Жон Драммонд, Мельфорт графы және Джеймс VII-нің кеңесшісі
John Drummond, 1st Earl of Melfort
Джон Драммонд, 1-й граф Мельфорт – шотланд саяхатшысы, Яков VII & II-нің кеңесшісі. Католик дініне кірген, 1688 жылғы төңкеріске ықпал етті. Жақобтық саясаттағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд саясаткері (1650–1715)
Scottish politician (1650–1715)
Джон Драммонд, 1-ші Мелфорт графы, Якобит аристократиясында Мелфорт герцогы атанған (8 тамыз 1650 – 25 қаңтар 1715), шотланд саясаткері және Джеймс VII мен II-нің жақын кеңесшісі болды. Католик дініне ауысқан Мелфорт және оның інісі Перт графы Джеймске қарсыластарымен келісімге бармауға тұрақты түрде кеңес берді, бұл оның оқшаулануына және 1688 жылғы Даңқты революцияда тақтан түсірілуіне себеп болды. Шет елде Мелфорт алғашқы Якобит Мемлекеттік хатшысы болды, бірақ басқа Якобиттер арасындағы оның танылмауы 1694 жылы отставкаға әкелді. Ол Джеймстің Римдегі Папалық елшісі қызметін атқарды, бірақ бұрынғы беделін қайтара алмады және белсенді саясаттан қол үзді. 1715 жылғы 25 қаңтарда Парижде қайтыс болды.
John Drummond, 1st Earl of Melfort, styled Duke of Melfort in the Jacobite peerage (8 August 1650 – 25 January 1715), was a Scottish politician and close advisor to James VII & II. A Catholic convert, Melfort and his brother the Earl of Perth consistently urged James not to compromise with his opponents, contributing to his increasing isolation and ultimate deposition in the 1688 Glorious Revolution. In exile, Melfort became the first Jacobite Secretary of State but his unpopularity with other Jacobites led to his resignation in 1694. He served as James' Papal Ambassador in Rome but failed to regain his former influence and retired from active politics. He died in Paris on 25 January 1715.
Өмір
Джон Драммонд, кейіннен Мелфорт графы, 1649 жылы, шамамен, Пертширдегі Стобхоллде туған, себебі отбасылық үйі – Драммонд қамалы сол кезде Жаңа үлгідегі армия бақылауында болды. Перттің 3-ші графы Джеймс Драммондтың (1615–1675 жж.) және леди Энн Гордонның (1621–1656 жж.) екінші ұлы, оның ағасы Джеймс Драммонд, Перттің 4-ші графы, жақын саяси одақтасы болды. 1670 жылдың қыркүйегінде Мелфорт Фифтегі Лундин иелігінің мұрагері және Лаудердейл герцогының қызы София Мэтландқа үйленді; олардың алты баласы болды, София 1680 жылы қайтыс болды. 1695 жылы жер аударылғаннан кейін оның барлық атақтары мен мүлкі тәркіленді, бірақ Софияның иелігі 1688 жылдың желтоқсанында олардың қалған балаларына берілді. Одан кейін олар әкесімен байланысын үзіп, «Лундин» тегін қабылдады. Софияның 1680 жылы қайтысынан кейін ол Евфемия Уоллеске (шамамен 1654–1743) үйленді, олардың тағы жеті баласы болды, олар Францияда өсті. Джон Драммонд, Мелфорттың 2-ші графы, 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысты, ал оның немерелері Джон мен Луи Драммонд 1746 жылы Каллоден шайқасында Корольдік шотланд полкімен шайқасып, француз офицерлері болып мансабын аяқтады.
John Drummond, later Earl of Melfort, was born in 1649, probably at Stobhall in Perthshire since the family home Drummond Castle was then occupied by the New Model Army. The second son of James Drummond, 3rd Earl of Perth (c. 1615–1675) and Lady Anne Gordon (c. 1621–1656), his elder brother James Drummond, 4th Earl of Perth, was a close political ally. In September 1670, Melfort married Sophia Maitland, heiress to the estate of Lundin in Fife and niece of the Duke of Lauderdale; they had six children before her death in 1680. After his exile, his titles and property were confiscated in 1695, except for Sophia's estates, which were transferred to their surviving children in December 1688. Thereafter, they had little contact with their father and used the name 'Lundin'. After Sophia's death in 1680, he married Euphemia Wallace (ca. 1654–1743) and they had another seven children, who grew up in France. John Drummond, 2nd Earl of Melfort, took part in the Jacobite rising of 1715, while his grandsons, John and Louis Drummond, fought at Culloden in 1746 with the Royal Écossais Regiment and ended their careers as senior French officers.
Шотландтық саясаткер (1670-1688)
Лаудердейл Шотландиядағы тәждің өкілі болды және оның немересіне үйлену Мельфортқа жерлер мен лауазымдар әкелді; 1673 жылдың қыркүйегінде ол Foot Guards капитаны болып тағайындалды. 1679 жылы Эдинбург қамалының вице-губернаторы, 1680 жылы генерал-лейтенант және артиллерия шебері болып тағайындалды. Карл II-нің көптеген заңсыз балалары болған, бірақ заңды балалары болмаған, сондықтан Джеймс мұрагер ретінде қалды. Оның католицизмге өтуі және Людовик XIV саясатының тудырған қаупі католиктерге қарсы Папалық қастандық және 1679–1681 жылдардағы мұрагерлік дағдарысына әкелді. Бұл ағылшын саяси элитасын Джеймсті тақтан қуғысы келгендер, яғни вигтер және олардың қарсыластары, торилер деп екіге бөлді. Шотландияда оған көбірек қолдау болды, бірақ Лаудердейл 1680 жылы Папалық қастандықпен әділетсіз айыпталған Виконт Стаффордты өлім жазасына кесуге дауыс бергеннен кейін отставкаға кетті. 1681 жылы Джеймс Шотландия Парламентіне Лорд-жоғарғы комиссар болып тағайындалды және Драммонд, Куинсбери және Гамильтон сияқты шотландтық қолдау базасын құрды. Олардың көмегімен Шотландия Парламенті 1681 жылы Тест заңын қабылдады. Бұл заң бойынша үкімет қызметкерлері монархқа «дінге қарамастан» шартынсыз адал болуға ант беруі керек еді, бірақ маңызды толықтыру ретінде олар «нағыз протестанттық дінді сақтауға» да уәде беруі керек еді. Мельфорт 1682 жылы Шотландияның қазынашысының орынбасары, ал 1684 жылы Шотландияның бірлескен мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды, оның ағасы лорд-канцлер болды. 1638–1651 жылдардағы Үш Патшалық соғыстары көптеген адамдарды Джеймсті тақтан қуғызудың салдарынан қорқытты, сондықтан ол Англия, Шотландия және Ирландияның барлық үш патшалығында кең қолдау тауып патша болды. Англия мен Шотландияда бұл Англия және Шотландия шіркеулерін әлсірету үшін ештеңе істемейтінін және бұл католиктік династияның бастамасы емес, уақытша мәселе екенін білдірді. 1685 жылы Джеймс 52 жаста болды, оның екінші некесі 14 жылдан кейін баласыз қалды, ал мұрагерлері оның протестант қыздары Мэри мен Анна болды. Бұл 1688 жылдың маусым айындағы дағдарысқа дейінгі жылдары күшейіп бара жатқан сынға ұшырады және Мельфорт көп жауапкершілікті мойнына алады. Бауырлар Шотландияны тиімді басқарды, бірақ 1684 жылдан кейін олардың көп уақытын Лондонда өткізді, бұл оларды сол жердегі саяси оқиғалардан ажыратты. Нәтижесінде Джеймс Шотландияда көбінесе ескірген немесе қате ақпаратқа негізделген саясатты жүргізді, ең бастысы оның жеке сенімдерін қабылдау католицизмге кеңінен тарамайтынын білдірді. Оның «сабырлық» шаралары, әсіресе 1685 жылдың қазан айындағы Фонтенбло жарлығы француз гугеноттары үшін оны күшін жойғанда, протестанттық Еуропаға француздық католиктік контрреформация қауіп төндіреді деген қорқынышты күшейтті. 1685 жылы католицизмге өту Драммондтардың оқшаулануын білдірді, сонымен қатар Джеймске қолдауды әлсірететін саясатты қолдады; тіпті орташа католиктер де бұған алаңдаушылық білдірді. XVII ғасырдағы діни бөліну көптеген шотландтардың жеңілдіктерді ықтимал тұрақсыздық ретінде қарастырғанын білдірді, бұл 1685 жылғы Аргилл мен Монмут көтерілістерінің тез құлдырауына әкелді. 1686 жылы Шотландия Парламенті тоқтатылды және Квинсбери католиктер мен пресвитериан диссиденттеріне «сабырлықты» қолдамағаны үшін қызметтен шығарылды. 1686 жылы Мельфорт графтығына ие болды және Англияның құпия кеңесіне тағайындалды, бұл ағылшын торилерінің арасында үлкен наразылық тудырды; сонымен қатар Джеймстің ең жақын кеңесшісі Шотландия мен Англияның саяси элитасынан оқшауланды. Ол сондай-ақ Джеймстің шотландтық қолдаушыларын марапаттауды көздеген «Тисл» орденінің қозғаушы күші болды, оның мүшелері Мельфорт сияқты католиктерді, оның ағасы Перт графы, Думбартон графы және Арран графы сияқты протестанттарды қамтыды. 1688 жылдың маусым айындағы екі оқиға қарсылықты ашық көтеріліске айналдырды; Джеймс Франциск Эдуардтың 10-ы тууы католиктік мұрагерді жасады, Джеймстің протестант қызы Мэри мен оның күйеуі Вильгельм Орандықты мұрагерлік тізімінен шығарды. Жеті епископты бүлікшіл жала жабу үшін соттап, Джеймс католицизмге төзімділіктен тыс, Англия шіркеуіне шабуыл жасады; 30 маусымда олардың ақталуы оның Шотландиядағы, сондай-ақ Англиядағы саяси билігін жойды. 1685 жылы көптеген адамдар егер Джеймс тақтан қуылса, азаматтық соғыс болады деп қорқып отырды; 1688 жылы католиктерге қарсы көтерілістер оның жойылуы ғана оны болдырмайтын сияқты көрсетті. Саяси элитаның өкілдері Вильгельмді ағылшын тағына отыруға шақырды, ол 5 қарашада Бриксемге келді. Мельфорт бұған жауап ретінде ықпалды вигтерді жаппай тұтқындауға шақырды, бірақ Джеймстің әскері оны тастап кетті және ол 23 желтоқсанда эмиграцияға кетті.
Lauderdale was the Crown's representative in Scotland and marriage to his niece brought Melfort lands and positions; in September 1673, he received a commission as Captain in the Foot Guards. He was appointed Deputy Governor of Edinburgh Castle in 1679, then Lieutenant General and Master of the Ordnance in 1680. Charles II had numerous illegitimate children but no legitimate ones, leaving James as heir. His conversion to Catholicism and the perceived threat posed by the policies of Louis XIV resulted in the anti Catholic Popish Plot and the 1679–1681 Exclusion Crisis. This split the English political class between those who wanted to 'exclude' James from the throne, or Whigs, and their opponents, or Tories. He had greater support in Scotland but Lauderdale resigned in 1680 after voting for the execution of Viscount Stafford, one of those falsely condemned by the Popish Plot. In 1681, James became Lord High Commissioner to the Parliament of Scotland and created a Scottish support base including the Drummonds, Queensberry and Hamilton. With their help, the Scottish Parliament passed the 1681 Test Act. This required government officers to swear unconditional loyalty to the monarch, 'regardless of religion'; but with the crucial qualifier they also 'promise to uphold the true Protestant religion.' Melfort was appointed Treasurer Depute of Scotland in 1682, then joint Secretary of State, Scotland in 1684, with his brother as Lord Chancellor. The 1638–1651 Wars of the Three Kingdoms meant many feared the consequences of bypassing James and he became king with widespread support in all three kingdoms, England, Scotland and Ireland. In England and Scotland, this assumed he did nothing to weaken the Protestant Church of England and Church of Scotland and it was a short term issue, not the prelude to a Catholic dynasty. In 1685, James was 52, his second marriage was childless after 14 years and the heirs were his Protestant daughters, Mary and Anne. These were increasingly challenged in the years leading up to the crisis of June 1688 and Melfort bears much of the responsibility. The brothers effectively ruled Scotland but after 1684, most of their time was spent in London and disconnected them from political developments there. As a result, James often pursued policies in Scotland based on information either out of date or wrong, most significantly that acceptance of his personal beliefs did not extend to Catholicism in general. His 'tolerance' measures were badly timed, particularly when the October 1685 Edict of Fontainebleau revoked it for French Huguenots, reinforcing fears Protestant Europe was threatened by a French led Catholic counter reformation. Converting to Catholicism in 1685 meant the Drummonds further isolated themselves, while backing policies that undermined support for James; even moderate Catholics were concerned by these. The religious divides of the 17th century meant many Scots saw concessions as potentially destabilising, which resulted in the rapid collapse of the 1685 Argyll and Monmouth Rebellions. In 1686, the Scottish Parliament was suspended and Queensberry forced from office after refusing to back 'tolerance' for Catholics and Presbyterian dissidents. In 1686, Melfort was created Earl of Melfort and appointed to the Privy Council of England, causing deep resentment among English Tories; it also meant James' closest advisor was isolated from the political class in Scotland and England. He was also the driving force behind the Order of the Thistle, a body intended to reward James' Scottish supporters, whose members included Catholics like Melfort, his elder brother the Earl of Perth, the Earl of Dumbarton, plus Protestants like the Earl of Arran. Two events in June 1688 turned opposition into open revolt; the birth of James Francis Edward on 10th created a Catholic heir, excluding James' Protestant daughter Mary and her husband William of Orange. By prosecuting the Seven Bishops for seditious libel, James appeared to be going beyond tolerance for Catholicism and into an assault on the Church of England; their acquittal on 30 June destroyed his political authority, in Scotland as well as England. In 1685, many feared civil war if James were bypassed; by 1688, anti Catholic riots made that it seem only his removal could prevent one. Representatives from across the political class invited William to assume the English throne, and he landed in Brixham on 5 November. Melfort urged a mass arrest of influential Whigs in response but James' army deserted him and he went into exile on 23 December.
Якобыт жер аударылуы (16881714)
Яковқа адал болғандар латын тіліндегі Jacobus сөзінен кейін «якобиттер» деп аталды, ал оның артындағы саяси идеология — якобизм деп танылды. Мельфорт 1688 жылдың 3 желтоқсанында әйелі Евфемиямен және екінші некесінен туған жеті баласымен бірге Лондонды қалдырды. Бірнеше күннен кейін ол Париждің жанындағы Сен-Жермен-ан-Лайеге келді, ол келесі 25 жыл бойы шеттегі сарайдың орналасқан жері болды. Англия Парламенті ақпан айында Уильям мен Мэриге Англия тағын ұсынды, ал Шотландияда Шотландия тағының тағдырын шешетін Конвентті сайлау үшін сайлаулар өтті. Франция 1688–1697 жылдары Ұлы Одаққа, Австрияға, Голландия Республикасына және Англияға қарсы тоғыз жылдық соғыста қатысты. Қарсыластарын әлсірету үшін Людовик Джеймске оның патшалықтарын қайтару үшін әскери қолдау көрсетті және 1689 жылдың наурыз айында ол Ирландияға қонды, Мельфорт Мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Шотландия Конвенті Эдинбургте жиналды және 16 наурызда ашылған кезде Мельфорт жазған хат оқылды, ол мойынсұнуды талап етіп, орындамаған жағдайда жазалаумен қорқытты. Якобиттердің саны аз болғанымен, көптеген шотландтар басқа нұсқаларға ынтасыз болды; хат халықтың ашуын тудырды және Джеймстің оның тақтан түсуіне әкелген оқиғалардан ештеңе үйренбегенін көрсетті. Бұл тон протестант «Компондерлер» арасындағы якобиттердің ішкі дауын көрсетті, олар тақты қайтару үшін ұступтар жасауды қажет деп есептеді, ал көбінесе католик «Компондер еместер», Мельфорт сияқты, оны кез келген нәрседен бас тартуға шақырды. 1689 жылғы әскери жағдайды тым оптимистік бағалағандықтан, Мельфорт пен Нон Компондерлердің якобит саясатындағы үстемдігі 1694 жылға дейін сақталды. Мельфорт Англия мен Шотландияны Ирландиядан жоғары қойды, бұл ирландтық якобит көшбасшысы Тирконнелл графымен және француз елшісі граф д’Авомен қақтығыстарға әкелді. 1689 жылдың қазанында ол қайта шақырылып, Джеймстің елшісі ретінде Римге жіберілді, бірақ Александр VIII немесе Иннокентий XII папаларын Джеймсті қолдауға көндіре алмады және 1691 жылы Сен-Жерменге оралды. 1690 жылы Шотландияда және 1691 жылы Ирландиядағы якобиттердің жеңілістерінен кейін 1692 жылдың маусымында Ла-Хогтегі англо-голландия теңіз шайқасынан кейін Англияға шабуыл жасау жоспарлары күйреп қалды. 1692 жылдың сәуірінде Джеймс Мельфорт дайындаған мәлімдеме жасады, ол қалпына келтірілгеннен кейін, адалдығын көрсетпегендерді кешірмейтінін нақтылады. Мельфорттың Джеймстің келісімсіздігін ынталандыруы француз және ағылшын якобиттерінің қолдауын жоғалтты. Протестант Миддлтон графы көбірек шарапаты бар болды және 1693 жылы Сен-Жермендегі сарайға бірлескен хатшы болып қосылды, бірақ Мельфорт 1694 жылдың маусымында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Мельфорт Орлеанға, содан кейін Руанға кетті. 1697 жылы оған Сен-Жерменге оралуға рұқсат берілді, бірақ оның саяси мансабы аяқталды, 1701 жылы оның бауырына жазылған хат Лондонға қате жіберілгенде, ол сатқындыққа айыпталды. 1701 жылы Джеймстің қайтысынан кейін Мельфорт Парижде тұрды. Ол 1714 жылдың қаңтарында қайтыс болды және Париждегі Сен-Сұлпис шіркеуіне жерленді. Жалпы, тарих Мельфортқа мейірімді болған жоқ, оның ықпалы көбінесе теріс деп есептелді және бір тарихшы оны «жағымпаздыққа, қызмет көрсетуге және Джеймстің «өкіметтің жоғары түсінігіне» бағынуға негізделген» деп сипаттады. Мельфорттың өнердегі талғамы саяси сезімінен гөрі ақылды болды деп есептеледі. Ол екі маңызды жинақ құрды; біріншісіне Ван Дайк, Рубенс, Бассано және Холбейннің туындылары кірді, бірақ 1688 жылы қалдырылды. Ол Парижде тағы бір жинақ құрды, ол көпшілікке ашық болды, бірақ кейіннен 90 жасқа дейін өмір сүрген Евфемия сатты.
Those who remained loyal to James became known as 'Jacobites,' after the Latin Jacobus, and the political ideology behind it as Jacobitism. Melfort left London on 3 December 1688 with his wife Euphemia and the seven children of his second marriage; a few days later, he arrived at Saint Germain en Laye outside Paris, location of the exiled court for the next 25 years. The English Parliament offered William and Mary the throne of England in February, with elections in Scotland for a Convention to decide the fate of the Scottish throne. France was engaged in the 1688–1697 Nine Years' War against the Grand Alliance, Austria, the Dutch Republic and England. In order to weaken his opponents, Louis provided James military support to regain his kingdoms and in March 1689, he landed in Ireland, with Melfort as Secretary of State. The Scottish Convention was meeting in Edinburgh and when it opened on 16 March, a letter drafted by Melfort was read out, demanding obedience and threatening punishment for noncompliance. Although committed Jacobites were a tiny minority, many Scots were unenthusiastic about the alternatives; the letter caused public anger and demonstrated James had learned nothing from the events that led to his deposition. The tone reflected an internal Jacobite dispute between the Protestant 'Compounders', who viewed concessions as essential to regain the throne, and the mostly Catholic 'Non Compounders' like Melfort, who urged him to refuse any. Based on an overly optimistic reading of the military situation in 1689, the dominance of Melfort and Non Compounders over Jacobite policy persisted until 1694. Melfort consistently prioritised England and Scotland over Ireland, leading to clashes with the Irish Jacobite leader, the Earl of Tyrconnell, and the French ambassador, the comte d'Avaux. He was recalled in October 1689 and sent to Rome as James's ambassador but was unsuccessful in persuading either Pope Alexander VIII or Pope Innocent XII to support James and returned to St Germain in 1691. Jacobite defeats in Scotland in 1690 and Ireland in 1691 were followed by the collapse of plans to invade England after the Anglo Dutch naval victory at La Hogue in June 1692. In April 1692, James issued a statement drafted by Melfort making it clear that once restored, he would not pardon those who failed to show their loyalty. Melfort's encouragement of James' intransigence lost him support with the French and English Jacobites. The Protestant Earl of Middleton was more moderate and joined the Court at St Germain in 1693 as joint Secretary but Melfort was forced to resign in June 1694. Melfort retired to Orléans and then Rouen. He was allowed to return to St Germain in 1697, but his political career was effectively over, as was confirmed in 1701 when a letter written to his brother was misdirected to London, leading to accusations of treachery. After the death of James in 1701, Melfort lived in Paris. He died in January 1714 and was buried in the Church of Saint Sulpice, Paris. In general, history has not been kind to Melfort, his influence being seen as largely negative and described by one historian as 'based on flattery, officiousness and subservience' to James' 'exalted conception of prerogative'. Melfort's judgement in art was reputedly more astute than his political sense. He created two important collections; the first included works by Van Dyck, Rubens, Bassano, and Holbein but was left behind in 1688. He built another in Paris, which was open to the public but later sold by Euphemia, who lived to be 90.