Кіріспе
Африкалық-американдық маошыл белсенді Уильям Лео Эптон-младший (17 қаңтар 1932 - 23 қаңтар 2002) - маошыл африкалық-американдық коммунистік белсенді. 1970 жылға дейін Прогрессивті Еңбек партиясының вице-төрағасы болды. Эптон "1919 жылғы Қызыл үрейден кейін қылмыстық анархия үшін сотталған алғашқы адам" атанды. Эптон басшылығымен ПЛ партиясы қаланың барлық жеріне "Қиянат үшін іздеуде – Гиллиган полицейі" деген плакаттарды жапсырды, бұл қала әкімшілігін төтенше жағдай жариялауға және қоғамдық демонстрацияларды тыйым салуға мәжбүр етті. Көптеген реформашыл көшбасшылар бұл тыйымды қолдағанмен, Эптон және ПЛ-дің Гарлемдегі бөлімшесі 25 шілдеде 125-ші көшеде бейбіт митинг өткізуге шақырды. Митингке қатысушылар жүріс бастағанда Эптон тұтқындалды. Қылмыстық анархия жасады деген айыппен сотқа тартылып, кінәлі деп танылды және бір жылға бас бостандығынан айырылды. Сот отырысы 1965 жылдың 2 тамызына ауыстырылды. Газеттерде жарияланған мәліметтерге сәйкес, тәртіпсіздіктің себебі "әлеуметтік революция – азшылықтың тең құқықтар талабы" болды (Н. Йорк Таймс, 1965 жылдың 7 шілдесі).
William Leo Epton Jr. (January 17, 1932 – January 23, 2002) was a Maoist African American communist activist. He was Vice Chairman of the Progressive Labor Party until about 1970. Epton was "the first person convicted of criminal anarchy since the Red Scare of 1919." PL, with Epton among its leadership, hung posters reading Wanted For Murder – Gilligan the Cop throughout the city, causing the city administration to declare a state of emergency in the city, prohibiting public demonstration. While most of the reformist leaders went along with the ban, Epton and the Harlem branch of PL called for a peaceful rally on 125th Street for July 25. When they began to march, Epton was arrested. Charged with criminal anarchy, he was tried and found guilty, receiving a one year prison sentence. The trial was postponed to August 2, 1965. There was talk in the papers that the riot's circumstances had been that of "a social revolution – a demand by a minority for equal rights" (N. Y. Times, July 7, 1965).
Біз айыптаймыз
Эптон сотта жазалау отырысында сөйлеген сөзін жазды. Прогрессивті Еңбек партиясы оны 1966 жылдың 2 ақпанында памфлет түрінде жариялады. The New York Times газетінде былай делінген: "Үлкен жюри Эптон мырзаны 1964 жылғы көтерілістің жалғасуына оның сөздері себеп болды деген айыппен сотқа берді. Біреуінде, Прогрессивті Еңбек партиясын бақылауға жіберілген жасырын агент жасырын жазбаға түсіргенде, ол былай деді: "Бізге көптеген полицейлерді, судьяларды өлтіруге тура келеді, сондай-ақ олардың әскеріне қарсы күресуіміз керек"."
The New York Times article notes: "A grand jury indicted Mr. Epton on charges that his speeches kept the 1964 riot going. In one, which was secretly recorded by an undercover officer assigned to monitor the Progressive Labor Party, he said, "We're going to have to kill a lot of cops, a lot of the judges, and we'll have to go against their army."
Эптон PL-мен үзіледі
Ақырында Эптон кепілдікпен босатылды, сонымен бірге ол өзінің айыбына шағым түсірді. Осы уақытта Прогрессивті Еңбек партиясы ұлттық мәселе бойынша өз ұстанымын өзгерте бастады, бұл өзгерістер Эптон үшін саяси жағынан қабылдауға қиын болды. Олар «революциялық» ұлтшылдық тұжырымын сынады және Вьетнам Коммунистік партиясы мен Вьетнам Ұлт-азаттық фронтының «ұлттық азаттыққа» шақыруын ерекше сынады. Эптон ПЛ-ден кеткеннен кейін, 1970-ші жылдардың басында АҚШ-тағы революциялық марксистерді біріктіруге бағытталған жаңа әрекеттерге қатысты. Бірақ оның үкімін қайта қарау туралы шағымы қабылданбады және ол сол жылдың қалған бөлігін түрмеде өткізуге мәжбүр болды. Дегенмен, Эптонның осындай қызметі оның түрмеге қамалғаннан екі жыл өткен соң конституциялық деп танылды. The New York Times газетінің некрологында Хофстра университетінің құқық мектебінің профессоры Леон Фридман былай деді: «Олар ережелерді өзгертті. Жаңа ереже күшіне енгенде, ол [Эптон] жеңіске жетер еді». Эптон А. Филип Рэндольф Еңбек кеңесін құруға белсенді қатысты. Рикерс аралында бір жыл қызметтенгеннен кейін ол Нью-Йорк қалалық білім беру басқармасында ақпарат беруші және баспагер болып жұмыс істеді. Ол 2002 жылы туған қаласы Гарлемдегі жергілікті ауруханада қайтыс болды. Оның екі баласы және үш немересі бар еді.