Магеллан бұғазындағы Доусон аралының тарихы

Кіріспе

Магеллан бұғазындағы арал, Чилидің бөлігі. Доусон аралы (Lang es) – Магеллан бұғазында орналасқан, Оңтүстік Американың Tierra del Fuego архипелагының құрамына кіретін арал. Чилидегі Пунта-Аренас қаласынан оңтүстікке қарай 100 шақырым қашықтықта орналасқан және Пунта-Аренас муниципалитетіне қарасты. Брансуик түбегінің оңтүстік-шығысында жатыр. Арал жиі Антарктиданың қатал ауа райына тап болады. Аралдағы елді мекендер – Пуэрто-Харис, Пуэрто-Сан-Антонио және Пуэрто-Альмейда.

Тарих

Бұл аймақты мыңдаған жылдар бойы жергілікті халықтар мекендеген. Еуропалықтармен кездескен кезде аралда Кавескар тайпасы өмір сүрді (Яхган тайпасы оларды Алькалуфе деп атады, ал еуропалықтар да осы атауды қабылдады). Олар Яхган тайпасының батысында және Tierra del Fuego аймағының батысындағы аралдарда қоныстанды. 19 ғасырдың соңынан бастап еуропалықтар бұл аймаққа қоныстана бастады, негізгі аралда ірі қой шаруашылықтарын құрды. Алтын іздеушілер де осы жерге көптеп келді. Чили үкіметі Доусон аралын Селькнам және басқа да жергілікті халықтарды отарлаушылардың дамытуға тырысқан аймақтарынан шығарып, интернмент лагері ретінде пайдаланды. Ірі қой шаруашылықтарының иелері қарулы адамдарды жалдап, Селькнам геноциді кезінде сыйлық ақшасы үшін жергілікті халықты аңдып өлтірді, себебі олар бұрынғы аумақтарында аң аулауды тоқтатпады және қойларды аңшылық мақсатында қарастырды. 1890 жылы Чили үкіметі Италиядан келген Салезиан миссионерлеріне Доусон аралына 20 жылға жергілікті халықты оқыту, күту және оларды еуропалық Чили мәдениетіне ассимиляциялауға тырысу жөнінде концессия берді. Салезиандық миссияның құрылыстарының бірі бүгінге дейін сақталған. Ол Чилидің ұлттық ескерткіші мәртебесіне ие. 1973 жылғы Чили төңкерісінен кейін Аугусто Пиночеттің әскери диктатурасы аралды коммунистік белсенді деп күдіктенген саяси тұтқындарды, соның ішінде үкімет министрлерін және құлатылған президент Сальвадор Альенденің жақын достарын – Орландо Летелиерді, Луис Корваланды, Клодомиро Алмейданы және Хосе Тоханы қамау үшін пайдаланды. Олар Чили Әскери-теңіз күштерінің қатаң бақылауында болды, әрбір жағдай жеке-жеке тергелді. Сонымен қатар, 1974 жылғы Халықаралық Қызыл Кресттің және Чилидің Ақиқат және келісім комиссиясының (Реттиг есебі) баяндамасына сәйкес, мұнда 99 саяси тұтқын қамалып, мәжбүрлі еңбекке кесілді. Басқа деректер бойынша, екі лагерьде 400-ге дейін тұтқын болған. Халықаралық Қызыл Крест, BBC және бразилиялық баспасөз өкілдеріне лагерьлерге баруға рұқсат берілді. 1974 жылы әскерилер екі лагерьдегі тұтқындарды басқа жерге ауыстырғанын немесе босатып жібергенін мәлімдеді. 2009 жылдың қыркүйек айында режиссер Мигель Литтин «Dawson Isla 10» атты фильмді шығарды. Ол Аугусто Пиночет режимі кезінде саяси тұтқын болған Серхио Битардың осы аттас мемуарларына негізделген.

This area was inhabited for thousands of years by the indigenous peoples. At the time of European encounter, the Kawésqar lived on the island (they were called the Alcalufe by the Yahgan and the Europeans adopted that term). They lived west of the Yahgan and throughout the islands west of Tierra del Fuego. Beginning in the late 19th century, Europeans began to settle in the region, developing large sheep ranches on the main island. Miners also flocked to the area in search of gold. Chile used Dawson Island for an internment camp for the Selk'nam and other native people, to get them out of areas that settlers were trying to develop. Major sheep ranchers hired armed men to hunt down the indigenous people for bounty in the Selk'nam genocide, as they persisted on hunting in their former territory and considered sheep as game. In 1890, the Chilean government granted Salesian missionaries from Italy a 20 year concession to Dawson Island to educate, care for, and try to assimilate indigenous peoples into European Chilean culture. One of the structures from the Salesian operation remains. It has been designated a Chilean national monument. After the 1973 Chilean coup d'état, the military dictatorship of Augusto Pinochet used the island to house political prisoners suspected of being communist activists, including government ministers and close friends of the deposed President Salvador Allende, most notably Orlando Letelier, Luis Corvalán, Clodomiro Almeyda and José Tohá. They were under the strict control of the Chilean Navy as each individual case was investigated. In addition, according to an International Red Cross report in 1974 and the Report of the Chilean National Commission on Truth and Reconciliation (Rettig Report) some 99 political detainees were held here who were sentenced to forced labor. Others have estimated that as many as 400 prisoners were held at the two camps. Members of the International Red Cross, BBC, and Brazilian press corps were permitted to visit the camps. In 1974 the military said they had transferred elsewhere or released detainees from both camps. In September 2009 director Miguel Littín released a film called Dawson Isla 10. It was based on a memoir of the same name written by Sergio Bitar, a former political prisoner during the Augusto Pinochet regime.