Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сиам құймалары (Syam Forges) – Францияның Жура департаментындағы Шампаньоль қаласының оңтүстігінде Айн және Сайн өзендерінің тоғысқан жерінде орналасқан металл өңдеу және жалпақ металл шығару зауыттары.
The Forges de Syam (Syam Forges) are forge works and sheet metal mills at the confluence of the rivers Ain and Saine to the south of Champagnole in the French département of Jura.
Сайттың тарихы
2005 жылы ұстаханалар әлі де жұмыс істеп тұрды және ғимараттар салынған 19-ғасырдағы кейбір жабдықтарды пайдаланып келді. 1763 жылғы сот ісінің құжаттарына сәйкес, 1757 және 1788 жылдары аталған көлденең балға 1763 жылдан бері жұмыс істеп келеді. Бұл, Саона өзені аңғарында алғашқы қорыту пештері салынғаннан кейін, 16-ғасырда аймақтың металл өңдеу саласында кеңеюінің бір бөлігі деп ойлауға болады. Негізгі қызмет – дән орақтарын жасау еді. Олардың сапасы жоғары болды және оларды жасау – жоғары деңгейдегі шеберлікті қажет ететін өнер еді. 18-ғасырда небары бірнеше ұстахана ғана механикалық балғаны қолдану тәсілін меңгерген. Бұл мәселе соншалықты үлкен болды ki, француздық өндірушілер дән орақтарына деген сұранысты қанағаттандыра алмады. Олар, әсіресе қазіргі Австрияның оңтүстік-шығысындағы Штириядан, Тирольден тыс жерлерден импортталды. Осы өте білікті кәсіпті Юра аймағында Тирольден (Швейцарияның шеткі жағынан) келген көшпенділердің тәжірибесі арқасында дамытуға мүмкіндік болды. Бұл шеберлікпен қатар, қаланың маңындағы Юра тауларындағы кең ормандық жерлер көмірдің шикізатын – күкірт және басқа да қоспаларсыз, темір өңдеу үшін жарамсыз көмірдің көп бөлігінен айырмашылығы бар көмірді қамтамасыз етті. Орманның көп болуының артықшылығы зор еді, себебі салыстырмалы түрде аз темір өнімдерін жасау үшін көп ағаш қажет болды. 1763 жылы иелері, Пери отбасы, 15 000-нан астам дән орақтарын және 60 000-нан астам темір доңғалақты көліктерге жасады.
The forges were still active in 2005, and still used some machinery from the 19th century, when the buildings were erected. A tilt hammer mentioned 1757 and 1788 has been working as early as 1763, according to the record of a law case of 1763. It is reasonable to imagine it as part of the region's expansion in the metal working industry in the 16th century, after establishment of the first smelting furnaces in the Saône valley. The basic business was making scythes. These had a good reputation, and the making of them was a finely honed skill. In the 18th century, only a few forges had mastered the technique of using a mechanical hammer. So much was this a problem that French producers couldn't keep up with demand for scythes. They were imported, particularly from Styria, in the south east of modern Austria, beyond the Tyrol. It was possible to develop this very skilled craft in the Jura owing to the expertise of immigrant workers from the Tyrol (just beyond the far end of Switzerland). In conjunction with this skill, extensive woodland on the Jura mountains around the town provided the raw material for charcoal, a form of carbon free of sulphur and other impurities that make most coal unsuitable for iron working. Extensive woodland was an asset, as it takes many trees to make a relatively small amount of iron goods. In 1763, the owners, the Péry family, produced more than 15,000 scythes and more than 60,000 iron tires for the wheels of vehicles.
XIX ғасыр
Француз төңкерісінен кейін сапалы соқа өндірісі инвестиция үшін маңызды мүмкіндік ашты. Юра, Вогез және Эльзас аймақтарының басқа өнеркәсіпшілері де өндірісті бастады, бұл 1810 жылғы 24 шілдеде Шарль Жозеф Перидің банкроттығын жариялауына себеп болды. Сол жылы Морездіктегі Клод Жобез (1745–1830) осы кәсіпорнды сатып алды. Ол бұған дейін Парижде Франш-Конте аймағынан сағаттар сатудан және бірнеше темір шеберханаларын қаржыландырудан байлық жинаған еді. 1810 жылы Этьен Моннье, 1800 жылы Клод Жобездің қызы Аделаидаға үйленген, компанияға әкесі мен оның ұлы Эммануэльмен бірге инвестиция салды. 1811 және 1820 жылдар аралығында олар ескі балғаның астында жаңа зауыт салды. Бұл сол кезде Франциядағы жаңалық – реверберациялық пешті қамтыды. 1820 жылдан бастап бұл зауыттар жыл сайын 400 тонна тауар өндірді, ал 1840 жылға қарай өндіріс екі есеге артты. Сиамдағы көмірден арзан болған Ұлыбританиядан келген кокспен балқытылған темірден жасалған бұйымдардың бәсекелестігі кәсіпорынға зиян келтірді. Эммануэльдің ұлы Алфонс Жобез 1864 жылы шеге зауытын ашты, бұл құлдырауға жақын болған кәсіпорынға жаңа өмір сыйлады. Жұмысшылар саны 40-тан 70-ке дейін өсті.
After the French Revolution, the production of good quality scythes provided an important opportunity for investment. Other industrialists of the Jura, of the Vosges and Alsace began production, contributing to Charles Joseph Péry declaring himself bankrupt on 24 July 1810. The unit was bought the same year by Claude Jobez (1745–1830), of Morez. He had already made a fortune from selling clocks from the Franche Comté region in Paris, and from financing several iron workshops. Also in 1810, Etienne Monnier who had married Adélaïde, the daughter of Claude Jobez in 1800, invested in the company alongside his father in law and the latter's son, Emmanuel. Between 1811 and 1820, they built a new factory downstream from the primitive tilt hammer. This included a novelty for France at the time, a reverberatory furnace. From 1820, these works produced 400 tons of goods each year, which doubled by 1840. Competition from coke smelted cast iron from the United Kingdom—which was cheaper than charcoal produced iron goods at Syam—hurt the business. Alphonse Jobez, the son of Emmanuel, set up a nail works in 1864, which gave new life to an enterprise that had neared collapse. The workforce increased from 40 to 70.
Әлеуметтік және тұрмыстық өмір
1825 жылдан бастап Эммануэль Жобез ескі үйдің орнына, алғашқы ұстахананың жанында Палладиан вилласы – Сиам сарайын салу жобасын жасады. Ол 1828 жылы қайтыс болғандықтан, құрылысының аяқталуын көре алмады. Оның ұлы Альфонс Фурье теориясын қолға алды. Ол оны Сиамда жүзеге асырып, фабрикаға жақын жұмысшылар қаласын (Сальтермен салыстырады), мектеп және емхана ашуға ынталандырды. 1885 жылы пошта кеңсесімен бірге телеграф та орнатты. Бұған қатар, ол өзінің шаруашылық фермасына және басқа жерлеріне экзотикалық мал әкелді. Білімді адам болған Альфонс вилланың бірінші қабатында (американдық екінші қабатында) 30 000 томдық кітапхана жасады. 1910 жылы Сади Карноның ұлына үйленген Альфонстың немересі жиі Сиамға келіп тұратын.
From 1825, Emmanuel Jobez developed the project of building a Palladian villa, the Château de Syam to replace the old house beside the original forge. He didn't see its completion, having died by accident in 1828. Alphonse, his son, took up the cause of Fourierist theory. He applied it at Syam by creating a cité ouvrière (compare Saltaire), adjoining the factory, encouraging the setting up of a school and a dispensary. He added a post office with telegraph in 1885. In parallel to this, he introduced exotic livestock to the estate farm and other lands he owned. A cultivated man, Alphonse also fitted out a library of 30,000 volumes on the first floor (American second floor) of the villa. Alphonse's granddaughter, who had married the son of Sadi Carnot in 1910, would often stay at Syam.
ХХ ғасыр
Тырнақ фабрикасы 1914 жылы жабылды. Syam өнімдерінің тізімін қысқартты және бәсекелестігі аз тауарларға маманданды. Бұл компанияға екі дүниежүзілік соғыстан өткенге мүмкіндік берді. 1945 жылы Arc et Senans қаласынан шыққан және файлдар жасаумен айналысқан UMAS фирмасы Syam компаниясының басты үлесін иеленді. 1976 жылы компания банкротқа ұшырады. 1969 жылдан бастап жұмыс күші Мароккодан, Эль-Хаджиен ауылынан келді. 1976 жылы құйма зауыттары Isère аймағының Experton Revollier тобына сатылды. Модернизация қажет болды, себебі көшпелі кран немесе электрмен жұмыс істейтін машиналар (белдік жетектің орнына) болған жоқ. Жақсартулар Франциядағы және Еуропадағы соңғы болат прокаттау цехын сақтап қалумен бірге жүрді.
The nail works closed in 1914. Syam limited its range of products, specializing in those where there was limited competition. This enabled it to survive the two World Wars. In 1945, the firm of UMAS, from Arc et Senans, a specialist in making files, became the main stakeholder in Syam. The group went bankrupt in 1976. From 1969, a workforce would come from Morocco, from the village of El Hajjyenne. In 1976, the forges were sold to Experton Revollier, a group from Isère. Modernization was necessary, as there was no travelling crane or electric motor driven machinery (instead of belt transmission). Improvements went hand in hand with the retention of the steel rolling mill, the last of its type in France and one of the last in Europe.
Қазіргі қызмет
Бүгін бұл 19 ғасырдағы темір өнеркәсібінің қалдығы нарықты жедел өндірілетін өнімдермен, әсіресе құлыпшылық, автомобиль және лифттер саласында қамтамасыз етеді.
Today, this remnant of the iron industry of the 19th century feeds the market in short run products, particularly in the fields of locksmiths' work, motor cars and lifts (elevators).