Кіріспе
Испан дипломаты және ақсүйек Педро Гомес Лабрадор, Лабрадор маркизінің 1-ші титулы (30 қараша 1764 – 17 маусым 1850) – Вена конгресінде (1814–1815) Испанияның өкілі болған испан дипломаты. Лабрадор конференцияда елдің дипломатиялық мақсаттарын ілгерілетуге қол жеткізе алмады. Осы мақсаттарға Испанияның бұрынғы итальяндық иеліктерінің тақтарына Бурбондарды (Наполеон құлатып жіберген) қайта орналастыру және Испанияға қарсы Наполеонның сәтсіз жорығы кезінде тәуелсіздік үшін көтерілген испандық американдық колонияларға бақылауды қайтару кірді, алайда Конгресс мұндай билікке ие болған жоқ. Лабрадор маркизі тарихшылардың басым көпшілігі тарапынан Конгрестегі тиімсіздігі үшін сыналып келеді. Бір испандық тарих оқулығында оның «қабілетсіздігі, мақтанқор мінезі және корольдің жақын кеңесінің қалауына толық бағынуы, оның нәтижесінде ешқандай пайдалы нәтижеге қол жеткізбегені» айтылады. Пол Джонсон оны «құмарлық ашуға, үнсіздікке және ойсыз әрекеттерге маманданған карикатуралық испан» деп сипаттайды.
Pedro Gómez Labrador, 1st Marquess of Labrador (November 30, 1764–June 17, 1850) was a Spanish diplomat who served as Spain's representative at the Congress of Vienna (1814–1815). Labrador did not successfully advance his country's diplomatic goals at the conference. These goals included restoring the Bourbons (who had been deposed by Napoleon) to the thrones of Spain's old Italian possessions, and reestablishing control over Spanish American colonies, which had risen for independence from Spain during the failed Napoleonic invasion of Spain, and for which the Congress had no such jurisdiction over. The Marquess of Labrador is almost universally condemned by historians for his incompetence at the Congress. One standard Spanish history textbook condemns him for "[ ] his mediocrity, his haughty character, and his total subordination to the whims of the king's inner circle, by which he achieved nothing favorable." Paul Johnson calls him "a caricature Spaniard who specialized in frantic rages, haughty silences and maladroit demarches."
Ерте өмір
Лабрадор Валенсия-де-Алькантара қаласында дүниеге келді және дәстүрлі консервативті Саламанка университетінде оқыды. Ол жиырма жеті жасында заң ғылымдары бойынша бакалавр дәрежесін, ал төрт жылдан кейін жоғары дәреже алды. 1793 жылы Севилья аудиенциясының судьясы болып тағайындалды.
Мансап
1798 жылдың тамызында Лабрадор Испания королі Карл IV Флоренцияға толық өкілдігімен жіберілді. Ол Пий VI-ға (1775–1799) елден қуылғанда, бұл понтифик француз әскерлерінің тұтқынына айналуға мәжбүр болды, өйткені ол генерал Луи Александер Бертье басқаратын француз әскерлеріне уақытша билігін беруден бас тартты. Пий VI қайтыс болғаннан кейін Лабрадор Папа мемлекеттеріне толық өкілетті министр болып тағайындалды, кейіннен Наполеонның Этрурия корольдігінің астанасы Флоренцияда қызмет етті. Кадистегі ұлттық жиналыстың либералды депутаттары (1810–1813) оны өздерінің бірі деп санады және оған маңызды мемлекеттік министр лауазымын берді, бірақ олар бұл шешімге тез өкінді: "Лабрадор ақымақтыққа бойұсынған, сөзшең, мақтан мен текетіріске толы, ерекше педантизмге бой алған адам еді". Бірақ ол либерал емес еді. Ол Фердинанд VII-ге 1812 жылғы либералды конституцияны жоюға көмектесті және Париж мен Венадағы бейбітшілік конференциясында Испанияның атынан өкілдік ету міндетімен марапатталды. Конгресс басталған кезде Испания әлі де әлемдегі ең ірі империялардың бірі болды, бірақ оның американдық отарларының көпшілігі ашық қарсылық көрсетіп, тәуелсіздікке ұмтылып жатты. Испания 1814 жылы Париж шарты бойынша Жарым арал соғысындағы испандық жеңістен кейін Санто-Домингоны Франциядан қайтарып алды, бірақ Испания айқын құлдырауға ұшырады. Лабрадордың бұрынғы испан иелігі Луизиананы АҚШ-тан қайтару туралы өтініші ескерілмеді. Австриялықтар Испанияны Киелі Тақтың ерекше одақтасы етіп жасайтын жоспарларды тоқтатты; британдықтар да Испанияның Португалияға қарсы аумақтық талаптарын қабылдамады. Британдықтар әсіресе испандық одақтасымен және оның өкілімен ашуланды. "Бізбен іс жүргізу қиын болатын екі мемлекеттік органның бірі – Пиреней түбегіндегілер екендігі өзіндік ерекшелік", - деп жазды Кастлерег. Венадағы Кастлерегтің орнын басатын және мыкаашыл гидальголарды жақсы білетін Веллингтон герцогы Лабрадор туралы тікелей айтты: "Мен кездескен ең ақымақ адам". Испанияның мемлекеттік министрі Хосе Гарсия де Леон и Писарроның айтуынша, Лабрадор "жақсылық танытпайтын, кешкі ас ұйымдастырмайтын, тіпті қонақжайлық танытпайтын" адам еді. Бұл дипломатияның қақпасы болды. Лабрадор жеке немесе дипломатиялық қарым-қатынастарын жақсарту үшін өзінің ашулы мінезіне де, Испания үкіметі ешқашан төлемеген жалақысына да, Минориттен-Плацтағы резиденциясында, Палас Палффиде, кез келген әлеуметтік жиындарды ұйымдастыруға сенбеді. Оның өмірбаяуын жазған адам "Ол тіпті [Конгресс кезінде] болған көптеген махаббат оқиғаларының бірінде де басты рөлде болған жоқ" деп мәлімдейді; Лабрадор қатысқан ең қызықты әлеуметтік оқиға 1814 жылғы Рождество мезгілінде балауыз мүсіндер қойылымы болды. Испания 1815 жылғы 9 маусымдағы Конгрестің қорытынды актісіне қол қоймады, өйткені Лабрадордың итальяндық Бурбондардың құқықтарына қатысты актіге ескертулер енгізу туралы ұсынысы ескерілмеді. Лабрадор Конгрестің бірнеше шешімдеріне, соның ішінде Оливенцаны қайтару туралы шешіміне қарсы наразылық білдірді. Испанияның күш-жігері тек еуропалық Лукканың Бурбон Парма герцогтігі ретінде қайта жаңғыруымен және өзіне жүктелген міндеттерге басылған адаммен ("Мен сүйікті әпкем сияқты көрінуім керек, өйткені әркім өз қиындықтарымен келеді") екінші дәрежелі держава және колониялық тәуелсіздік қозғалыстары бар мемлекет ретіндегі мәртебесі расталды. Испания келісімді 1817 жылғы 7 мамырда қабылдады. Лабрадордың ұзақ өмірі трагедиямен аяқталды: ол дипломатиялық қызметтегі лауазымын, әйелін, көру қабілетін, ақыл-ойы мен байлығын жоғалтты.