Эдвард Боуэс: Американдық радио әртісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық радио тұлға (1874–1946)

Эдвард Боуес (14 маусым 1874 – 13 маусым 1946), кәсіби түрде майор Эдвард Боуес ретінде танылған, 1930 және 1940 жылдары американдық радиода танымал болған тұлға. Оның "Майор Боуес әуесқой сағаты" бағдарламасы 18 жыл бойы (1935–1952) NBC және CBS радиоларындағы ең белгілі әуесқой таланттар шоуы болды.

Ерте өмір және радиодағы мансабы

Боустың әкесі алты жасында қайтыс болды, ал жас Эдвард отбасының табысын арттыру үшін бар күшін салды. Грамматикалық мектепті бітіргеннен кейін кеңседе жұмыс істеді, сосын жылжымайтын мүлікпен айналысты, бірақ 1906 жылғы Сан-Францискодағы жер сілкінісі оның барлық байлығын жойды. Одан кейін ол жаңа мүмкіндіктер іздеп Нью-Йорк қаласына көшті, көп ұзамай театр әлемінің табысты екенін түсінді. Нью-Йоркте музыкалық дирижер, композитор және аранжировщик болып жұмыс істеді. 1911–12 жылдары «Жануар» және 1913 жылы «Келіншектің жолы» сияқты Бродвей шоуларын қойды. 1910 жылдан бастап 1934 жылы қайтыс болған «Жануар» жұлдызы Маргарет Иллингтонмен үйленді. Нью-Йорктегі Капитолий театрының директоры болды және оны әскери тәртіппен басқарды. Өзінің бұрынғы әскери шенінен туындаған «майор Боуес» лақап атын қолдануын қалады, бірақ тарихшылар оның Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысқан офицер болғанына, әлде офицерлік резерв корпусының мүшесі болғанына қатысты пікірде бөлінді. Боуз 1934 жылы өзінің ең танымал жобасын WHN Нью-Йорк радиостанциясына әкелді. Капитолийдің директоры болған кезде кішкентай станцияларда әуесқойлар кештерін ұйымдастырған. WHN-де тұсаукесерден кейін бір жыл ішінде «Түпнұсқалық әуесқой сағаты» (тарихшы Джеральд Начманның айтуынша, бастапқы атауы «Майор Боуес және оның Капитолий отбасы») оның авторы мен жүргізушісіне жылына 1 миллион долларға дейін табыс әкелді, деп хабарлады Variety. «Түпнұсқалық әуесқой сағатының» жылдам танылуы оны көптеген таланттардан да белгілі етті. Оның ашқан жұлдыздарының арасында опера әншілері Лили Понс, Роберт Меррилл және Беверли Силлс; комедия актері Джек Картер; поп әншісі Тереза Брюэр және 1935 жылы шоуда «Хобокен Төрттігі» квартетінің жетекшісі болған Франк Синатра болды. Шоу эфирде болған барлық кезеңде радионың ең үздік он бағдарламасының қатарында болды. Боуздың танымал сөзі – «Айналып, айналып, айналады, тоқталған жерін ешкім білмейді» – оның әйгілі әкесіздік тонмен айтылатын, «бақыт дөңгелегін» айналдыру уақыты келгенде қолданылатын сөздер еді, осы дөңгелек арқылы кейбір қатысушылар өнер көрсетуге шақырылатын. Шоудың басында, егер орындаушы тым нашар болса, Боуз гонг соғып, оны тоқтатып тастайтын (бұл құрылғы 1970 жылдары Чак Барристің «The Gong Show» бағдарламасында қайта жаңғыртылды). Боуз мыңдаған тыңдаушылардан оның осындай әрекеттеріне қарсылық білдіретін хаттар алды, сондықтан 1936 жылы гонгты пайдалануды тоқтатты. Начман Боустың «іскерлікке бейім, күлкісіз адам екенін, көптеген жүргізушілерден айырмашылығы, ол бейтаныс адамдармен тіл табысуға шебер болды» деп жазды, ол қатысушыларға ыңғайлы жағдай жасау үшін көп күш жұмсады, көбінесе оларды өнер көрсетуге шақырғанша кешке шақырып алатын. Начман Боузды сол кездегі көптеген телеарналардан қара нәсілді әртістерді көп көрсеткені үшін мақтайды.

Bowes’ father died when he was six years old, and young Edward worked as he could to augment the family income. After leaving grammar school he worked as an office boy, and then went into the real estate business, until the cataclysmic 1906 San Francisco earthquake wiped out his fortune. He then moved to New York City in search of other opportunities, soon realizing that the theatrical world was lucrative, and he worked busily in New York as a musical conductor, composer, and arranger. He also produced Broadway shows such as Kindling in 1911–12 and The Bridal Path in 1913. He was married to Kindling star Margaret Illington from 1910 until her death in 1934. He became managing director of New York's Capitol Theatre, which he ran with military efficiency. He insisted on being addressed as "Major Bowes," a nickname that sprang from his earlier military rank, though historians are divided on whether he was an active duty officer in World War I or held the rank as a member of the Officer Reserve Corps. Bowes brought his best known creation to New York radio station WHN in 1934. He had actually hosted scattered amateur nights on smaller stations while manager of the Capitol. Within a year of its WHN premiere, The Original Amateur Hour—its original name, according to historian Gerald Nachman, was Major Bowes and His Capitol Family—began earning its creator and host as much as $1 million a year, according to Variety. The rapid popularity of The Original Amateur Hour made him better known than most of the talent he featured. Some of his discoveries became stars, including opera stars Lily Pons, Robert Merrill, and Beverly Sills; comedian Jack Carter; pop singer Teresa Brewer; and Frank Sinatra, fronting a quartet known as the Hoboken Four when they appeared on the show in 1935. The show consistently ranked among radio's top ten programs throughout its run. Bowes' familiar catchphrase "Round and round she goes, and where she stops nobody knows," was spoken in the familiar avuncular tones for which he was renowned, whenever it was time to spin the "wheel of fortune," the device by which some contestants were called to perform. In the early days of the show, whenever a performer was simply too terrible to continue, Bowes would stop the act by striking a gong (a device that would be revived in the 1970s by Chuck Barris's infamous The Gong Show). Bowes heard from thousands of listeners who objected to his terminating these acts prematurely, so he abandoned the gong in 1936. Nachman recorded that Bowes, "a businesslike fellow with a mirthless chuckle who, unlike most emcees, had a gift for nongab," went out of his way to make contestants feel at ease, often taking them to dinner before their appearances. Nachman credits Bowes for featuring more black entertainers than many network shows of the time.

Өлім және мұра

Майор Боуз 72 жасқа толуының алдында Нью-Джерси штатының Рамсон қалашығындағы үйінде қайтыс болды. Келесі аптада оның талантты үйлестірушісі Тед Мак бағдарламаны жүргізуді өз міндетіне алды. Боуз қайтыс болғаннан кейін 19 ай өткен соң, 1948 жылдың 18 қаңтарында Мак жүргізушісі болып, бағдарлама DuMont телеарнасында тұңғыш рет көрсетілді. Боуз есіміне деген құрметтің белгісі ретінде, шоу 1950-51 маусымға дейін «Майор Боуздің түпнұсқа әуесқой сағаты» деп атала берді, содан кейін ол жай ғана «The Original Amateur Hour» болып, ал 1955 жылы «Тед Мак және түпнұсқа әуесқой сағаты» деп өзгертілді. Мак шоуды 1970 жылға дейін барлық төрт ірі телеарнада жүргізе берді. Радиодағы нұсқасы да Макпен бірге 1952 жылға дейін эфирде болды. Боуз Кэб Каллоуэйдің «I Love to Singa» әнінде («Мен ән айтуды жақсы көремін»), 1936 жылғы «The Singing Kid» фильмінде, сондай-ақ Астер-Роджерс жұбының «Swing Time» (1936) фильміндегі Дороти Филдстің «Never Gonna Dance» («Ешқашан билемеймін») әнінің мәтінінде еске алынған. Ол сондай-ақ 1971 жылғы Сондхаймның «Follies» мюзикліндегі «I'm Still Here» («Мен әлі осындамын») әнінде де айтылады. Майор Боуз «The Twilight Zone» («Көңіл көшіндегі аймақ») атты телесериалдың екі эпизодында кездеседі: «Static» («Статика», 1961), онда оның шоуы енді жоқ каналдарға қосылатын құпия радиода естіледі; оның әйгілі сөзі – «айналып-айланып келеді, қайда тоқтайтынын ешкім білмейді» – айтылады, сондай-ақ «Young Man’s Fancy» («Жас жігіттің қиялы», 1962) эпизодында да еске алынады. Боуз католик шіркеуіне көп көмек көрсеткен. Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі «Біздің Жеңіс әйелінің шіркеуі» Боуз сыйлаған жерге салынған. Сонымен қатар, Уайт-Плейнс қаласындағы Архиепископ Степинац атындағы орта мектептің актілер залы оның құрметіне аталған. Ол Йонкерс қаласындағы Сент-Джозеф семинариясына сирек кездесетін кітаптарды сыйға тартқан. 1939 жылы майор Боуз өзінің «Лаур төбесі» деп аталатын көп гектарлық Оссининг мүлігін лютеран шіркеуіне сыйлады, ол әлі күнге дейін экуменикалық демалыс орталығы ретінде пайдаланылуда. Лютерандық миряндар мен дін қызметкерлері басқаратын бұл орын «Майор Эдвард Боуз еске алу орталығы» деп аталады және Нью-Йорк метрополиясының студенттері, шіркеулер мен қоғамдық ұйымдары үшін жыл бойы жұмыс істейді.

Major Bowes died on the eve of his 72nd birthday at his home in the New Jersey suburb of Rumson, New Jersey. The following week, his talent coordinator Ted Mack took over hosting duties. Nineteen months after Bowes' death, on January 18, 1948, the program, with Mack as host, debuted on the DuMont Television Network. As a measure of the affection attached to Bowes' name, the show continued to be called Major Bowes' Original Amateur Hour until the 1950 51 season, when it became simply The Original Amateur Hour, and in 1955 became Ted Mack and the Original Amateur Hour. Mack continued to host the show throughout the remainder of its run, during which it ran on all four major networks, until 1970. The radio version, also with Mack, ran until 1952. Bowes was referred to in Cab Calloway's "I Love to Singa" from the movie The Singing Kid (1936), and in the Dorothy Fields lyrics for "Never Gonna Dance," from the Astaire Rogers film Swing Time (1936). He is also referenced in the song I'm Still Here from Sondheim's 1971 musical Follies. Major Bowes is referenced in two The Twilight Zone episodes: "Static" (1961), where his show is heard on a mysterious radio that tunes into channels that no longer exist; his famous catch phrase "round and round she goes, where she stops nobody knows," is mentioned; as well as the episode “Young Man’s Fancy” (1962). Bowes was a benefactor of the Catholic Church. Our Lady of Victory Church in Lower Manhattan is built on land donated by Bowes. Also, the auditorium at Archbishop Stepinac High School in White Plains is named in his honor. He donated some of the rare books at St. Joseph's Seminary, Yonkers. In 1939, Major Bowes donated his multi acre Ossining estate, known as "Laurel Hill," to the Lutheran Church, where it is still being enjoyed as an ecumenical retreat center. Run by a board of Lutheran lay persons and clergy, it is known as Major Edward Bowes Memorial Retreat, and operates year round for students, church, and community groups in the greater New York metro area.