Ирландия шаруалар мен жұмысшылар қозғалысының тарихы
Irish Land and Labour Association
Ирландиядағы шағын фермерлер мен жұмысшылар құқықтары үшін күрескен «Ирландия жер және еңбек қауымдастығы» қозғалысы. Тарихы, мақсаты мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландияның жер және еңбек қауымдастығы (ILLA) – 1890 жылдардың басында Ирландияның Мюнстер аймағында шағын жалға алушы шаруалар мен ауылдық жұмысшылардың құқықтары үшін саяси күресті ұйымдастыру және жүргізу мақсатымен құрылған прогрессивті қозғалыс. Оның бөлімшелері Коннахт аймағына да тарады. ILLA әртүрлі атаулармен белгілі болды – Жер және еңбек қауымдастығы (LLA) немесе Лига (LLL). Оның бөлімшелері дерлік отыз жыл бойы белсенді қызмет етті және олардың дәстүрлері жаңа еңбек және кәсіподақ қозғалыстарының негізі болғанға дейін еңбек идеалдарын таратуда үлкен жетістіктерге қол жеткізді, олармен біртіндеп бірікті.
The Irish Land and Labour Association (ILLA) was a progressive movement founded in the early 1890s in Munster, Ireland, to organise and pursue political agitation for small tenant farmers' and rural labourers' rights. Its branches also spread into Connacht. The ILLA was known under different names—Land and Labour Association (LLA) or League (LLL). Its branches were active for almost thirty years, and had considerable success in propagating labour ideals before their traditions became the basis for the new labour and trade unions movements, with which they gradually amalgamated.
Шығу тегі
Жергілікті қажеттіліктерге – тұрғын үй, жер немесе жұмыспен қамту – жауап ретінде әрекет ету арқасында Кос Уиклоу, Килкенни, Лаос, Килдар, Роскоммон, Тайрон және Типперри округтерінде Сауда және Еңбек лигалары тұрақты жергілікті рухпен қолдау тапты. Алайда, 1892 жылғы маусымда Уильям Томпсон дәстүріндегі шағын жер иесі Бенджамин Пелин құрған «Егісшілер рыцары» және 1893 жылғы қаңтарда Кантуркте құрылған Ұлттық Еңбек лигасы құрылғанға дейін жұмысшылардың қажетті ұйымы қалыптаса бастады. Солтүстік Корктың Кантурк және Духаллоу аймақтары 1860 жылдардан бері жұмысшылардың наразылықтары мен ереуілдерінің орталығы болды, соның нәтижесінде бірнеше ерте кәсіподақтар құрылды. 1869 жылы П. Ф. Джонсон ауыл шаруашылығы жұмысшыларын білдіретін алғашқы ұйымдастырылған орган – Кантурк жұмысшылар клубын, ал 1873 жылы Кантуркте Ирландияның ауыл шаруашылығы жұмысшыларының одағын (IALU) құрды. Бірақ ұлттық үй басқарушылардың қолдау көрсетпеуіне байланысты олар 1875 жылға қарай жойылды. Ең табысты ұйым – 1889 жылы құрылған Кантурк Сауда және Еңбек қауымдастығы болды. Оның хатшысы ретінде жас Д. Д. Шихан тағайындалды. 1880 жылы оның әкесі Уильям О’Брайеннің «Жалға алу ақысын төлеме» манифестін ұстанғандықтан, олардың фермасын «жер тонаушы» басып алды. Кантурк қауымдастығы Майкл Дэвитттің де қатысуымен Духаллоу Сауда және Еңбек қауымдастығы деген жаңа атаумен басқа аудандарға тарады, бірақ 1891 жылы Ирландия партиясының «Парнелл бөлінісі» салдарынан тарап кетті. Барлық тараптар 1884 жылғы жұмысшыларға сайлау құқығы беру жеткіліксіз болды, мемлекеттен және ауылдық жоғарғы және орта таптардан наразылықтарды шешу үшін жеткіліксіз екенін түсінді. Ауылдық қоғамдағы консервативті элементтердің жұмысшылардың заңдарын іске асыруды бақылауы қиын жағдайға алып келді. Бұл жұмысшылардың ұйымдарын саяси күш-қуатқа ие болу үшін біріктірді. Осының нәтижесінде 1894 жылғы 15 тамызда Типперри округіндегі Лимерик-Джанкшн қаласында жұмысшылар конвенциясын шақыру қажет болды, онда Ирландия Жер және Еңбек қауымдастығы құрылды және ресми түрде іске қосылды. Оның негізін қалаушылары – төраға Д. Д. Шихан және жас Каррик-он-Суир заңгері Дж. Дж. О’Ши, хатшысы болды. Ол Майкл Дэвитт пен Майкл Остиннің 1890 жылы құрған Ирландия Демократиялық Сауда және Еңбек федерациясының ізбасары ретінде шағын фермерлер мен аграрлық жұмысшылардың мүддесін қорғау үшін құрылды, оның қысқа ғана болған жетістіктерін көрсетті. Шихан ұлттық қозғалыстағы еңбек лоббисі ретінде жалға алушы фермерлер мен жұмысшылардың наразылықтарын қамтамасыз ету үшін қауымдастықты құрды, Ирландияның жер заңдарына радикалды өзгерістер енгізуді талап етті. «Жұртқа бейтаныс, ықпалы мен құқықтары жоқ» жұмысшылар үшін жер иелері мен фермерлердің олардың әл-ауқатын қамтамасыз ету жолындағы кедергілері жаңа қауымдастықтардың жиналыстарында ашулы айыптауға шақыруы күтілуге тиіс еді. Қауымдастық еңбек топтарының ең тұрақтысы болып танылды. Аграрлық наразылықтардың ерекшелігі – бүкіл Ирландияны қамтығандығы. Ольстердің фермерлері мен жұмысшылары да тең құқықтарды талап етті, олардың қозғалысын Т. В. Расселл басқарған Фермерлер мен жұмысшылар одағы жетекшілік етті. Ирландиялық кәсіподақтар конгресі 1896 жылы Ирландияның әрбір еншігінде ILLA филиалы құрылуын ұсынған резолюцияны қабылдады.
Acting in response to specific local needs, be it housing, land or employment, steadfast local spirits sustained Trade and Labour Leagues in parts of Cos Wicklow, Kilkenny, Laois, Kildare, Roscommon, Tyrone and Tipperary. However it was not until the formation of the Knights of the Plough a farm labourers' body founded by Benjamin Pellin, a small land owner in the William Thompson tradition, at Narraghmore, County Kildare in June 1892, and of the National Labour League in Kanturk in January 1893, that the required organisation of the labourers began to take shape. The rural area of North Cork around Kanturk and Duhallow had been since the 1860s a centre of labourer agitation and strikes, forming a number of early trade unions. In 1869 P. F. Johnson founded the Kanturk Labourers' Club (the first organised body to represent agricultural labourers) as well as the Irish Agricultural Labourers' Union (IALU) 1873 also in Kanturk, but these faded by 1875 due to lack of support from the nationalist home rule directory. The most successful organisation was later the Kanturk Trade and Labour Association established in 1889 with the assistance amongst others, of a young man as its secretary, D. D. Sheehan who had experienced eviction with his family at the height of the Land League's Land War in 1880, when his father followed William O'Brien's "Pay No Rent" manifesto, their farm taken over by a "land grabber" who paid their rent arrears. The Kanturk Association spread to other districts under a new title, the Duhallow Trade and Labour Association, in which Michael Davitt also became involved, until it broke up under the Irish Party's "Parnell split" in 1891. It was realised on all sides, that the 1884 enfranchisement of the labourers had been insufficient in itself to wrest solutions to grievances from the state and the rural upper and middle classes. The control exercised over the implementation of the labourers' acts by conservative elements in rural society had had a ruinous affect. This finally brought the labourers' bodies together to gain political muscle. It became the raison d'être for calling a labour convention at Limerick Junction, County Tipperary on 15 August 1894, at which the Irish Land and Labour Association was created and officially launched, its founders D. D. Sheehan as chairman together with a young Carrick on Suir solicitor J. J. O'Shee as its secretary. It was formed to agitate on behalf of small tenant farmers and agrarian labourers as follower organisation to Michael Davitts' and Michael Austins' 1890 founded Irish Democratic Trade and Labour Federation, setting forth its broad but short lived achievements. Sheehan founded the Association to pursue tenant farmer and labourer's grievances as a labour lobby within the nationalist movement, demanding radical changes to the inadequate Irish Land Acts. With labourers "as strangers in a strange land, without influence and without rights" it was to be expected that obstructions placed in the path of the labourers' welfare by landowners and farmers would invite bitter recrimination at the new Associations meetings. The Association would prove itself to be the most enduring of the labour groups. Agrarian agitation was unique in that it was an all Ireland agitation. Ulster tenant farmers and labourers equally demanded rights, their movement the Farmers and Labourers Union led by T. W. Russell. The Irish Trade Union Congress passed a motion in 1896 which recommended that in every parish in Ireland, a branch of the ILLA be founded.
Мақсаттар
Қауымдастықтың атауы біршама ерекше болды, себебі ол шағын жалға алып егіс тілетін шаруалар мен ауылдық еңбекшілердің екі жақты мүдделерін қорғауға және ілгерілетуге ұмтылды. Екеуі де ортақ қиындыққа тап болған, бір-бірін қолдаған, құқықтары бұзылған және қысымға ұшыраған топ еді – жалға алушы шаруалар тым жоғары жалдама төлеп немесе үйден қуылса, ал еңбекшілер "даланың қара малдарына лайық емес сарайларда өмір сүруге мәжбүр болды" (Шеханның Палатадағы кейінгі сөйлеуі). Сондықтан ILLA-ның мақсаттары жалға алынған жерді сатып алуға мүмкіндік беру, жаңа және жақсартылған тұрғын үйлер салу, әлеуметтік тұрғыдан жақсы жұмыс жағдайларын жасау және ауылдық еңбекшілерге жер иелігіне қол жеткізуді қамтамасыз ету болды. ILLA жергілікті басқару туралы заң қабылданғаннан кейін, шағын үйлер салу, жерді мелиорациялау, суару жүйелерін жасау, жолдар салу, оларды жөндеу және күтіп ұстау жауапкершілігі округтік және аудандық кеңестерге берілген соң, басқа еңбек мәселелеріне де көңіл бөлді. Бұл, келісімшарттар бойынша жұмыс істеуге конкурс жариялау кезінде, жергілікті мердігерлер мен жұмысшыларды әділ жұмысқа орналастыру, сондай-ақ жергілікті саяси ықпалдан туындаған дау-дамайларды және шағымдарды реттеу үшін ILLA-ның белсенді қатысуын қажет етті. Бұрын үйден қуылған жалға алушылардың, енді жерсіз қалған еңбекшілердің жағдайы да олардың назарында болды.
The name of the association was somewhat anomalous, as it strived to represent and pursue the twofold interests of small tenant farmers and rural agrarian labourers. Both were a deprived and down trodden class supporting each other in their common plight, tenant farmers paying excessive rents or suffering eviction, labourers "compelled to live in hovels not fit to house the brute beast of the field" (Sheehan's later House of Commons speech). The objectives of the ILLA were therefore to achieve tenant land purchase, new and improved housing, welfare working conditions and access to land holdings for rural labourers. ILLA concern for other labour issues developed after the Local Government Act transferred responsibility for cottage building, land reclamation, drainage, road building, their repair and maintenance, to the County and District Councils. This called for considerable ILLA involvement when it came to tenders for contract work and the fair employment of local contractors and labour, settling disputes and complaints, often arising out of local political patronage. The situation of previously evicted tenants, now reduced to landless labourers, was also on their agenda.
Меншікті топтардың қас-қағымдығы
Дегенмен, бастапқы табыстар, мысалы, Қауымдастықтың Орталық Кеңесінің бес мүшесінің округтік кеңестерге сайлануы, жергілікті билік органдарында фермерлер мен жер иелерінің үстемдігімен жойылды. Жер және Еңбек Қауымдастығы мүліктік топтардың мүдделерімен қақтығысқа келгенде, ол кез келген тиімді саяси әрекеттен шеттетілді, тіпті бұл жұмысшыларды Біріккен Ирландия Лигасының жиналыстарынан шеттетуге алып келді. Дж. Ф. Х. О’Брайен және басқалар UIL-мен қатар жеке еңбек ұйымының болуы қажет емес деп сенді, және Қауымдастық пен оның жақтастарын өз қанатына алуға тырысты. Джон Редмондтың Жер және Еңбек Қауымдастығына тікелей парламенттік өкілдік беруден бас тартуы – ұлттық саясаттағы өздерінің билігін сақтауға ұмтылған мүліктік топтардың алаңдаушылығының бір көрінісі болды. Жұмысшы табын бағындыруға деген ниет Біріккен Ирландия Лигасын 1900 жылы Ұлттық Кеңестерге Жер және Еңбек Қауымдастығын қабылдауға итермеледі. UIL және Ирландия партиясының өз талқылауларында жұмысшыларды еске алмауы немесе Вестминстерде олар үшін ештеңе жасамауы Қауымдастықтардың бағынышты ұстанымын көрсетті. 1901 жылғы Mid Cork округіндегі сайлау UIL және ILLA арасындағы келісімнің қағаз сияқты жұқа екенін көрсетуге мүмкіндік берді. ILLA үміткері Д. Д. Шиханның ықпал ететіні анық болғанда, оны «Хейлиге қарсы» деп айыптады және оның бірінші адалдығы партияға емес, жұмысшыларға екені, Ирландия партиясының жұмысшыларға қарсы сыныптық көзқарасын білдірді.
However where initial success such as the election of five of the Association's Central Council to County Councils, it was nullified by the continued domination of farmers and landowners in the local authorities. Where the Land and Labour Association clashed with the propertied classes' interests, it was excluded from all effective political action, which even led to the exclusion of the labourers from United Irish League meetings. The belief of J. F. X. O'Brien and others was that there should be no separate labour organisation alongside the UIL, which attempted to tactfully bring the Association and its followers under its wing. John Redmond's sedulous refusal to consider direct Parliamentary representation for the Land and Labour Association was but an instance of the propertied classes' obsession with maintaining their hold over national politics. The desire to keep the labouring classes in tow prompted the United Irish League to eventually give the Land and Labour Association entry to national councils in 1900. The failure of the UIL and the Irish Party to either refer to the labourers in their deliberations or to do anything for them at Westminster indicated the Associations intended subservient position. It took the Mid Cork by election of 1901 to show that the understanding between the UIL and the ILLA was paper thin. When it became clear that the ILLA candidate, D. D. Sheehan, was going to make an impact, he was accused of being an "anti Healyite" and that his first allegiance was to the labourers rather than to the party, expressed the class bias of the Irish Party against the workers.
Жер иелері
Ғасырдың басында жұмысшы класы сайлаушылардың жаңа күшіне айналды, сайлау уақытында құрмет көрсетіп, ықылас білдіруге лайық топқа. Олар 1901 жылғы мамырдағы Mid Cork сайлауында UIL таңдау конвенциясында Коркте еңбек қозғалысына деген қолдауларын көрсетті. 10 мамыр күні Макрумдағы алабұрлы, кейде зорлық-зомбылыққа толы жағдайларда, олардың президенті Д. Д. Шихан қатаң еңбек платформасынан сөйлеп, екінші турда Ирландия партиясының жергілікті UIL үміткерін жеңді. Бұл, Джозеф Девлиннің (UIL Ұлттық директориясының өкілі) бірқатар ILLA филиалдарын конвенциядан шығаруға жасаған алғашқы әрекетінен кейін болды. Осы орайда Шиханның еңбекші-ұлтшыл тізімі бойынша Mid Cork округінен парламент мүшесі (1901–1918) ретінде Төменгі палатаға оралуы, ауылдық жұмысшылар мен UIL/IPP топтарының элиталық ұлтшылдығы арасындағы айырмашылықты көрсетті, бұл айырмашылық онжылдық соңына қарай күшейе түсті. Ауылдық жұмысшылар жер участақтары, коттедждер және кеңес жолдарындағы тікелей жұмыс сияқты жергілікті демократияның мүмкіндіктерін тез түсінді. Олардың ILLA ұйымы 1899 жылға қарай 98 филиалға жетті, ал 1904 жылы, негізінен Корк, Лимерик және Типперри округтерінде 144 филиалға дейін кеңейді. Жалға алушы фермерлердің UIL агитациясы жерді міндетті түрде сатып алуды талап етуді жалғастырды, нәтижесінде 1902 жылғы желтоқсанда Жер конференциясы шақырылды. Бұл шараны лорд Данрэвен бастаған орташа жер иелерінің және екінші жағынан Уильям О'Брайен, Джон Редмонд, Тимоти Харрингтон және Т. У. Рассел жалға алушы фермерлерді білдіретін Ульстер өкілдері ұйымдастырды. Олар жер иесі мен жалға алушы арасында келісім арқылы шешім табуға тырысты. Алты отырыстан кейін жалға алушылардың барлық сегіз талабы қабылданды, О'Брайен ресми ұлтшыл қозғалысты келісудің жаңа саясатын қабылдауға бағытталды. Одан кейін ол Ирландиядағы ең маңызды әлеуметтік заңнаманы қабылдау үшін белсенді түрде жұмыс істеді, Парламент арқылы Уиндхэмнің жер сатып алу заңын (1903) өткізді. Заң жерді сату кезінде жер иелеріне жомарт бонус беруді көздейді. Шихан мен ILLA филиалдары О'Брайен мен Шихан 1904 жылдың қыркүйегінде жер иелері мен жалға алушылар арасындағы келіссөздерді жеңілдету үшін Корк кеңесші комитетін құрғаннан кейін жалға алушылар мен жер иелері арасындағы сатып алу туралы келісімдерге қол жеткізді. Осылайша олар төмен пайыздық төлемдермен сатып алу шарттарына қол жеткізді, бұл жер сатып алудың жоғары деңгейіне әкелді. Мюнстердегі жалға алушылар басқа провинцияларға қарағанда жер сатып алудан көбірек пайдаланды, мысалы, Корк округінде ғана 16 159 жалға алушы жер сатып алды, бұл кез келген округ бойынша ең жоғары көрсеткіш. Заң ILLA-ның бірінші маңызды талабын – «жер иеленушіліктің» жойылуын және жер мәселесін шешу үшін жер сатып алумен алмастыруды тиімді орындады. Нәтижесінде жаңа, мақтан тұтатын шаруалар пайда болды және үстем ағылшын-ирландтық жер иелері бірте-бірте жойылды. 1870 жылы ирланд шаруаларының тек 3% жер иесі болса, 1908 жылы бұл көрсеткіш шамамен 50%-ға дейін өсті. 1920 жылдардың басында бұл көрсеткіш 70%-ға жетті, бұл процесс кейін аяқталды. Жер заңының кейбір кемшіліктеріне қарамастан, О'Брайен оның қабылдануынан бері жұмыс істегені үшін мақтана алады. Заңның әлеуметтік салдары бірден сезілді. 1903 жылы қорқыту туралы хабарлар 33%-ға, бойкот жағдайлары 70%-ға, полиция қорғауына мұқтаж адамдар 60%-ға азайды, ал агитация салдарынан босатылған немесе бос жатқан жайылымдардың саны мен ауданы 50%-ға төмендеді. 1903-1909 жылдар аралығында 200 мыңнан астам шағын шаруалар заң бойынша өздерінің жерлерінің «иелеріне» айналды. 1914 жылға қарай жер иелерінің 75%-ы 1903 жылғы заңға және кейіннен 1909 жылғы Берреллдің жер сатып алу (Ирландия) заңына сәйкес жер иелерін сатып алып жатты, бұл заң 1903 жылғы заңды Жер комиссиясы арқылы жалға берілген жерді міндетті түрде сатып алуға рұқсат беру арқылы кеңейтті. Барлығы, 1921 жылға дейінгі жер заңдары бойынша 316 000-нан астам жалға алушы өздерінің жерлерін сатып алды, бұл елдегі 20 миллион акрдың (46 538 890 км2) ішінде 115 миллион акрды құрады.
By the turn of the century the working class segment of the electorate were a new labour power to be reckoned with, a very worthy class to be courted and flattered at election time. They displayed their depth of support for the labour movement in Cork at the UIL selection convention for the Mid Cork by election of May 1901. Amidst turbulent and occasionally violent scenes in Macroom on 10 May, their President D. D. Sheehan, standing on a strictly labour platform, defeated the local UIL candidate of the Irish Party on a second ballot. This after an initial attempt by Joseph Devlin (representing the UIL National Directory), to exclude a number of ILLA branches from the convention. In this respect Sheehans' return on a labour nationalist ticket as Mid Cork Member of Parliament (1901–1918) to the House of Commons exposed the divide between rural labourers and the elitist nationalism of the UIL/IPP classes, which was to deepen by the end of the decade. Rural workers were quick to grasp the potential of local democracy for plots, cottages and direct labour on council road works. Their ILLA organisation had grown to 98 branches by 1899, expanding to 144 branches in 1904 mainly in counties Cork, Limerick and Tipperary. UIL agitation by tenant farmers continued to press for compulsory land purchase and resulted in the calling of the December 1902 Land Conference, an initiative by moderate landlords led by Lord Dunraven on the one hand and William O'Brien, John Redmond MP, Timothy Harrington MP and Ulster's T. W. Russell MP representing tenant farmers on the other hand. It strove for a settlement by conciliatory agreement between landlord and tenant. After six sittings all eight tenant's demands were conceded, O'Brien having guided the official nationalist movement into endorsement of a new policy of conciliation. He followed this by campaigning vigorously for the greatest piece of social legislation Ireland had yet seen, orchestrating the Wyndham Land Purchase Act (1903) through Parliament. The Act provided very generous bonus subsidy terms to landowners on sale. Purchases between tenants and landlords were negotiated by Sheehan and the ILLA branches after O'Brien and Sheehan formed a Cork Advisory Committee in September 1904, to mediate between landlords and tenants in their negotiations. They thereby achieved purchase terms with low interest annuities which produced an exceptionally high take up of land purchase. Munster tenants availed of land purchase in higher numbers than in any other province, whereby in county Cork alone there were 16,159 tenant land purchases, the highest numbers of any single county. The Act effectively fulfilled the first important demand of the ILLA, the abolition of "landlordism", replaced by land purchase, to finally resolve the Land Question. The result was the formation of a new proud farming proprietorship and the steady extinction of the dominant Anglo Irish landed gentry. Whereas in 1870 only 3% of Irish farmers owned their land, by 1908, this jumped to nearly 50%. By the early 1920s, the figure was at 70%, the process being later completed. Despite some deficiencies of the Land Act, O'Brien could take some pride in its working since its passage. The social effects of the Act were immediate The year 1903 alone saw a 33% drop in reports of intimidation, a 70% decline in boycotting cases, 60% fewer people needing police protection, and a 50% decrease in the number and acreage of grazing farms unlet or unstocked because of agitation. In the period 1903 to 1909 over 200,000 small peasant tenant farmers became "owneroccupiers" of their holdings under the Acts. By 1914 75% of occupiers were buying out their landlords under the 1903 Act and the later Birrell Land Purchase (Ireland) Act (1909) which extended the 1903 Act by allowing for the compulsory purchase of tenanted farmland by the Land Commission. In all, under these pre 1921 Land Acts over 316,000 tenants purchased their holdings amounting to 115 million acres (46,538,890 km2) out of a total of 20 million in the country.
Коттеджге меншік
1903 жылғы қарашада О'Брайен жер иелерімен «үйлесім» саясатын партия басшылары Джон Редмонд пен Джон Диллон қабылдамағандықтан Ирландия партиясынан шығып кетті. Олар О'Брайеннің бағыты мен танымалдылығының ирландиялық партияға адалдықтың ыдырауына себеп болатынан қорқыды. О'Брайен бір жылдан кейін Шиханның ILLA ұйымымен бірікті, өзін Шиханның ауыл шаруашылығы жұмысшыларының тұрғын үйлеріне қойылатын талабымен байланыстырды. Осыған дейін олар жергілікті округтік кеңестер немесе жер иелері тарапынан қолайсыз шарттармен ұсынылатын шағын коттедждерге тәуелді болған. 1904 жылғы 10 желтоқсанда Уильям О'Брайеннің сөйлеген сөздерімен «Ирландияда бұрын-соңды өткізілген ең ірі еңбекшілер митингісінде» (Cork Examiner) жаңа схема жарияланды. Оның идеялары «Макрум бағдарламасы» деп аталды, ал оның принциптері мен шаралары 1906 жылы заңға айналды. Еңбекшілер заңдарының екінші кезеңі (1906–1914 жж.) 1906 жылы ILLA ұзақ уақыт талап еткен, бұрын-соңды болмаған Еңбекшілер (Ирландия) заңы қабылдануымен басталды. Осы жетістік үшін Редмондшыл және О'Брайеншіл фракциялар екеуі де үлкен мақтан тұтты. О'Брайеннің серігі, шотландтық жерсіз қалған шаруаның ұлы Томас Расселл, Ирландияның одақтас одағындағы консерваторлармен байланысын үзгені үшін де мақтау алды және Оңтүстік Тироннан Вестминстерге Ольстер фермерлері мен жұмысшыларының одағының чемпионы ретінде сайланды. «Еңбекшілер заңы» деп аталатын заң ауылдық жұмысшыларды және басқа жұмысшы табының мүшелерін орналастыру үшін мемлекеттік қаржыландырумен кең ауқымды тұрғын үй құрылысын қамтамасыз етті. Жергілікті округтік кеңестер салған жұмысшылардың үйлері бұрынғы жарамсыз тұрғын үйлерді бірден жою арқылы үлкен әлеуметтік-экономикалық өзгерістерге әкелді. О'Брайен Еңбекшілер заңдарының «жер иеленушіліктің жойылуынан кем емес керемет әсерге ие» екенін айтты. 1904 жылы Дэвит Еңбекшілер заңдарының «мемлекеттік социализмнің рационалды принципі» екенін мәлімдеді. Келесі бес жылда бағдарлама Ирландияның ауылдық аймақтарында орналасқан 40 000-нан астам қосымша, ыңғайлы жұмысшылар тұрғын үйлерінің толық «муниципализациясын» жүзеге асырды. Шиханмен және ILLA филиалдарымен үйлесімде Корк округінде салынған 7 560 коттедждер жергілікті жерде «Шихан коттедждері» деп белгілі болды. Әуел басында, талап еткен әрбір жұмысшыға бір акр таңдаулы жерді міндетті түрде беру жаңа жер иелері фермерлердің қарсылығына ұшырады. Бірақ олар да уақыт өте келе осының пайдасын көрді, фермерлердің егістіктерін өңдеу үшін жұмысшыны қашан және қайда табатынын білмейтін заман өткен. Олар не көшпенділер, не ішімдікке салынып, жұмыс істей алмайтын. Енді олар өздерінің мақтан тұтатын үйлерінде және ферманың бұрышындағы бақшаларында тұрып, жыл бойы оған бірлесіп жұмыс істеді. Бұл Ирландияның ауылдық қоғамы үшін зор ұзақ мерзімді салдарға ие болды. 1841 жылы жұмысшылардың тек 17 пайызы бес немесе одан көп бөлмелі үйлерде тұрды; 1861 жылы әрбір он отбасының бірі әлі де халық санағында төртінші сыныпты тұрғын үй деп саналатын жағдайда, яғни әр отбасы үшін бір бөлмеде тұрды. 1911 жылы отбасылардың тек 1 пайызы ғана осындай жағдайда болды. Жұмысшылардың коттедждерінің көп бөлігі 1916 жылға дейін салынды, нәтижесінде туберкулез, ішек таяуды және қызыл жегі ауруларының кеңінен таралуы азайды. 1921 жылға қарай Еңбекшілер заңдары бойынша 250 000-ға жуық адам баспанамен қамтамасыз етілді. Бұл құбылысты әлеуметтік революция деп атау артық емес, белгілі бір мағынада бұл елдегі алғашқы ірі мемлекеттік тұрғын үй жобалары болды, бірақ тарихшылар осы дамуды елемеді, өйткені ауылдық және шашыраңқы үйлер қалалық пәтерлердей айқын емес еді, оларға ресми билік тіпті көңіл бөлмеді.
In November 1903 O'Brien left the Irish Party when his policy of "conciliation" with landowners was rejected by the party leaders John Redmond and John Dillon, who feared O'Brien's course and popularity would drive a wedge between the farming and labouring community allegiance to the Irish party. O'Brien then joined forces a year later with Sheehan's ILLA organisation, identifying himself with Sheehan's demand for agricultural labourers' housing, who up to then were dependent on limited provision of cottages by local County Councils or landowners at unfavourable terms. A breakthrough occurred when a scheme was made public at "the largest labour demonstration ever held in Ireland" (Cork Examiner), a memorable rally in Macroom on 10 December 1904 addressed by William O'Brien. His concepts became known as the `Macroom Programme´, its principles and measures subsequently carried into law in 1906. The Second Phase of the Labourers Acts (1906–1914) began after the unprecedented Labourers (Ireland) Act, long demanded by the ILLA was won in 1906, for which both the Redmondite and O'Brienite factions were zealous in claiming credit. Credit was also claimed for an O'Brien ally, Thomas Russell, MP, the son of an evicted Scottish crofter, who had broken with the Conservatives in the Irish Unionist Alliance and was returned to Westminster from South Tyrone as the champion of the Ulster Farmers and Labourers Union. The so called 'Labourers Act' provided large scale funding for extensive state sponsored housing to accommodate rural labourers and others of the working classes. The labourer owned cottages erected by the Local County Councils brought about a major socio economic transformation, by simultaneously erasing the previous inhuman habitations. O'Brien saying that the Labourers Acts – "were scarcely less wonderworking than the abolition of landlordism itself". In 1904 Davitt going so far as to declare that the Labourers Acts constituted – "a rational principle of state Socialism". In the next five years the programme produced a complete 'municipalisation' of over 40,000 additional commodious working class dwellings dotting the rural Irish countryside, the proportionally larger number of 7,560 cottages erected in County Cork in co ordination with Sheehan and the ILLA branches became known locally as "Sheehans' cottages". At first the compulsory surrender of an acre of choice land to each labourer who claimed it was resisted by the new land owning farmers. In due course they too reaped the benefits, gone the days when a farmer never knew when or where to find labour to work his fields. Either they were migrants or drink ridden. Now occupying their own proud family home and vegetable patch at the corner of his farm, they worked cooperatively for him all year round. This had enormous long term consequences for rural Irish society. Only 17 per cent of labourers had lived in houses with five or more rooms in 1841; in 1861 one rural family in ten still lived in what were classed by the census as fourth class accommodation, essentially meaning one room per family. By 1911 only one per cent of families did. The bulk of the labourers' cottages were erected by 1916, resulting in a widespread decline of rampant tuberculosis, typhoid and scarlet fever. Up to a quarter of a million were housed under the Labourers Acts by 1921. It is not an exaggeration to term it a social revolution, in a sense it was the first large scale public housing schemes in the country, a development neglected by historians, because the houses, rural based and more scattered, were not as evident as the urban tenements, that officialdom would not even look into.
Атқарылған мақсаттар
1911 жылғы Еңбекшілер (Ирландия) заңы бойынша тағы 5000 коттедж салуға қосымша қаржы тартылды, Шихан заң жобасын қабылдау барысында соңғы сөз сөйледі. 1910 жылы LLA-дан зейнеткерлікке шықса да, Шихан Мюнстердегі еңбек қозғалысының жетекшісі ретінде белсенді қызметін жалғастырды. 1912 жылға таман Ирландия экономикалық тұрғыдан Еуропаның өркендеген шағын елдерінің қатарында болды. Д.Д. Шихан 1921 жылы жұмысшылардың осы тұрғын үй заңдарының (әсіресе 1906 жылғы маңызды заңның) нәтижесінде "енді аудандағы шондар мен сквайрлердің тепкісіне, ұрысуына, бұйрықтарына бағынбайтын халыққа айналды; олар сайлау уақытында құрметке бөленіп, мақталып, олар үшін не істеуге болатыны туралы түрлі жақсы уәделермен көңіл көтеруге лайық абыройлы топқа айналды" деді. Шағын шаруалар мен аграрлық жұмысшылардың басты шағымдарын табысты шешкен О'Брайен мен Шихан, назарын шешілмеген мәселелерге – Ұлттық Өзін-Өзі Билеу қозғалысына бұрды, осы мақсатта «Ирландия үшін Барлығы» атты жаңа ұйым құрды, көптеген LLA бөлімшелері осы Лигаға қосылды.
Additional funding for the erection of a further 5000 cottages was won under the follow on Labourers (Ireland) Act 1911, Sheehan making the concluding speech during the passage of the bill. Although he retired from the LLA in 1910, Sheehan remained active in the labour movement as its leader in Munster. Around 1912, Ireland was economically one of the prosperous small countries of Europe. D. D. Sheehan maintained in 1921, that the labourers, as a result of these housing acts (particularly the landmark 1906 bill), "were no longer a people to be kicked and cuffed and ordered about by the schoneens and squireens of the district; they became a very worthy class indeed, to be courted and flattered at election times and wheedled with all sorts of fair promises of what could be done for them". Having successfully settled the main grievances of small tenant farmers and agrarian labourers, O'Brien and Sheehan moved on by turning their attention to the unresolved question of the Home Rule Movement, founding for this purpose a new organisation, the All for Ireland League, many LLA branches joining the League.
Қиындық
Ирландия парламенттік партиясы, 1903 жылы О'Брайенді партиядан шеттету арқылы, ол Шиханның ИЛЛА-мен байланысқа түскеннен кейін оның қызметін шектеуге барлық күшін салды, себебі олардың жер мәселесіндегі келісімшіл көзқарасын партия саясатынан қауіпті тайып кету деп есептеді. Партия, Жозеф Девлиннің қатысуымен О'Брайеннің UIL бақылауын қолға алғаннан кейін, Редмонд пен Диллон О'Брайенді әлсіретуге және «бірнеше сенімді Манстер депутаттарын жаңа Жер және Еңбек тобын құруға және оны бастапқы қауымдастықтың заңды жалғасы деп жариялауға итермелеу арқылы оны таратуға» ниеттенді. 1905 жылы Диллонның адал «Редмонит» одақтасы және ИЛЛА хатшысы Дж. Дж. О'Шиге Шиханның бастапқы ұйымға басымдығына жауап ретінде «партияға бағынышты» ұйым құру міндеті жүктелді. Алайда Шихан осы басымдықты халықтың билігі, халық үшін және халықпен басқарудың ұлы демократиялық принципін іске асыру үшін құрды. Оның ізімен, негізінен Корк, Лимерик, Керри және Типперри округтеріндегі үлкен бөлім «Жер және Еңбек қауымдастығы» (LLA) деп аталды. Оның мүшелері көптеген ауылдық және аудандық округтік кеңестерде отырды. Парнеллдің бөлінуінен кейін ұлттық қозғалыстардың барлығында жарылыс пен ішкі тартыс симптомдары пайда болды. О'Брайен және басқалары 1908 жылы біртүтас болу үшін IPP-ге қайта қосылды, бірақ ол 1909 жылғы ақпанда «Бэтон конвенциясы» деп аталған Дублин Ұлттық конвенциясында, 1909 жылғы Жер сатып алу заңының келесі кезеңіне арналған қаржылық мәселелерге байланысты дау кезінде қайтадан партиядан қуылды. Өзін Гиберниялық бұзақылардың партиядан қуғандығын сезінген О'Брайен «Ирландия үшін Барлығы» атты жаңа қозғалысты құрды. 1910 жылдың қаңтарында ILLA-ның тағы да бірнеше тобы бөлінді, Корк қаласында П. Дж. Брэдли атағымен империя құрды, ал Уильям Филд депутаты Дублинде орналасқан Жер және Еңбек лигасының (LLL) президенті ретінде әрқайсысы бұрынғы ILLA жетістіктері үшін Ирландия партиясының еңбегін талап етті. Шихан 1910 жылдың шілдесінде LLA президенті лауазымынан кетті, оның әріптесі Корнелиус Бакли оның орнына келді. Корк 1910 жылдан 1915 жылға дейін үш LLA фракциясына ие болды. Бұл жұмысшы қозғалысына зор зиян келтірді, себебі көп ұзамай ешкім қай ұйымға тиесілі екенін білмей қалды. Басқа округтерде филиалдар ұзақ уақыттан бері құрылған болса, олар тәуелсіз және жергілікті әрекеттері әртүрлі болды, кейбір жағдайларда Коннахтта Р. А. Коррмен бірге Сауда және Еңбек қауымдастығы (T&LA) ретінде, Давиттің Демократиялық Еңбек федерациясының мұрагері ретінде танылды.
The Irish Parliamentary Party, after had it alienated O'Brien from the party in 1903, tried by every means to curtail his activities after he became associated with Sheehan's ILLA, regarding their conciliatory approach in the land question as a dangerous deviation from party policy. In the manner in which the Party took control of O'Brien's UIL through the involvement of Joseph Devlin, Redmond and Dillon were determined to undermine O'Brien and "squelch that body by getting a few reliable Munster MPs to start a new Land and Labour group and claim it as the legitimate continuation of the original association". In 1905, Dillon's loyal "Redmonite" ally and ILLA secretary J. J. O'Shee was tasked with forming a break away 'party subservient' organisation in answer to Sheehan's domination of the original one. Sheehan had however created that domination in order to realize the great democratic principle of the government of the people by the people and for the people in the teeth of party autocracy. A larger section, mainly in counties Cork, Limerick, Kerry and Tipperary, followed Sheehan who renamed it the 'Land and Labour Association' (LLA). Its members sat on most Rural and District County Councils. Splitting off and in fighting became symptomatic of all national movements after the Parnell split. O'Brien and some others rejoined the IPP in 1908 for the sake of unity, but he was again driven out on the occasion of the rigged Dublin National Convention in February 1909, called the "Baton Convention", in a dispute over the financial arrangements for the next stage of the 1909 Land Purchase Act. Regarding himself as having been driven from the party by Hibernian hooligans, O'Brien formed a new movement, the "All for Ireland League". By January 1910 further ILLA groups split off, in Cork city P. J. Bradley, building an empire on the title, and William Field MP, as president of a Dublin based Land and Labour League (LLL), each claiming Irish Party credit for the earlier ILLA achievements. Sheehan resigned the LLA presidency in July 1910, his colleague Cornelius Buckley taking over. Cork then had three LLA factions from 1910 to 1915. This greatly damaged the labourer's movement as soon nobody knew which organisation they belonged to. In other counties where branches were long established, they remained independent with divergent local activities, in some cases in Connacht under R. A. Corr, with the dual title Trade and Labour Association (T&LA), as successor to Davitt's Democratic Labour Federation.
Жаңа еңбек
1919 жылдың соңына қарай ILLA және LLA бөлімшелерінің көпшілігі кеңейіп келе жатқан Ирландия көлік және жалпы жұмысшылар одағымен (ITGWU) бірігуді аяқтады, ал кейбір тәуелсіз бөлімшелер Мюнстер және Коннахттың шет аймақтарында 1920 жылдарға дейін белсенді қызметін жалғастырды, содан кейін олар да ITGWU-мен бірікті, осының нәтижесінде жаңа еңбек қозғалысының негізі қаланды. Ирландияның еңбек партиясының бірінші парламенттік басшысы Томас Джонсонның айтуынша, қалалық жерлерден тыс еңбек партиясының күші ILLA сияқты ұйымдардың атқарған рөліне байланысты болуы мүмкін. Ұлы соғыстан кейін Ирландияның екі бөлігінде де 1919 жылғы Ирландия жері (теңізшілер мен сарбаздарға көмек көрсету) заңына сәйкес, қайтып келген сарбаздар үшін тағы 5000 шағын үй салынды, бұл заң коттедждер, жер учаскелері немесе бақшалар салумен қатар, қала шеттерінде ардагерлер үшін негізінен шағын жаңа тұрғын үйлер салуды көздеді. Бұл жұмысты "Ирландия сарбаздары мен теңізшілерінің жер қоры" жүзеге асырды, ол жаңадан құрылған Ирландия еркін мемлекетімен бірлесіп жұмыс істеді. Кейінгі ирландиялық үкіметтер 20 ғасырдың ортасына дейін ауылдық коттедждер салуды жалғастырды, бірақ бұл процестің қарқыны айтарлықтай төмендеді, ал жергілікті билік қаржыландыруы негізінен бұрынғы ауылдық тұрғын үйлерді дамытудың орнына қалаларды дамытуға бағытталды.
By the end of 1919, most ILLA and LLA branches had completed amalgamation with the expanding Irish Transport and General Workers' Union (ITGWU), some independent branches remaining active in outlying areas of Munster and Connacht into the 1920s, when they in turn fused with the ITGWU, all forming the basis of the new labour movement. Thomas Johnson, first parliamentary leader of the Irish Labour Party is recorded as saying that Labour's strength outside of the urban areas could in part be attributed to the role played by organisations such as the ILLA. Following the Great War a further 5000 cottage homes were built in both parts of Ireland for returning soldiers, under the Irish Land (Provision for Sailors and Soldiers) Act 1919 which related to the provision of cottages, plots, or gardens and the building of mostly small new housing estates for the veterans at the edge of towns. It was effected by the "Irish soldiers' and sailors' Land Trust", which co operated with the new Irish Free State. Later Irish governments continued rural cottage building well into the middle of the 20th. Century, though at a much slower rate, local government funding now largely focused on developing urban rather than hitherto rural housing.