "табылған" көп тісті сүтқоректілер, Plagiaulax dawsoni тістері (оның тістері 20 жылдан кейін Пилтдаун адамының тістері сияқты өңделген); Гастингс қамалының қабырғаларындағы "көк суреттер" деп аталатын; бірегей тас балта; Бексхилл қайығы (гибридті теңіз кемесі); Пэвенси кірпіштері (Рим Британиясынан табылған соңғы заттар); Лавант үңгірлерінің мазмұны (жалған "флинт" шахтасы); Боапорт "Римдік" мүсіні (гибридті темір заты); Буливерх Хэмер (Пилтдаун фил сүйегі сияқты темір пышақпен жасалған); жалған "қытай" қола құмырасы; Брайтон "Тоуэдл" (флинт түйірінің ішіндегі бақа); Уэйс Хоуес (тағы бір гибридті темір заты) және Льюс тікенді шпоры. Оның антиквариаттық басылымдарының көпшілігі плагиаттық екенін немесе сілтемелердің нашар жасалғанын көрсетеді. Расселл былай деп жазды: "Пилтдаун - "бір рет" болған емес, өмір бойы атқарған еңбегінің нәтижесі". Сонымен қатар, Доусонның танысы Гарри Моррис Доусонның Пилтдаун шағыл кенішінен алған тас тастардың бірін иеленді. Ол оның жасанды түрде ескіргеніне күдік білдірді - "С. Доусон оны алдау ниетімен бояды". Ол Доусонға көп жылдар бойы күдікпен қарады, бірақ оны жария түрде беделдендіруге тырыспады, мүмкін, өйткені бұл Моррис қатты қолдаған эолит теориясына қарсы дәлел болар еді. Ұлыбританияның Табиғи тарих мұражайының қызметкері Адриан Листер "кейбір адамдар" бастапқы алаяқтықты жасырын түрде әшкерелеу үмітімен, алдамшыларды пайдалануды көздеген екінші "алдамшы" болуы мүмкін деп болжады. Бұл теорияны алғаш Майлз Рассел ұсынған. Ол "крикет таяғы" (қазбаланған пил сүйегі) деген лақап атпен аталған бөлшектің "алғашқы құрал" болып табылатындығын түсіндірді, сондықтан ол басқа табылғандарға күмән келтіруге арналған болуы мүмкін, "Ең ерте ағылшын" шын мәнінде крикет ойынының ең алғашқы дәлелімен қалпына келтірілді. Бұл Сюссекс археологиялық қауымдастығының қанағаттанбаған мүшелерінің Доусонның іс-әрекетін ашуға тырысқан кең ауқымды әрекеті болды, басқа мысалдар - айқын алаяқтық "Мэресфилд картасы", "Ашбурнхам диалы" және "Пилтдаун палеолиті". Дегенмен, "крикет таяғы" сол кезде қабылданған, тіпті ол кейбіреулердің күдімін оятса да, ақыр соңында бірнеше онжылдықтан кейін алаяқтық танылуына себеп болды. 2016 жылы сегіз жылдық шолу нәтижелері бойынша Тейяр де Шарден Африканың аномальды табылған жерлерінің біріне саяхаттап, ең алғашқы табылған күннен бастап Велден аймағында тұрған (басқалар оның "бұл мәселеде еш күмәнсіз кінәсіз" екенін айтады). Хинтон Лондонның Табиғи тарих мұражайында сақталған сандық қалдырды, онда 1970 жылы Пилтдаун табылған мүсіндер мен бояуларға ұқсас етіп оюланған және боялған жануарлардың сүйектері мен тістері табылды. Филипп Тобиас Артур Китті Доусонға көмектесуде, алдамшылықты тергеудің тарихын егжей-тегжейлі баяндап, басқа теорияларды жоққа шығарып, Киттің мәлімдемелері мен әрекеттеріндегі қарама-қайшылықтарды тізімдеді. Басқа тергеулер алаяқтықта жалғыз жалғаншы емес, бірнеше адамның қатысқандығын көрсетеді. Американдық ғылым тарихшысы Ричард Милнер Артур Конан Дойл Пилтдаун адамы туралы алаяқтықтың авторы болуы мүмкін екенін айтты. Милнер Дойлдің себебі болуы мүмкін екенін атап өтті - ғылыми қауым оның сүйікті экстрасенсін жоққа шығарғаны үшін кек алу, және "Жоғалған әлем" оның қатысуына байланысты шифрлы нұсқауларды қамтиғандай болды. Сэмюэл Розенбергтің 1974 жылғы "Жаланаш - ең жақсы маскировка" кітабы Дойл өзінің жазбаларында оның ойлау жолына қатысты жасырын немесе жасырылған аспектілерге тікелей сілтемелер бергенін түсіндіруге тырысады, бұл Дойлдің мұндай алаяқтыққа қатысуына қолдау көрсеткендей көрінеді. Алайда, соңғы зерттеулер Дойлдің қатысы болмағанын көрсетеді. 2016 жылы Табиғи тарих мұражайы мен Ливерпуль Джон Мурс университетінің зерттеушілері ДНК дәлелдерін талдап, алаяқтыққа Доусон кінәлі екенін көрсетті, ол бастапқыда қалдықтарды "табылды". Доусон бастапқыда күдік тудырмаған, өйткені алаяқтық оған жасауға тым күрделі болып көрінген. Алайда, ДНК дәлелдері 1915 жылы Доусон "табып" алған (басқа жерде) ежелгі тіс Пилтдаун адамының тісімен бірдей екенін көрсетті, бұл оның екеуін де жасырғанын көрсетеді. Сол тіс те кейіннен алаяқтықтың бөлігі екені дәлелденді. Табиғи тарих мұражайының антропологы Крис Стрингер былай деді: "Конан Дойл Пилтдаун жерінде гольф ойнаған және тіпті Доусонды сол жерге машинасымен апарып тастаған, бірақ ол көпшілікке танымал және өте әрекетті адам болған, сондықтан ол алаяқтық жасауға уақыты болмаған. Сондықтан кейбір сәйкестіктер бар, бірақ мен оларды жай ғана сәйкестіктер деп санаймын. Қазбалық дәлелдерге қарасаңыз, сіз Доусонды барлық табылғандармен байланыстыра аласыз, ал Доусонның жеке амбициялары болғаны белгілі. Ол Корольдік қоғамның мүшесі болғысы келді және MBE алғысы келді. Ол адамдар оны әуесқой ретінде қарастыруын тоқтатқысы келді".
The focus on Charles Dawson as the main forger is supported by the accumulation of evidence regarding other archaeological hoaxes he perpetrated in the decade or two before the Piltdown discovery. The archaeologist Miles Russell of Bournemouth University analysed Dawson's antiquarian collection, and determined that at least 38 of his specimens were fakes. Among these were the teeth of a multituberculate mammal, Plagiaulax dawsoni, "found" in 1891 (and whose teeth had been filed down in the same way that the teeth of Piltdown Man were to be some 20 years later); the so called "shadow figures" on the walls of Hastings Castle; a unique hafted stone axe; the Bexhill boat (a hybrid seafaring vessel); the Pevensey bricks (allegedly the latest datable "finds" from Roman Britain); the contents of the Lavant Caves (a fraudulent "flint mine"); the Beauport Park "Roman" statuette (a hybrid iron object); the Bulverhythe Hammer (shaped with an iron knife in the same way as the Piltdown elephant bone implement would later be); a fraudulent "Chinese" bronze vase; the Brighton "Toad in the Hole" (a toad entombed within a flint nodule); the English Channel sea serpent; the Uckfield Horseshoe (another hybrid iron object) and the Lewes Prick Spur. Of his antiquarian publications, most demonstrate evidence of plagiarism or at least naive referencing. Russell wrote: "Piltdown was not a 'one off' hoax, more the culmination of a life's work." In addition, Harry Morris, an acquaintance of Dawson, had come into possession of one of the flints obtained by Dawson at the Piltdown gravel pit. He suspected that it had been artificially aged – "stained by C. Dawson with intent to defraud". He remained deeply suspicious of Dawson for many years to come, though he never sought to discredit him publicly, possibly because it would have been an argument against the eolith theory, which Morris strongly supported. Adrian Lister of the UK's Natural History Museum has said that "some people have suggested" that there may also have been a second 'fraudster' seeking to use outrageous fraud in the hope of anonymously exposing the original frauds. This was a theory first proposed by Miles Russell. He has explained that the piece nicknamed the 'cricket bat' (a fossilised elephant bone) was such a crudely forged 'early tool' that it may have been planted to cast doubt upon the other finds, the 'Earliest Englishman' in effect being recovered with the earliest evidence for the game of cricket. This seems to have been part of a wider attempt, by disaffected members of the Sussex archaeological community, to expose Dawson's activities, other examples being the obviously fraudulent 'Maresfield Map', the 'Ashburnham Dial', and the 'Piltdown Palaeolith'. Nevertheless, the 'cricket bat' was accepted at the time, even though it aroused the suspicions of some and ultimately helped lead to the eventual recognition of the fraud decades later. In 2016, the results of an eight year review Teilhard de Chardin had travelled to regions of Africa where one of the anomalous finds originated, and resided in the Wealden area from the date of the earliest finds (although others suggest that he was "without doubt innocent in this matter"). Hinton left a trunk in storage at the Natural History Museum in London that in 1970 was found to contain animal bones and teeth carved and stained in a manner similar to the carving and staining on the Piltdown finds. Phillip Tobias implicated Arthur Keith in helping Dawson by detailing the history of the investigation of the hoax, dismissing other theories, and listing inconsistencies in Keith's statements and actions. Other investigations suggest that the hoax involved accomplices rather than a single forger. Richard Milner, an American historian of science, argued that Arthur Conan Doyle may have been the perpetrator of the Piltdown Man hoax. Milner noted that Doyle had a plausible motive—namely, revenge on the scientific establishment for debunking one of his favourite psychics—and said that The Lost World appeared to contain several clues referring cryptically to his having been involved in the hoax. Samuel Rosenberg's 1974 book Naked is the Best Disguise purports to explain how, throughout his writings, Doyle had provided overt clues to otherwise hidden or suppressed aspects of his way of thinking that seemed to support the idea that Doyle would be involved in such a hoax. However, more recent research suggests that Doyle was not involved. In 2016, researchers at the Natural History Museum and Liverpool John Moores University analyzed DNA evidence showing that responsibility for the hoax lay with Dawson, who had originally "found" the remains. Dawson had initially not been considered the likely perpetrator, because the hoax was seen as being too elaborate for him to have devised. However, the DNA evidence showed that a supposedly ancient tooth Dawson had "discovered" in 1915 (at a different site) came from the same jaw as that of the Piltdown Man, suggesting that he had planted them both. That tooth, too, was later proven to have been planted as part of a hoax. Chris Stringer, an anthropologist from the Natural History Museum, was quoted as saying: "Conan Doyle was known to play golf at the Piltdown site and had even given Dawson a lift in his car to the area, but he was a public man and very busy[,] and it is very unlikely that he would have had the time [to create the hoax]. So there are some coincidences, but I think they are just coincidences. When you look at the fossil evidence[,] you can only associate Dawson with all the finds, and Dawson was known to be personally ambitious. He wanted professional recognition. He wanted to be a member of the Royal Society and he was after an MBE [sic]. He wanted people to stop seeing him as an amateur".
Ертедегі адамдар
1912 жылы ғылыми қауымның көпшілігі Пилтдаун адамы маймылдар мен адамдар арасындағы "жетіспей жатқан буын" екеніне сенді. Бірақ, уақыт өте келе Пилтдаун адамының сенімділігі күңкіреп, Таунг баласы және Пекин адамы сияқты жаңа жаңалыстар жасалды. Р. В. Эрих пен Г. М. Хендерсон былай деп жазады: "Алдыңғы буын еңбегіне толық көңіл бөлмегендер үшін Пилтдаун бас сүйегінің жарамсыздығы эволюцияның жалпы үлгісінде көп өзгеріс жасамады. Бұл үлгінің дұрыстығы әрқашан күмәнді болды". Соңында, 1940-1950 жылдары фтордың сіңірілуі сияқты жаңа технологиялар осы бас сүйектің іс жүзінде жалған екенін ғылыми тұрғыдан дәлелдеді.
Ықпал
Пилтдаун адамы туралы аңыз адам эволюциясының алғашқы зерттеулеріне маңызды әсер етті. Ол ғалымдарды адам миы жаңа тағам түрлеріне бейімделуге дейін үлкейді деген жаңылыс пікірге әкелді. 1920 жылдары Оңтүстік Африкада Реймонд Дарт тапқан Таунг баласы сияқты австралопитектердің қазбалары Пилтдаун адамын "жетіспей жатқан буын" деп жақтаудың нәтижесінде назардан тыс қалды, ал адам эволюциясының реконструкциясы ондаған жылдар бойы шатастырылды. Пилтдаун адамын зерттеу және талқылау осы тақырыпта 250-ден астам мақала жазылуына себеп болды. Л. Рон Хаббардтың "Саентология: Адам тарихы" кітабында Пилтдаун адамы биологиялық тарихтың бір кезеңі ретінде бейнеленеді, ол адамға жағымсыз оқиғалардың жадында қалған естеліктерін қалдыруға қабілді, оларды тек Саентология технологиясын қолдану арқылы шешуге болады. Осы кезеңдегі "естеліктер" адамның тістеуге құштарлығы, тістерін немесе аузын жасыру және ерте отбасылық мәселелермен байланысты. Бұл Пилтдаун адамының үлкен жақ сүйегімен байланысты. Кітап алғаш рет 1952 жылы, алаяқтық әшкереленгенге дейін жарық көрді және содан бері 5 рет қайта басылды (соңғысы 2007 жылы). Креационистер көбінесе бұл аңызды (Небраска адамымен бірге) адам эволюциясын зерттейтін палеонтологтардың адал еместігінің дәлелі ретінде келтіреді, бірақ ғалымдар өздері Пилтдаун аңызын әшкереледі (ал Небраска адамы оқиғасы қасақана алаяқтық емес еді). 2003 жылдың қараша айында Лондондағы Табиғат тарихы мұражайында алаяқтық әшкереленгеніне 50 жыл толуына арналған көрме ұйымдастырылды.
Пилтдаун адамының түсіндірудегі бейімділіктер
Пилтдаун оқиғасы – нәсіл, ұлтшылдық және гендерлік теңсіздіктің ғылыми және қоғамдық пікірге қалай әсер еткенінің мысалы. Газеттер бас сүйек пен жақ сүйектің көне және қайшы келетін ерекшеліктерін ақ емес нәсілдермен салыстыру арқылы түсіндіруге тырысты, сол кезде олар ақ еуропалықтарға қарағанда кем дамыған деп есептелді. Ұлтшылдықтың ықпалы осы табылманың әртүрлі интерпретациялануына себеп болды: британдық ғалымдардың көпшілігі оны "ең ерте ағылшын" деп қабылдаса, еуропалық және американдық ғалымдар күдікпен қарады, ал кейбіреулері бас сүйек пен жақ сүйек екі түрлі жаратылыстан болған және жасырын түрде қосылған деген болжам жасады.
Уақыт шкаласы
1908 жылы Доусон алғашқы Пилтдаун фрагменттерін тапқанын мәлімдейді. 1912 жылдың ақпаны: Доусон Вудвордқа алғашқы бас сүйегінің сынықтары туралы хабарлайды. 1912 жылдың маусымы: Доусон, Вудвард және Тейльяр де Шарден қазба жұмыстарын жүргізетін топ құрады. 1912 жылдың маусымы: Топ пілдің азу тісін, бас сүйегінің сынығын табады. 1912 жылдың маусым айында: оң жақ тері сүйектері мен жақ сүйегі табылды. 1912 жылдың қарашасы: Жаңалықтар танымал баспасөзде жарияланды. 1912 жылдың желтоқсаны: "Пилтдаун адамы" ресми түрде таныстырылды. 1913: Дэвид Уотерстон бұл үлгінің маймылдың жақ сүйегі мен адамның бас сүйегінен тұратынын анықтады. 1914: Талғай бас сүйегі (Австралия) табылды және (сол кезде) Пилтдаунды растайтын дәлел деп есептелді. 1915: Марселин Буль үлгіде маймылдың жақ сүйегі мен адамның бас сүйегі бар деген қорытындыға келді. Геррит Смит Миллер жақ сүйегінің қазба маймылға жататынын анықтады. 1916 жылдың тамызы: Доусон қайтыс болды. 1923: Франц Вайденрайх қалдықтардың қазіргі заманғы адамның бас сүйегінен және орангутанның тістері кесілген жағынан тұратынын хабарлады. 1925: Эдмондс Пилтдаун геологиясындағы қате туралы хабарлады. Хабарлама назарға алынбады. 1943: Фтор мөлшерін анықтау тесті алғаш рет ұсынылды. 1948: Вудвардтың "Ең ерте ағылшын" (The Earliest Englishman) еңбегі жарық көрді (авторының қайтыс болғаннан кейін). 1949: Фтор мөлшерін анықтау тесті Пилтдаун адамының салыстырмалы түрде жақында жасалғанын көрсетті. 1953: Вайнер, Ле Грос Кларк және Окли бұл әрекеттің жалған екенін ашты. 2003: Чарльз Доусонның жалғандықтар жасаумен айналысқан карьерасының толық көлемі анықталды. 2016: Зерттеу Доусонның жалғандық жасау әдісін көрсетті.