Фридрих Хильдебрандт: Наци саяхатшысы және соғыс қылмыскері
Friedrich Hildebrandt
Фридрих Хильдебрандт – нацисттік саясаткер, соғыс қылмыстары үшін айыпталған және өлім жазасына кесілген SS Obergruppenführer. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс нацистік саясаткері, гаулейтер, СС обергруппфюрер Фридрих Хильдебрандт (19 қыркүйек 1898 – 5 қараша 1948) – нацистік партияның саясаткері, гаулейтер және СС обергруппфюрер. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасаған соғыс қылмыстары үшін кінәлі деп танылып, атылды.
German Nazi politician, Gauleiter, SS Obergruppenführer
Friedrich Hildebrandt (19 September 1898 – 5 November 1948) was a Nazi Party politician, a Gauleiter and an SS Obergruppenführer. He was found guilty and executed for war crimes committed during the Second World War.
Ерте өмір
Хилдебрандт Мекленбург-Швериндегі Кикеиндемарк қаласында (қазіргі Пархимның бір бөлігі) дүниеге келді және шаруа шаруашылығы жұмысшысының ұлы болды. 1913 жылға дейін ол халық мектебінде оқыды, содан кейін ауыл шаруашылығы жұмысшысы және теміржол қызметкері болып жұмыс істеді. 1916 жылдың 19 сәуірінде ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Крейгсфрайвиллигер» (соғыс еріктісі) ретінде Императорлық неміс армиясына қатарына қосылды және батыс майданда 24-ші резервтік жаяу әскер полкіне тағайындалды. 1917 жылы Фландрияда күшті газға ұшырады және соғыс аяқталғанға дейін тағы екі рет жараланды, осыған байланысты күміс медальмен «Жара белгісімен» және бірінші және екінші дәрежелі «Темір крестпен» марапатталды. 1919 жылдың қаңтар айында Мекленбургке оралып, «Фрейкорпс фон Брандис» құрамына кірді, 1919 жылдың шілдесінде Ригада Қызыл Армиямен тұтқындалғанға дейін Жоғарғы Силезия және Балтық елдерінде әрекет етті. Кейін Германияға қайтарылып, 1920 жылдың қаңтар айында «вицефельдвебель» шенімен неміс армиясынан босатылды. 1920 жылдың наурыз айында Хилдебрандт Галледегі қауіпсіздік полициясына қосылды және Капп төңкерісін басуға қатысты. Көтерілістің салдарынан ол Остерфельд пен Вайсенфельсте тұтқынға алынған Спартакшілерге қатысты шамадан тыс қатыгездік жасады деген айыппен сотталды. Айыптан босатылғанымен, 1920 жылдың маусым айында полиция қызметінен босатылды. Содан кейін ол шаруа шаруашылығында және бау-бақша шаруашылығында жұмыс істеді. Бастапқыда консервативті «Германия ұлттық халық партиясына» қосылған ол, кейіннен одан да оңшыл және антисемиттік «Германия Völkisch бостандық партиясына» өтті және 1924 жылы Мекленбург-Шверин еркін штатының Ландтагына оның өкілі болып сайланды.
Hildebrandt was born in Kiekindemark (today, part of Parchim) in Mecklenburg Schwerin and was the son of a farm worker. He attended volksschule until 1913 and then found employment as an agricultural worker and a railway employee. On 19 April 1916, he enlisted in the Imperial German Army during the First World War as a Kriegsfreiwilliger (war volunteer) and was assigned to Reserve Infanterie Regiment 24 on the western front. He was severely gassed in Flanders in 1917 and wounded twice again before the end of the war, for which he earned the Wound Badge in silver and the Iron Cross, first and second class. In January 1919, he returned to Mecklenburg and joined the Freikorps "von Brandis," seeing action in Upper Silesia and the Baltic states until his capture and imprisonment by the Red Army in Riga in July 1919. He was later repatriated to Germany, being discharged from the German Army as a Vizefeldwebel in January, 1920. In March 1920, Hildebrandt joined the security police in Halle and participated in the suppression of the Kapp Putsch. In the wake of the uprising, he was tried for excessive brutality against captured Spartakists in Osterfeld and Weißenfels. Although acquitted, he was dismissed from police service in June 1920. He then found employment as a farm worker and gardener. Originally joining the conservative German National People's Party, he later switched to the even more right wing and anti semitic German Völkisch Freedom Party and in 1924 was elected as one of its deputies to the Landtag of the Free State of Mecklenburg Schwerin.
Нацистік партиядағы мансабы
Хилдебрандт 1925 жылдың ақпанында нацистік партияға қосылды (мүшелік нөмірі 3653), партия қайта құрылған кезде, ал ерте мүше болғандықтан, кейіннен оған Алтын партия белгісі табысталды. 1925 жылдың 27 наурызында ол Мекленбург-Любек аймағының гаулейтері болып тағайындалды. 1925 жылдың қыркүйегінде ол Грегор Штрассер ұйымдастырған және басқарған, партия бағдарламасын өзгертуге тырысқан, қысқа ғұмырлы солтүстік және солтүстік-батыс Германия гаулейтерлерінің ұлттық-социалистік жұмысшы қауымдастығының мүшесі болды. Ол 1926 жылы Бамберг конференциясынан кейін таратылды. 1927 жылы Хилдебрандт нацистік «Niederdeutscher Beobachter» газетінің негізін қалаушысы және редакторы болды, кейіннен «Lübecker Beobachter» және «Strelitzer Beobachter» сияқты екі басылымның редакторы қызметін де атқарды. 1929 жылы ол тағы да Ландтагқа сайланды, бұл жолы нацистік депутаты ретінде. 1930 жылдың шілдесінде Адольф Гитлердің өнеркәсіппен одақтастығын сынағандықтан, Рудольф Гесс Хилдебрандтты Гаулейтер лауазымынан уақытша шеттетуге мәжбүр болды, бірақ 1931 жылдың 31 қаңтарында Гитлерге адалдық серт бергеннен кейін ол қайта тағайындалды. 1930 жылдың қыркүйегінде ол Рейхстагқа 35 сайлау округінен (Мекленбург) депутат болып сайланды және нацистік режим құлағанға дейін қызмет етті. Нацистер билікті басып алғаннан кейін, ол 1933 жылдың 24 наурызында Мекленбург-Шверин және Мекленбург-Штрелиц еркін штаттарының рейхкомиссары болып тағайындалды. Кейіннен ол 1933 жылдың 26 мамырында Мекленбург-Шверин, Мекленбург-Штрелиц және Любек еркін қаласының рейхштатхальтері (Рейх губернаторы) лауазымына көтерілді. Осылайша ол өзінің құзырағындағы ең жоғары партиялық және үкіметтік лауазымдарды біріктірді. 1934 жылдың 1 қаңтарында екі еркін штат біріктіріліп, біртұтас Мекленбург құрылды. 1933-1934 жылдары Хилдебрандт сонымен қатар «Nordische Gesellschaft» (Нордикалық қоғам) басшысы болды, ол неміс-нордикалық мәдени және саяси ынтымақтастықты нығайтуға ұмтылды. 1935 жылы ол Ханс Франктың неміс құқығы академиясының мүшесі болды. 1937 жылдың 1 сәуірінде «Үлкен Гамбург заңы» Любек қаласын Шлезвиг-Гольштейн аймағына қосты және Хилдебрандттың аймағы Гау Мекленбург деп қайта аталды. 1933 жылдың 5 желтоқсанында Хилдебрандт СС-ге мүше болды (мүшелік нөмірі 128,802), СС Oberführer шенімен. Ол штаб-пәтері Шверинде орналасқан СС Standarte 22 отрядының құрметті командирі болды және кейіннен 1934 жылдың 27 қаңтарында СС Gruppenführer шеніне көтерілді. Ол 1936 жылдың 23 қаңтарында Рейхсфюрер СС штабына тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1942 жылдың 30 қаңтарында СС Obergruppenführer шеніне көтерілді. 1942 жылдың 16 қарашасында Хилдебрандт өзінің аймағының қорғаныс комиссары болып тағайындалды және 1944 жылдың 25 қыркүйегінде ол өзінің аймағындағы халықтық милицияның (Volkssturm) командирі болды. Хилдебрандт «Акция Т4» бағдарламасы аясындағы қастандыққа қатысты. 1941 жылы сәуірде ол Любтеендегі диаконисса үйін иемденді. Сол жерде тұратын ақыл-жақтан кем балалар Швериндегі Левенберг балалар бөліміне жеткізілді, содан кейін олар өлтірілді. 1941 жылдың 5 сәуірінде өткен кездесуде Хилдебрандт: «Мен Лобеталды тазарттым. Мен ақымақтарды тиісті жерге апарып жібердім» деді. 1941-1942 жылдардың қысында бірнеше мың совет әскері тұтқыны Мекленбургте Хилдебрандт билігі астында аштықтан қайтыс болды. Канцлерлік кеңсеге жолдаған хатында ол құл еңбекшілерінің жетіспеушілігіне алаңдаушылық білдірді және «жеткілікті ресейліктер кейін жеткізілсе» бұл мәселенің шешілетінін айтты. 1942 жылдың 17 наурызында Рейхті қорғау комитетімен өткен кездесуде Хилдебрандт: «Фюрер үшін және Адольф Гитлердің ісі үшін, мен заңды сақтаймын, тіпті ол өлі денелерге дейін жетсе де» деді. 1943 жылдың соңына қарай Мекленбургте 152 148 шетелдік жұмысшы болды, олардың көпшілігі өз еркіне қарсы және құлдық еңбекке тартылды.
Hildebrandt joined the Nazi Party in February 1925 (membership number 3,653) when it was refounded and, as an early member, he later was awarded the Golden Party Badge. On 27 March 1925 he was appointed Gauleiter of Gau Mecklenburg Lübeck. In September 1925, he became a member of the National Socialist Working Association, a short lived group of north and northwest German Gauleiter, organized and led by Gregor Strasser, which unsuccessfully sought to amend the Party program. It was dissolved in 1926 following the Bamberg Conference. In 1927, Hildebrandt became the founder and editor of a Nazi newspaper, the Niederdeutscher Beobachter, later also serving as editor of two additional such publications, the Lübecker Beobachter and the Strelitzer Beobachter. In 1929, he was again elected to the Landtag, this time as a Nazi deputy. Briefly suspended as Gauleiter by Rudolf Hess in July 1930 for criticism of Adolf Hitler's alliance with industry, Hildebrandt was reinstated on 31 January 1931 after making a declaration of loyalty to Hitler. He was elected to the Reichstag in September 1930 as a deputy for electoral constituency 35 (Mecklenburg) and served there until the fall of the Nazi regime. After the Nazi seizure of power, he was named Reichskommissar for the Free States of both Mecklenburg Schwerin and Mecklenburg Strelitz on 24 March 1933. He was subsequently elevated to the new post of Reichsstatthalter (Reich Governor) of Mecklenburg Schwerin, Mecklenburg Strelitz and the Free City of Lübeck on 26 May 1933. He thus united under his control the highest party and governmental offices in his jurisdictions. On 1 January 1934, the two Free States were combined into a unified Mecklenburg. From 1933 to 1934, Hildebrandt also served as the leader of the Nordische Gesellschaft (Nordic Society), which sought to strengthen German Nordic cultural and political cooperation. He was also made a member of Hans Frank's Academy for German Law in 1935. On 1 April 1937, the Greater Hamburg Act transferred the City of Lübeck to Gau Schleswig Holstein and Hildebrandt's Gau was renamed Gau Mecklenburg. Hildebrandt became a member of the SS (member number 128,802) on 5 December 1933 with the rank of SS Oberführer. He was made the honorary commander of SS Standarte 22, headquartered in Schwerin, and was subsequently promoted to SS Gruppenführer on 27 January 1934. He was assigned to the staff of the Reichsführer SS on 23 January 1936. During the Second World War, he was promoted to SS Obergruppenführer on 30 January 1942. Hildebrandt was named Reich Defense Commissioner for his Gau on 16 November 1942 and, on 25 September 1944, he was made commander of the Volkssturm (Nazi national militia) in his Gau. Hildebrandt was involved in involuntary euthanasia for Aktion T4. In April 1941 he had the deaconess house in Lübtheen expropriated. The mentally handicapped children living there were then taken to the Lewenberg children's ward in Schwerin, where they were later murdered. During a meeting on 5 April 1941, Hildebrandt said "I had Lobetal cleaned. I had the idiots taken to where they belong." In the winters of 1941/1942, several thousand Soviet POWs starved to death under Hildebrandt's jurisdiction in Mecklenburg. In a letter to the chancellery, he expressed his concern about the lack of slave labourers, and said the problem could be avoided if "enough Russians are delivered later." During a meeting with the Reich Defense Committee on 17 March 1942, Hildebrandt said " for the Führer and for Adolf Hitler's cause, I pursue the law, even if it comes down to dead bodies." By the end of 1943, there were 152,148 foreign workers in Mecklenburg, most of whom were there against their will and were being exploited for slave labour.
Соғыстан кейінгі қудалау
Соғыс аяқталғаннан кейін Хилдебрандт британдық оккупациялық билік тарапынан тұтқындалып, интернатталды. 1946 жылы ол 1944 жылы құлаған одақтас авиаторларын жазалап өлтіруге бұйрық бергеніне қатысы бар болғандықтан АҚШ-тың күзетіне берілді. 1946 және 1948 жылдар аралығында кеңестік әскери оккупациялық билік Сахсенбергтегі эвтаназиялық кісі өлтірулерге қатысы бар болғандықтан Хилдебрандтты қайта-қайта ұстап беруді талап етті. Алайда, бұл өтініштердің бәрі британдықтар мен американдықтар тарапынан қабылданбады. Дегенмен, 1947 жылы Хилдебрандт пен тағы алты адам Дахау сот процесінде бірнеше құлаған американдық авиаторларын өлтіруге қатысқандары үшін кінәлі деп танылды. Сотталғандардың алтауы, Хилдебрандтты қоса алғанда, асылып өлім жазасына кесілді. Екіншісі, Фриц Шредер, оның қатысы аз болғандықтан және судьялар оның еріксіз қатысушы екеніне келіскендіктен 20 жылға бас бостандығынан айырылды. Шредер 1954 жылдың ақпан айында түрмеден босатылды. Хилдебрандт үшін кешірім сұрап берілген шаралар сәтсіз аяқталды. Ол және оның сотталған әріптестері 1948 жылдың 5 қарашасында Ландсберг түрмесінде өлім жазасына кесілді. Соңғы сөзінде Хилдебрандт өлім жазасына кесілуіне коммунистерді кінәлады. "Капитан, жиырма алты жыл бойы мен Мекленбург шаруасы ретінде, терең наныммен большевиктерге қарсы күрестім. Олар мені өлімге кесті, бірақ американдық теңізшілер мені олардан құтқарып алды. Мен сіздердің соттарыңыздың емес, маған қарсы айғақтар келтірген коммунистік элементтердің құрбанымын. Менің үйім орыс аймағында болғандықтан, өзімді қорғау үшін қажетті барлық материалды жинау мүмкін болмады. Құдай, отбасымды және бес жас баламды қорғасын".
After the war ended, Hildebrandt was arrested by British occupation authorities and interned. In 1946, he was transferred to U. S. custody after being implicated in the issuing of orders to summarily execute downed Allied airmen in 1944. Between 1946 and 1948, Soviet military occupation authorities repeatedly demanded Hildebrandt's extradition over his involvement in the euthanasia murders in Sachsenberg. However, all of these requests were rejected by the British and Americans. Nevertheless, in 1947, Hildebrandt and six others were found guilty of their involvement in the murders of several downed American airmen at the Dachau trials. Six of those convicted, including Hildebrandt, were sentenced to death by hanging. The other, Fritz Schröder, was sentenced to 20 years in prison due to his lesser involvement and the judges concluding that he was a reluctant participant. Schröder was released from prison in February 1954. Appeals for clemency for Hildebrandt were unsuccessful. He and his condemned codefendants were executed at Landsberg Prison on 5 November 1948. In his final statement, Hildebrandt blamed Communists for his execution. "Captain, for twenty six years I have been fighting against the Bolsheviks out of deep conviction, as a Mecklenburg farmer. They have sentenced me to death, but American marine soldiers delivered me from them. I am a victim, not of your courts, but of Communist elements who made statements against me. Since my home is in the Russian zone, I was not able to get all the material for my defense. God, protect my family and my poor five children."