Кіріспе
Италиялық композитор Антонио Вандини (1691 – 1778), Джузеппе Тартинидің жақын досы, виолончельші және композитор болған. Ол өзінің заманының ең көрнекті виртуоз орындаушыларының бірі еді және мансабының көп бөлігін Падуадағы Санто Базиликасындағы «Veneranda Arca» оркестрінің бірінші виолончелисті қызметінде өткізді, онда Тартини бірінші скрипкашы және концертмейстер болып жұмыс істеген. Тартини қайтыс болғаннан кейін, ол туған қаласы Болоньяға оралды және 1778 жылы онда қайтыс болды.
Antonio Vandini (1691 – 1778), a close friend of Giuseppe Tartini, was a cellist and composer. He was one of the foremost virtuoso performers of his era and spent the vast majority of his career as the first violoncellist of the ″Veneranda Arca″ at the Basilica del Santo in Padua, where Tartini was first violinist and concertmaster. Upon the death of Tartini, he returned to Bologna, the city of his birth, where he died in 1778.
Мансап
Вандини 1691 жылы Болоньяда дүниеге келді, бірақ оның ерте өмірі мен музыкалық білімі туралы дерлік ештеңе белгісіз. Оның алғашқы құжатталған ойнау орны 1720 жылдың сәуірінде алған Бергамодағы Санта-Мария-Маджоре шіркеуінде болды. Сонымен қатар ол Венециядағы Ospedale della Pietà-да виолончель шебері болды. Осы кезеңде ол, әлдеқайда көп, Солтүстік Италия бойынша концерттер берген болуы мүмкін. 1721 жылдың маусым айында ол Падуадағы жеке виолончельші орнына ие болды және оны қысқа үзілістермен өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Падуада ол Тартиниден басқа, обойші Маттео Биссоли және органшы әрі капелла шебері Антонио Валлотти сияқты тағы да бірнеше белгілі музыканттармен жұмыс істеді. "Венеранда Арка" тобының жетекші орындаушылары Италия бойынша үнемі гастрольдік сапарлар жасап, Ассизи және Римде де өнер көрсетті. Оның ұзаққа созылған жалғыз үзілісі 1723 жылдан 1726 жылға дейінгі үш жылдық кезең болды, онда Вандини Тартинимен бірге Падуаны тастап, Прагада граф Кинскийдің қызметіне кірді.
Ойын стилі
Ағылшын саяхатшысы және музыкалық сыншы Чарльз Берни 1770 жылы Падуадағы базиликадағы миссаға қатысты. Ол оркестр туралы және әсіресе Вандини туралы былай деп жазды: "Мен атақты ескі Антонио Вандиниді виолончельде тыңдағым келді, итальяндықтар оның ойнайтынын және сөйлететінін айтады, яғни аспабын сөйлейтіндей ету үшін; бірақ бұл орындаушылардың ешқайсысының жеке бөлімдері болған жоқ. Дегенмен, мен олардың үлкен қабілеттеріне сенім білдіремін, өйткені оларды өз елдерінің халқы жоғары бағалайды, олар түрлі дарынды орындаушыларды жиі тыңдау арқылы музыкалық құндылықты жақсы ажырата білуге үйренеді. [ ] Антонио [Вандини] және барлық басқа виолончельшілердің садақты ескіше ұстағаны қызық болды."
″I wanted much to hear [ ] the famous old Antonio Vandini, on the violoncello, who, the Italians say, plays and expresses a parlare, that is, in such a manner as to
make his instrument speak; but neither of these performers had solo parts. However, I give them credit for great abilities, as they are highly extolled by their countrymen, who must, by the
frequent hearing of excellent performers of all kinds, insensibly become good judges of musical merit. [ ] It was remarkable that Antonio [Vandini], and all the other violoncello players here, hold the bow in the old fashioned way, with the hand under it.”
Through Burney's anonymous informers it is clear that Vandini was well known for his expressive, rhetorical playing that evoked speech. By examining his seven surviving works and the concertos written for him by Tartini it is clear that he had formidable technical ability, being one of the first composers to write music requiring the use of thumb position.
Бернидің анонимді деректерінен Вандинидің сөйлеуге ұқсайтын, экспрессивті және риторикалық ойнауымен кең таныс болғаны көрінеді. Оның жеті сақталған шығармасын және Тартини оған арнап жазған концерттерін қарастырғанда, оның зор техникалық шеберлігі болғаны анық. Ол бас бармақ позициясын қолдануды қажет ететін музыка жазған алғашқы композиторлардың бірі болды.
″I wanted much to hear [ ] the famous old Antonio Vandini, on the violoncello, who, the Italians say, plays and expresses a parlare, that is, in such a manner as to
make his instrument speak; but neither of these performers had solo parts. However, I give them credit for great abilities, as they are highly extolled by their countrymen, who must, by the
frequent hearing of excellent performers of all kinds, insensibly become good judges of musical merit. [ ] It was remarkable that Antonio [Vandini], and all the other violoncello players here, hold the bow in the old fashioned way, with the hand under it.”
Through Burney's anonymous informers it is clear that Vandini was well known for his expressive, rhetorical playing that evoked speech. By examining his seven surviving works and the concertos written for him by Tartini it is clear that he had formidable technical ability, being one of the first composers to write music requiring the use of thumb position.
Шығармалары
Вандинидің жеті еңбегі сақталған. Олардың барлығы Еуропа бойынша, атап айтқанда Венеция, Берлин, Париж және Шверинде қолжазба көшірмелерінде сақталған. Бұл шығармалардың барлығы XVIII ғасырда Италияда танымал болған галантты стильде жазылған. Айта кетерлігі, Карл Шрёдердің 1911 жылы Вандиниге жатқызған және Schott баспасынан шыққан екі қысқа сонатасы мүлдем жалған және оның стилін көрсетпейді. Оның шығармаларының толық тізімі Элинор Фрей мен Марк Ваншеувик ұсынған каталог нөмірлерімен бірге төменде берілген. Д. Антонио Вандинидің C мажордағы виолончельге арналған соло сонатасы (1717, I Vnm, Mss. It. IV.1095) (Van. 1)
Д. Антонио Вандинидің C мажордағы сонатасы (D B, KHM 5528) (Van. 2)
[Соната] Д. Антонио Вандинидің B♭ мажордағы шығармасы (1730, F Pn, VM7 6285) (Van. 3)
[Соната] Д. Антонио Вандинидің A минорындағы шығармасы (1730, F Pn, VM7 6285) (Van. 4)
Д. Антонио Вандинидің D мажордағы концерті (D SWI Mus. 4736/4) (Van.5)
Д. Антонио Вандинидің B♭ мажордағы виолончельге арналған сонатасы (D B, KHM 5527) (Van. 6)
Д. Антонио Вандинидің виолончель мен басқа арналған сонатасы, E мажор (D B, KHM 5529) (Van. 7)