Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядағы бұрынғы темір жол желісі
Former railway line in Scotland
Уайтинч темір жолы – 1874 жылы Шотландияда аймақта дамыған өнеркәсіптік мекемелерді Стобкросс темір жолымен байланыстырып, негізгі желіге қол жеткізу мақсатымен салынған темір жол желісі. Ол тауарлар мен минералдық тасымалдау үшін ашылды және тікелей зауыттарға және шеберханаларға баратын Уайтинч трамвайымен ұзартылды. 1891 жылы Уайтинч темір жолын Солтүстік Британ темір жолы басқарды және 1897 жылы желіде жолаушылар тасымалын бастады; соңғы станциясы Уайтинч (Виктория паркі) деп аталды. 1945 жылдан кейін жолаушылар мен жүк тасымалының көлемі азайды және 1951 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылды. Уайтинч жүк ауласы кейіннен Солтүстік Клайд жолаушылар қызметін электрлендіруге арналған құрылыс базасы ретінде пайдаланылды, бірақ 1967 жылы желілер толығымен жабылды және олардан ештеңе қалмады.
The Whiteinch Railway was a railway line opened in 1874 in Scotland to connect industrial premises that had developed in the area with the Stobcross Railway, giving access to the main line network. It was opened for goods and mineral traffic, and was extended by the Whiteinch Tramway which fed directly into the factories and works. The Whiteinch Railway was taken over by the North British Railway in 1891 and they started a passenger service on the line in 1897; the terminus was called Whiteinch (Victoria Park). After 1945 passenger and freight usage of the lines declined, and the passenger service was discontinued in 1951. The Whiteinch goods yard was later used as a construction depot for the electrification of the North Clyde passenger services, but the lines were closed completely in 1967 and nothing remains of them.
Уайтинч темір жолынан бұрын
Глазгодағы алғашқы теміржолдар қаланың шығыс жағында орналасқан және минералдарды тасымалдаумен айналысқан. 1832 жылы Гарнкирк және Глазго теміржолы Таунхедтегі терминалды ашып, Монклендс көмір кенінен көмірді қалаға жеткізді. Полок және Гован теміржолы 1840 жылы ертерек вагондық жолдың жаңартылған нұсқасы болды, ол Брумилаудағы Клайдтың оңтүстік жағалауындағы кеме қатынасына қол жеткізу үшін жақсартылды (бұл атау сол кезде өзеннің екі жағындағы аймаққа қолданылған). 1842 жылы Эдинбург және Глазго теміржолы Эдинбургке қалааралық желісін ашты. Клайдтың солтүстік жағалауы біраз уақыт бойы дамытылмады, теміржолға қол жеткізу қиын болды. Онжылдықтың соңында салынған басты жолдар шығысқа және оңтүстікке қарай салынды, және орталық аймақ арқылы немесе астынан салу ұсынылғанмен, қарсылық соншалықты күшті болды, ол іске асырылмады. Глазго, Думбартон және Хеленсбург теміржолы (GD&HR) 1858 жылы ашылды, бірақ ол қаланың айналасымен кеңінен солтүстікке қарай, Мэрихилл арқылы (сол кездегі шалғайдағы кішкентай қала) өтіп, Боулингке жеткенше Клайдқа жақындамады.
The first railways in Glasgow were located on the east side of the city, and were concerned with transporting minerals. In 1832 the Garnkirk and Glasgow Railway opened to a terminus at Townhead, bringing coal from the Monklands coalfield to the city. The Polloc and Govan Railway was an 1840 development of an earlier waggonway, improved to get access to shipping on the south bank of the Clyde at Broomielaw (a name then applied to the area both sides of the river). In 1842 the Edinburgh and Glasgow Railway opened its intercity line to Edinburgh. The north bank of the Clyde was not developed for some time, and railway access was difficult. The main lines built at the end of the decade ran east and south, and although construction through, and under, the central area was proposed, opposition was so strong that it was not carried out. The Glasgow, Dumbarton and Helensburgh Railway (GD&HR) was opened in 1858, but it ran in a broad northern sweep round the city, through Maryhill (then a remote small town) and did not approach the Clyde until it reached Bowling.
Корольдік кемежай
Кейінгі жылдары ауыр өнеркәсіп кеңейді және қаланың батысына, жер көбірек және Клайд өзеніне қол жеткізу оңайрақ болған аймаққа көшуге ықпал жасалды. Сонымен қатар, Брумилауда кемелерді тоқтату қиынға соқты, себебі тасымалданатын жүк көлемі мен кемелердің өлшемдері артты, ал Клайд комиссарлары қаланың батысындағы солтүстік жағалауда жаңа док салуға бекітті. 1872 жылы Стобкросс ауданында құрылыс жұмыстары басталды, ал жаңа док, "Каралева догы" деп аталды, 18 қыркүйекте 1877 жылы салтанатты түрде ашылды.
Heavy industry expanded in subsequent years and there was pressure to move west of the city where land was available and access to the Clyde was easier. At the same time, berthing of ships in Broomielaw was becoming difficult as shipping volumes, and vessel sizes, increased, and the Clyde Commissioners determined to build a new dock on the north bank west of the city. Work was started in 1872 at Stobcross, and the new dock, to be known as "The Queen's Dock" was formally opened on 18 September 1877.
Стобкросс темір жолы
Осы уақытқа дейін GD&HR Солтүстік Британ темір жолына қарасты болды. Жаңа док құру компания үшін өте маңызды мәселе болды, сондықтан ол Stobcross-қа дейінгі желіні салуға Парламенттік рұқсат алды. Стобкросс темір жолы деп аталған бұл желі GD&HR-ден Мэрихиллде (Стобкросс тоғысы) басталып, 1874 жылдың 20 қазанында ашылды.
By this time the GD&HR had been taken over by the North British Railway. The creation of the new dock was obviously of fundamental concern to the company, and it secured Parliamentary authority for a line to Stobcross to serve the dock. The line, known as the Stobcross Railway, branched from the GD&HR at Maryhill (Stobcross Junction), and it opened on 20 October 1874.
Аққұйрық
1870 жылы Клайд өзенінің солтүстік жағалауындағы Стобкросс қаласының батысына қарай шамамен бір шақырым жерде Уайтинчте өнеркәсіптік даму басталды. Бұл аймақтарға теміржол қатынасы болмады, ал Stobcross желісін дамыту идеясы жаңа желі құруға түрткі болды. Уайтинч темір жолы ұсынылып, 1872 жылдың 1 шілдесінде оны құруға рұқсат берілді. Ол жаңа Уайтинч тоғысында қосылып, батысқа, содан кейін оңтүстікке қарай Думбартон жолының солтүстік жағындағы тауарлық аулаға ("Уайтинч тауарлық және минералдық станциясы") дейін созылуы тиіс болды. Уайтинч тоғысы қазіргі Хайндленд және Джорданхилл станцияларының арасында, шамамен ортасында, Вудкрофт даңғылының қарсы бетінде орналасқан. Желінің бағыты жер бедеріне байланысты болды. Құрылысты жергілікті өнеркәсіпшілер мен жер иелері қаржыландырды, олардың барлығы желінің пайдасына қызығушылық танытты. Ол 1874 жылдың 29 қазанында ашылды. Уайтинч трамвайы Уайтинч темір жолымен бір күні рұқсат алды және темір жолымен бірдей күні жұмыс істей бастады. Ол Уайтинч тауарлық қоймасынан басталып, Думбартон жолынан өтіп, кейін Оңтүстік көшесіне айналған шығысқа қарай бұрылды (бірақ сол кезде бұл тек егістік болған), өнеркәсіптік мекемелерге қызмет көрсету үшін. Трамвай атпен жүргізілді, вагондар теміржол ауласына және одан да тасымалданды. Трамвайды Джеймс пен Уильям Вуд иеленді, олар көмір, құм және темір өнімдерімен сауда жасады, трамвайды өздерінің бизнесінің бір бөлігі ретінде пайдаланды. Тасымал көлемі 1875 жылы локомотив сатып алуға мүмкіндік берді.
Some industrial development had taken place in about 1870 at Whiteinch, a mile or so west of Stobcross, on the north bank of the Clyde. There was no rail access to the sites and the promotion of the Stobcross line encouraged the idea of providing a line. The Whiteinch Railway was proposed and obtained its authorising Act on 1 July 1872. It was to connect at a new Whiteinch Junction and run west and then south to a goods yard ("Whiteinch Goods and Mineral Station") on the north side of Dumbarton Road. Whiteinch Junction was located about halfway between the present day Hyndland and Jordanhill stations, opposite the end of Woodcroft Avenue. The course of the line was dictated by the contours. The construction was partly funded by local industrialists and landowners, all of whom had an interest in the benefits of the line. It opened on 29 October 1874. The Whiteinch Tramway was authorised on the same date as the Whiteinch Railway, and became operational on the same day as the railway. It ran from the Whiteinch goods depot and crossed Dumbarton Road, then turning east along what became South Street (but at the time simply through fields) to serve the industrial premises. The tramway was horse operated, wagons being worked to and from the railway yard. The tramway was worked by James and William Wood who traded as merchants in coal, sand and iron products, using the tramway as a subsidiary part of their business. The traffic was sufficient to enable the purchase of a locomotive in 1875.
Глазго, Йокер және Клайдбанк темір жолы
1882 жылы Глазго, Йокер және Клайдбанк темір жолы ашылды. Ол Стобкросс темір жолынан Йокер торабында, Уайтинч торабынан шамалы батысқа қарай бөлініп, одан бастап Уайтинч темір жолының бірінші бөлігінің солтүстігінен батысқа қарай жүрді. (Йокер торабы кейіннен Джорданхиллдегі үшбұрыштың шығыс төбесіне айналды.)
In 1882 the Glasgow, Yoker and Clydebank Railway opened. It left the Stobcross Railway at Yoker Junction, a little to the west of Whiteinch Junction, and ran west from there just to the north of the first section of the Whiteinch Railway. (Yoker Junction later became the eastern apex of the triangle at Jordanhill.)
Жолаушылар тасымалы
Солтүстік Британ темір жолы Уайтинч темір жолын пайдаланды және оны, сондай-ақ трамвайды өз жүйесіне қосуды жоспарлады. Бұл бастамаға жергілікті тұрғындар қарсылық танытты, бірақ 1891 жылы NBR Уайтинч темір жолын сатып алуға келісті, алайда трамвайды емес. Кейіннен NBR Уайтинч темір жолын жолаушылар тармағына айналдырды және Уайтинч жүк станциясының жанына жолаушылар стансасын салды. Ол 1897 жылдың 1 қаңтарында ашылды, ал осы қысқа тармақта аралық станциялар болған жоқ.
The North British Railway worked the Whiteinch Railway, and it aspired to incorporate it and the tramway into its own system. This was resisted locally, until in 1891 the NBR agreed a purchase of the Whiteinch Railway, but not the tramway. In due course the NBR converted the Whiteinch Railway into a passenger branch, and next to Whiteinch goods yard they built passenger station. It opened on 1 January 1897, there were no intermediate stations on the short branch.
Ланаркшир және Думбартоншир темір жолы
1896 жылы Ланаркшир және Думбартоншир темір жолы (L&DR) (компания атауы Думбартоншир сөзінің басқаша жазылуын қолданды) өз желісін ашты; оны бәсекелес Каледония темір жолы қаржылап демеушілік етті және Клайд өзенінің солтүстік жағалауымен өтіп, Вуд Бразерс трамвайына қарағанда өнеркәсіптік мекемелерге әлдеқайда жақсы қызмет көрсетті. Трамвайдың қаржылық жағдайы нашарлап, 1914 жылдың мамыр айында Вуд ағайындылары таратылды. А және Г Андерсон желінің жергілікті басқаруын өз мойнына алды, бірақ Солтүстік Британ темір жолы араласып, темір жол операцияларын тиімді түрде бақылауға алды, ал Андерсон саудалық қызметпен айналысты. 1916 жылы NBR трамвайдың жұмысын толығымен өз қолына алды.
In 1896 the Lanarkshire and Dumbartonshire Railway (L&DR) (the company name used the variant spelling of Dumbartonshire) opened its line; it was sponsored by the rival Caledonian Railway and ran along the north bank of the River Clyde, giving a much improved service to industrial premises than the Wood Brothers' tramway. The finances of the tramway declined and in May 1914 the Wood Brothers went into liquidation. A and G Anderson took over the local management of the line, but the North British Railway stepped in and the railway operations were effectively controlled by them, with Anderson handling the merchant activity. In 1916 the NBR took over the working of the tramway completely.
Жолаушылар үшін жабық
Жолаушылар қызметі 1917 жылдың 1 қаңтарынан 1919 жылдың 2 маусымына дейін тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әлеуметтік жағдай өзгерді, сонымен қатар жүк және жолаушылар тасымалы үшін автомобиль көлігі едәуір жақсарды және 1951 жылдың 2 сәуірінде Уайтинчке жолаушылар қызметі тоқтатылды. 1965 жылдың наурыз айында жабылуға дейін жүк тасымалы жалғасты. Солтүстік Клайд жолаушылар пойыздары желісі 1960 жылы электрлендірілді, ал оған байланысты құрылыс жұмыстары бірнеше жыл бұрын басталды. Осы мақсатта Уайтинч жүк станциясында электрлендіру депосы ашылды. Депо 1967 жылға дейін техникалық қызмет көрсету депосы ретінде жұмыс істеді.
Passenger services were suspended from 1 January 1917 until 2 June 1919. After World War II social patterns changed and at the same time road transport, for goods and for passengers, had improved significantly and on 2 April 1951 the passenger service to Whiteinch was withdrawn. Goods traffic continued until closure in March 1965. The North Clyde passenger train network was electrified in 1960 and the construction work in connection with it had been carried out over several preceding years. An electrification depot was established in Whiteinch goods yard for the purpose. The depot continued as a maintenance depot until 1967.
Бүгінгі кезек
Уайтинч темір жолының және Уайтинч трамвай жолының толығымен жабылуына байланысты, Уайтинч тауарлық ауласы жаңадан жобаланды және ашық алапқа айналдырылды; Думбартон жолына қараған жағында қазір тұрғын үйлер салынған.
The whole of the Whiteinch Railway and the Whiteinch Tramway has been closed and Whiteinch goods yard has been landscaped and is open ground; the Dumbarton Road frontage is now occupied by residential accommodation.
Басқа темір жолдармен байланыс
Стокросс темір жолы Уайтинч тоғысында. Глазго, Йокер және Клайдбанк темір жолы Йокер тоғысында.
Stobcross Railway at Whiteinch Junction. Glasgow, Yoker and Clydebank Railway at Yoker Junction.