Кіріспе

Роджерс пен Хаммерштейннің мюзиклы – Ричард Роджерс (музыка) мен Оскар Хаммерштейн II (либретто және әндер), олардың сахнадағы үшінші бірлескен жұмысы. 1947 жылдың 10 қазанында Бродвейде алғаш рет көрсетілген мюзикл, Джозеф Тейлор кішінің өміріне арналған, ол әкесінің қадамын басып дәрігер болады, бірақ үлкен қалалық ауруханада байлық пен атаққа құмар болады. Роджерс пен Хаммерштейннің алғашқы екі мюзиклі – «Оклахома!» және «Карусель» үлкен жетістікке ие болғаннан кейін, олар келесі пьесасының тақырыбын іздеді. Хаммерштейн қазіргі заманғы әлемдегі қарапайым адамның проблемаларын қамтитын маңызды туынды жасау туралы ұзақ уақыт ойланып келген. Ол және Роджерс алғашқы екі сахналық мюзиклдары сияқты инновациялық жұмыс жасауға тырысты. Осы мақсатта олар үлкен актерлік құраммен, соның ішінде грек хорымен пьеса жазды. Қойылымда декорация болмады, орындарды көрсету үшін тек реквизиттер мен проекциялар қолданылды. Нью-Хейвенде (Коннектикут штаты) өткен сәтсіз сынақтан кейін, мюзикл Бродвейде көптеген билет сатылып, әртүрлі пікірлерге бөлінді. Роджерс пен Хаммерштейннің бұрынғы Бродвей қойылымдарының хореографы Агнес де Милль осы туындыны режиссерлік етіп, хореографиясын да қойды. Шоу тым моральдық деп есептелді, ал Бродвейдегі көрсетілім тоғыз айдан кейін аяқталды; одан кейін қысқа ұлттық турне өтті. «Allegro» спектаклінің екі жазбасы бар: түпнұсқалық актерлік құрамның альбомы және 2009 жылы жарық көрген студиялық жазба.

Тұжырымдама

Оскар Хаммерштейн II әрқашан өмірдің қиын мәселелерін көтеріп, қарапайым адамдар туралы терең драма жазуды армандаған. 1946 жылдың басында, Ричард Роджерспен серіктестігі басталғалы үш жыл өткен соң, дуэт Бродвейде екі хитке («Оклахома!» және «Карусель») ие болды, сондай-ақ басқалар жазған мюзиклдердің табысты продюсерлері атанды. Наурыз айында Хаммерштейн Роджерске әдеттегі «ұл мен қыз» сюжетінен өзгеше, басты рөлдерде екі ер адамды сомдау туралы идея ұсынды. Келесі апталарда олар бұл идеяны талқылады, және ол дәрігердің ұлы туралы мюзиклге айналды, бұл Роджерске, дәрігерлердің ұлы мен ағасы ретінде ұнады. Қыркүйек айында оқиғаның басты тақырыбы белгілі болды: басты кейіпкердің өмірде жетістікке жету барысында өз қағидаларынан бас тартпау үшін күресі. Хаммерштейн адамның тууынан бастап өліміне дейінгі өмірін көрсететін пьеса жазуды жоспарлаған. Алайда, «Карусель» спектакліндегі басты ер кейіпкері Билли Бигелоуды сахнада өлтіргеннен кейін, ол тағы бір кейіпкерді өлтіруге құлшынбады. Соңында ол басты кейіпкерін 35 жасқа дейін жеткізді. Ол «Біздің қаламыз» сияқты қарапайым декорациясы бар спектакльді елестетті, ол алғашқы қойылымнан кейін колледж студенттерінің қойылымдарына ыңғайлы болар еді. «Аллегро» спектаклі ашық кеңістікте, көрерменге декорацияны көрсету үшін реквизиттер мен проекцияларды пайдаланып қойылды. Әдеттегі әншілер хорынан өзге, грек хоры сияқты сөйлейтін хор да болды, ол болып жатқан оқиғаға түсініктеме беретін, кейіпкерлермен де, көрерменмен де сөйлесетін. Хаммерштейн медициналық мамандық туралы зерттеу жұмысы ретінде өзінің жеке дәрігерімен сұхбаттасты. Ол әйелімен бірге Австралияға қайнағасының үйіне бару үшін кітабының бірнеше бетін жазды. Кемесі Брисбенге жеткенде ол Роджерске қалған бөлігін пошта арқылы жіберді. Пакетті алған Роджерс, Хэммерштейн оған ән мәтінін бергенге дейін әдетте композиция жазбағандықтан, дереу отырып үш ән жазды. Хаммерштейн өзінің жеке тәжірибелерін пьесаға енгізді. Ұлы Уильямның айтуынша, «Бірінші актінің көп бөлігі оның балалық шағындағы естеліктеріне негізделген. Ол әрқашан осы мәселеге қызығушылық танытқан, сіз білесіз бе, оның анасы он екі жасында қайтыс болды. Мен әншінің әндерін анасына деген сезімінен тудырғанын сезінемін». Хаммерштейн бірінші актіні жазуға және өңдеуге бір жыл жұмсады, сөздерді мұқият таңдап жазды. Екінші акті асығыс аяқталды; Хаммерштейн оны репетиция басталғанға бір апта ғана қалғанда аяқтады. Хаммерштейннің шәкірті Стивен Сондхайм, ол осы қойылымда аптасына 25 доллар төлеген көмекші ретінде жұмыс істеді, былай деді.

Сынақ және сынақ

Дуэт хореограф Агнес де Милльді сол кездегі театрдағы екі функцияның арасындағы жаңашылдықты басқаруға шақырды – бұл сол кездегідей емес. Де Милль «Оклахома!» және «Карусель» спектакльдеріндегі билердің хореографы болған, кейіпкерлердің психологиялық жағдайларын көрерменге ашып көрсететін балеттер қойған. Ол Хаммерштейннен алған сценарийдің тұтастығына алаңдаған. Репетиция басталғанға бірнеше күн қалғанда, ол Хаммерштейннен спектакль не туралы екенін сұрағанда, лирик: «Бұл – әлемдік қысымнан өз жұмысын істеуге мүмкіндік алмайтын адам туралы» деді. Де Милль: «Сіз жазған пьеса осы емес. Сіз екінші актіні жазбағансыз» деді. Хаммерштейн: «Біз Нью-Йорктегі театрмен келісімге келдік» деп жауап берді. Де Милльдің алдында зор міндет тұрды. Дәстүрлі декорациялардың орнына, платформалар, фонға проекцияланған суреттер мен жарық беру арқылы орындар көрсетілді – сол кезде Бродвейде рекордтық болған 500 жарық эффектісі болды. Алтымыш жартылай декорацияны ауыстыру үшін қырық сахнашы қажет болды, ал заттар сахнаға жартылай шеңберлі рельстер арқылы, күрделі маталардың арасынан жылжытылды. Де Милльдің өмірбаясын жазған Кэрол Истонның айтуынша, «Алегро» – кез келген адамның мүмкіндігінен асып түсетін, алып масштабты спектакль болды. Репетициялар Нью-Йорктегі үш жерде өтті, бас рөлдердегілер, әншілер мен бишілер дайындалды. Бұл қойылымда 41 бас рөлдегі актер және жүзден астам биші болды. Де Милль билерді де хореографиялады, олар өте күрделі болды және спектакльді құрайтын сахналардың негізін құрады. Би кезінде Джо жүруді үйренеді, ғашық болады, адасып, содан кейін дұрыс жолға оралады. Джо бала кезінде билерде ересектерді балалар киімінде пайдаланды; сахнада балалар болмағандықтан, иллюзия жұмыс істеді. «Бір аяқ, екінші аяқ» әніне қосымша би де Милльдің өзінің ұлы Джонатанның жүруді үйренгенін бақылаудағы тәжірибесіне негізделген. Сондхайм кейінірек Де Милльдің режиссерлік жұмысы туралы пікірін білдіріп, оны «қорқынышты» деді. «Ол актерлер мен әншілерді еліктеп қарады, ал бишілерді құдай сияқты ұстады. Менің ойымша, ол өте сезімсіз әйел, керемет жазушы, бірақ моральдық тұрғыдан қорқынышты режиссер. Бұл менің театрда жаман мінез-құлықты алғаш рет көруім болды». Алайда, футбол жаттықтырушысының кішігірім рөлін ойнаған Руфус Смит: «Мен өмірімде шоуды тоқтатудың қандай екенін ешқашан сезінбедім, ол маған үйреткенді дәл орындадым» деді. Пьесаны режиссерлік етудің зор жұмысы Де Милль үшін тым ауыр болды, ол «Мен жаңа билерді, жаңа әндерді және жаңа сценарийді жасай алмаймын» деді, ал Хаммерштейн диалогты режиссерлік етуге кірісті. Роджерстің биографы Мерил Секресттің айтуынша, сол кезде актерлер Де Милльдің оларға қатысты әрекеттеріне наразы болды. Спектакльдегі бишілердің бірі Джеймс Митчелл кейіннен Де Милльдің актерлерге қарағанда бишілерді режиссерлеуде жақсы екенін айтты, өйткені актерлер рөлді қалай ойнауға қатысты алдын ала түсініктермен келеді, ал бишілер келмейді. Бірінші сынақ, Нью-Хейвенде, Коннектикут штатында жоспарланғандай өтпеді. Бірінші акт кезінде Джозеф Тейлор ағасының рөлін ойнаған Уильям Чинг «A Fellow Needs a Girl» әнін орындап жатқанда, сахна қабырғасы құлап, сахна қызметкерлері байқағанша оны ұстап тұруға мәжбүр болды. Биші Рэй Харрисон сахнадағы рельске түсіп, тізе буындарын жыртып, айқайлап сахнадан шығарылды. Лиза Кирк, бірінші Эмили, «The Gentleman Is a Dope» әнін орындап жатқанда оркестрге құлап түсті. Ол ән айтуын тоқтатпай, сахнаға қайта оралды, көрермендер ыстық қол соқты. Сондхайм еске алды, «Нью-Хейвендегі апаттар» пьесасының ашылу салтанаты «Үйге кел» әнінде аяқталды – хор мен Джоның анасының оны кішкентай қаласына қайтаруға итермелеуі. Өрт туралы жалған дабыл соғылып, көрермендер шығысқа қарай жүгіре бастады. Жошуа Логан жиналғандарға дауыстап отыруға бұйырды, олар да отырды. Нью-Хейвеннен кейін Бостон сынақтарының бірінде конгресс қатысушыларының шулы мінез-құлқы байқалды, Хэммерштейн «Жынды болып тұрыңдар!» деп айқайлағанға дейін. көрермендер тыныштық сақтады.

1-ші акті

Пьеса 1905 жылы Марджори Тейлордың төсекте жатқан күйімен басталады. Шағын қаланың дәрігері Джозеф Тейлордың әйелі, ол енді ұл тапты. Қала тұрғындары Жозеф Тейлордың ұлы үшін зор жетістіктерді болжайды, немесе Джо, оны солай атайтын болады (Музыкалық нөмір: "Джозеф Тейлор кіші"). Джо сәбилердің үйренгенін үйренеді: анасының жылы сезімі, тағы бір адамның болуы, ол жағымсыз иіссіз және ол қара сөмкесін алып кеткеннен кейін әрқашан кетеді. Джо нәресте ретінде көрінеді, содан кейін бала ретінде емес; көрермен оның көзқарасын қабылдайды. Джоның әжесі оның тұра бастағанын байқап, Марджориді алғашқы қадамдарын көруге шақырады, және ол оларды жасағанда, хор айтқандай, "дүние Джоға тиесілі" ("Бір аяқ, екінші аяқ"). Джо мектеп жасына жетіп, сүйікті әжесінен айырылады. Оны бизнесменнің қызы Дженни Бринкер жұбатады. Екеуі орта мектепке дейін өсіп, кездеседі, бірақ Джоның оны сүйуге батылы жетпейді, бұл Дженниді қынжырлатады. Джо колледжге дайындалып жатқанда, доктор Тейлор ұлының медициналық тәжірибесінде көмектесетініне үміттенеді, ал ол және Марджори Джо Дженниге үйленер ме деп ойлайды ("Қыз керек екен"). Жаңа студенттердің миксінде ("Жаңа студенттер биі") көрермендер ақыры Джоны сахнада көреді. Ол өзінің жаңа әлеміне таңғалады, онда ол жалғыз ("Жақсы кампус") болып табылады. Джо тиімсіз жанкүйер болады ("Көк және қоңыр"), Wildcats үшін жанкүйерлік көрсетеді, оның жұлдызды ойыншысы Джоның бірінші курсқа студенті Чарли Таунсенд. Екеуі де медициналық факультеттің студенттері және жақын дос болады. Достық екеуіне де көмектеседі; Джо Чарлидің бауырластығына және әлеуметтік айналымына қосылады, ал Чарли Джоның жақсы оқуын көшіруге рұқсат алады. Джо колледжде оқып жүргенде, Дженни үйде қалады, ал оның бай әкесі Нед Бринкер, Джоның өмірлік күнкөрісін табу үшін көп жылдар бойы оқуына наразы болады, оны басқа жігіттерді іздеуге ынталандырады. Дженни бұл романстарды хаттарында жасырмайды; Джо ақыры шаршап, Чарли мен екі қызбен қос кездесуге кетеді. Джоның серігі Беула бастапқыда романтикаға ("Соңғы уақытқа дейін") қуанды, бірақ Джо Дженни туралы ойларын ұмыта алмай, құмарлықпен сүйгеннен кейін ұйықтап қалғанда, жиреніп кетеді. Дженни Джоның үйленер деп қорқатын жігітпен ажырасады, және ол Джо үйге келгенде оны күтеді ("Ешқашан алыс емессің"). Марджори Тейлор Дженни Джоға лайық емес деп сендіреді, және онымен бетпе-бет кездескенде, оған мұны айтқаннан кейін, Марджори жүрек талмасынан қайтыс болады. Екі отбасының қарсылығына қарамастан ("Тойға керемет күн"), Джо мен Дженни үйленеді, олардың тойын бақытсыз Марджори мен әжелердің рухтары ("Оларға жақсы тілектер") бақылайды.

2-ші акті

Бұл - дағдарыс. Джо әкесінің көмекшісі ретінде күн көреді. Бринкердің бизнесі банкротқа ұшырады, ол өмірінде алғаш рет кедейлікпен күрескен ерлі-зайыптымен бірге тұрады. Кедейлік Женниге Джодан гөрі ауыр тиеді – жаңа миссис Тейлор кедейліктегі үй шаруасының өмірін ұнатпайды ("Ақша бәрі емес"). Джо Чикагодағы белгілі дәрігердің, Чарлидің ағасы, жасаған тиімді ұсыныстан бас тартқанын білгенде, Женни ашуға буырады. Оның әрекеті нәтиже бермейтінін түсінген соң, ол оны кінә сезімімен ойын өзгертуге көндіреді – егер ол доктор Денбидің ұсынысын қабылдаса, әкесі армандаған шағын аурухананы ашуға жеткілікті ақша табады және балаларын лайықты тәрбиелеуге мүмкіндік алады. Джо жұмысты қабылдап, қайғымен әкесімен қоштасады. Көп ұзамай ол гипохондриктерге көмектесіп, мағынасыз әңгімелермен ("Ятата, Ятата, Ятата") толы коктейльдік кештерде уақыт өткізеді. Чарли да осы практикада жұмыс істейді, бірақ бұрынғы футбол жұлдызы араққа құмар болып кеткен. Джоның өзі алаңдатудың салдарынан беймәз болып барады; бір қатесін медбикесі Эмили байқайды, ол Джоны абайсыз деп санайды, бірақ оған ғашық. ("Жақсы жігіт – есірткіге салынған"). Денби Джоның медициналық және әлеуметтік қабілеттерін жоғары бағалайды. Егде дәрігердің медбике Кэрри Миддлтонға, ауруханада отыз жыл жұмыс істеген және бір кезде онымен қарым-қатынаста болған, бірақ еңбек протестіне қатысқан қызығушылығы азайды. Денби ықпалды қамқоршы және сабын өндіруші Лансдейлдің өтініші бойынша оны жұмыстан босатуға бұйрық береді. Чарли, Джо және Эмили олардың өмір сүріп жатқан Чикаго әлемінің қарқынды өмірі туралы әңгімелейді ("Allegro"). Джо қаладағы өміріне көңілі толып, туған жеріндегі бұрынғы пациенттері үшін уайымдайды. Ол Дженнидің Лансдейлмен махаббатта екенін біледі. Джо басқа батып отырғанда, қайтыс болған анасы мен оны тастап кеткен достарының хоры оған оралуға шақырады ("Үйге қайт"). Джоға Чикаго ауруханасының бас дәрігері лауазымы ұсынылады, ол Денбидің орнын басады, ол басқарушылық лауазымға көшеді, немесе егде дәрігер айтқандай, "жоғары лауазымға тағайындалады". Ауруханадағы жаңа павильонның ашылуында Джо аян алады және өмір жолын өзгертеді; ол осылай істегенде, әже пайда болып, Марджориді келіп, оның жүруді үйренгенін көруге шақырады – бұл оның жүруді үйренген кездегі оқиғаның қайталауы. Джо бұл лауазымнан бас тартады және әкесіне көмектесу үшін кішкентай қаласына оралады, оған Эмили мен Чарли еріп жүреді, бірақ Дженни емес (Қорытынды: "Бір аяқ, екінші аяқ" (қайталау)).

Өндіріс тарихы

«Оклахома!» және «Карусель» қойылымдарының үлкен табысын ескерсек, «Аллегро» мюзиклын театр қауымы мен көпшілік зор қызығушылықпен күтті. Мюзиклдің алдын ала сатылуы 750 000 долларға жетті, ал сол кезде Бродвей мюзиклінің ең қымбат билеті 6 доллар тұрды. «Аллегро» 1947 жылдың 10 қазанында Бродвейдегі Majestic театрында алғаш рет көрсетілді. Басты рөлдерді Джон Батлз (Жозеф Тейлор кіші), Аннамари Дики (Мажори Тейлор), Уильям Чинг (доктор Жозеф Тейлор), Роберта Джонай (Дженни Бринкер), Лиза Кирк (Эмили) және Джон Конте (Чарли Таунсенд) сомдады. Премьера күні түстен кейін достары мен әріптестері үшін өткен арнайы қойылым көрермендердің шулы қолдауына ие болды, бірақ сол кешкі ресми ашылу салтанатында көрермендердің ықыласы шамалы болды. Де Миллдің күйеуі Уолтер Пруд айтқандай, «Аллегро» «суға түскен фейерверк» сияқты әсер қалдырды. Қойылымға қатысты ара-жарғы пікірлер пьесаның мәні туралы пікірталас тудырды, ол премьерадан кейін де жалғасты. Шоудың қозғаған жаңалықтарының кейбіреуі оның сапасымен байланысты емес еді – де Милл биші Фрэнсис Райнерді жұмыстан шығарды, ал Райнер оның кәсіби одаққа қатысуына байланысты босатылғанын мәлімдеді. Актерлер одағы араласып, Райнер жұмысқа қайта орналастырылды. 1948 жылдың жазында продюсерлер шығындарды қысқарту үшін оркестр мен хордың бірнеше мүшелерін босатуды ұсынғанда, тағы да жағымсыз жағдай туды, ал жұмыстан шығарылған орындаушылар да одаққа қатысуына байланысты босатылғанын айыптады. 315 қойылымнан кейін «Аллегро» 1948 жылдың 11 шілдесінде жабылды, ал күзде ұлттық турне басталды. Ұлттық тур «Оклахома!» немесе «Карусель» турнелерінен әлдеқайда қысқа, сегіз айға созылды. Лондондық қойылымдар ұйымдастырылмады. Томас Хишактың «Роджерс және Хаммерштейн энциклопедиясында» көрсетілгендей, мюзикл аз ғана пайда әкелді, бірақ басқа дереккөздер мюзиклдің ақша жоғалтқанын мәлімдейді. 1950 жылдары мюзикл үлкен актерлік құрамында жұлдыз болмауы және қарапайым декорациясының арқасында әуесқой театрлар арасында танымал болды. Ол кәсіби түрде сирек қайта қойылды: Сент-Луис қалалық операсы 1955 жылы, ал Goodspeed Musicals 1968 жылы Коннектикут штатында қойды. 1978 жылы Off Off Broadway-де Equity Library Theatre қысқартылған нұсқасын көрсетті. 1994 жылдың наурыз айында New York City Center Encores! сахналық концерттік нұсқасын ұсынды, онда Стивен Боггардус (Жозеф Тейлор кіші), Карен Зиемба және Джонатан Хадари қатысты. Кристофер Рив баяндамашы болды, ал концертті Сьюзан Х. Шульман қойды. Оскардың ұлы Джеймс Хаммерштейннің қолдауымен Джо ДиПиетро жаңадан жазған «Аллегроның» қайта қарастырылған нұсқасы 2004 жылдың қаңтарында Signature Theatre (Арлингтон, Вирджиния) театрында қойылды. Бұл нұсқа мюзиклдің көлемін және ауқымын қысқартты, кейбір кейіпкерлер біріктіріліп, актерлік құрам азайтылды, ал бастапқы, сәнді оркестрлеулер жеңілдетілді. «Аллегроның» Канададағы тұсаукесері 2004 жылы Торонтоның азаматтық жеңіл опера компаниясы ұйымдастырды. Толық оркестрмен және 30 актерлік құраммен, өндірісті Жо Касконе жобалады және режиссерлік етті, ол 2009 жылғы барлық жұлдызды жазбаға шабыт берді. Іс-шараға Роджерс және Хаммерштейн ұйымының бас директоры Тед Чапин, R&H музыка директоры Брюс Помахак және Хаммерштейннің келіні Дена Хаммерштейн қатысты. Бұл қойылым компания үшін көркемдік және қаржылық жағынан үлкен жетістікке қол жеткізді. Астория сахналық өнер орталығы Актерлер одағымен бірлесіп, 2014 жылдың 1-17 мамырында Нью-Йорк штатының Куинс қаласында Том Войтуниктің режиссерлігімен «Аллегроны» қойды. APAC-тің тарихи Кауфман Астория студиясында кеңселері бар, ал APAC-тің орындау кеңістігі Жақсы Бағушы Біріккен Методист шіркеуінің ішінде орналасқан. Джон Дойлдің режиссерлігімен 90 минуттық редакцияланған нұсқасы 2014 жылдың қарашасында Нью-Йорктегі Classic Stage Company-де көрсетілді. Шоу 2016 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Лондондағы Саутварк Плейхауста өткен қайта жаңғыруда Еуропалық премьерасын өткізді, ал қойылым оң пікірлерге ие болды.

Музыкалық ем

Аллегро музыкаға толы болғанымен, музыка шашыраңқы, себебі кейіпкерлер көбінесе қысқа ғана уақытқа ән айта бастайды. Джо кейіпкері сол заманғы басты жігіттерге қарағанда ән айтуға тым аз мүмкіндік берілді; Джода тек бір ғана жеке ән бар ("A Darn Nice Campus"). Маңызды әндер екінші рөлдегі кейіпкерлерге беріледі, мысалы, Джомен бір рет кездескен Беулаға "So Far" әні берілген. Автор және композитор Итан Мордден Роджерстің әдісін "шоудың дәстүрлі театр дизайнының бұзылуымен үйлесетін театр музыкасының бұзылуы" деп атайды. Роджерстің музыкасы бұрынғы мюзиклдеріне қарағанда күңгірт, ал оның мелодиялары тыныш. Ключтік өзгерістер сол кездегі басқа мюзиклдерге қарағанда аз драматикалық. Роджерс әндердің хитке айналуын жоспарламаған; керісінше, олар сахнадағы оқиғалар ән арқылы субъективті түрде баяндалғандықтан, көрерменді оқиғаға тарту үшін жасалған.

Жазбалар

1947 жылы актерлердің алғашқы жазбасы шықты, ол қысқартылған нұсқада болды. Хишак пікірінше, жазбада Лиза Кирк Эмили рөлінде жарқырап тұр, ол оны «өте амбициялық жобаның қасіретті дәлелі» деп атайды. Бастапқыда RCA Victor Records компаниясы бес 78 айналымдық пластинкада шығарған, сатылымы нашар болды; Виктор 1949–1950 жылдардағы 78 айналымдық пластинкадан LP-ге көшу кезеңінде оны қайта шығармады, осы уақытта көптеген жазба компаниялары өз каталогтарын жаңа форматқа жылдам көшіріп жатқан еді. Жазу 1960 жылдары қысқа мерзімге стерео эффектісімен қолжетімді болды және 1970 жылдары түпнұсқа моно нұсқада қайта шығарылды. Алғашқы актерлік құрамның жазбасы 1993 жылы компакт-дискіде жарық көрді. 2008 жылы толық музыкалық нөмірлер студияда жазылды, онда Патрик Уилсон Джо рөлінде, Натан Ганн мен Одра Макдональд оның ата-анасы рөлінде, Марни Никсон әже рөлінде, Лора Бенанти Дженни рөлінде, Лиз Каллавей Эмили рөлінде, Джуди Кун Беула рөлінде, Норберт Лео Бутц Чарли рөлінде ойнады, сонымен қатар Стивен Сондхайм, Шкайлер Чапин және архивтік аудиожазбалар арқылы Оскар Хаммерштейн де қатысты. Sony Masterworks Broadway компаниясы шығарған альбом 2009 жылдың 3 ақпанында жарық көрді. Музыкалық театр авторы Джон Кенрик: «Бұл жұлдызды студиялық актерлер осы әуенді және кейде тәуекелді музыканы жарқыратады» деді. Әнші Джо Стаффорд 1947 жылы «The Gentleman Is a Dope» әнімен танымал болды. Франк Синатра 1947 жылы «A Fellow Needs a Girl» әнімен 24-ші орынға көтерілді. Мюзиклдегі тағы бір ән, «So Far», 78 айналымдық пластинканың B жағы болды.

Сыни қабылдау

Музыкалық қойылым премьерадан кейін аралас пікірлер алды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің сыншысы Брукс Аткинсон Роджерс пен Хаммерштейннің «мүсіндей әдемі туындының толық кемелдігіне жетпей қалғанын» айтты. Роберт Коулман «Нью-Йорк Дейли Миррор» газетінде «Алегро – кемелділік» деп бағалап, «сұлулық, адалдық, зия, қиял, талғам мен шеберліктің таңғажайып үйлесімі, ол американдық музыкалық сахнаның мәртебесін арттырады» деп қосты. «The Sun» журналының Уорд Морхаус «Алегро – ерекше және қызықты қойылым. Ол «Оклахома!» және «Карусель» қатарында театралдық талғам, қиял және шеберлік туындысы ретінде танылады» деп жазды. Алайда, «The New Yorker» журналының Уолкотт Гиббс мюзиклді «керемет көңіл көшірмейтін нәрсе» деп атады. Роберт Гарланд «Нью-Йорк Журнал Американ» газетінде Роджерс пен Хаммерштейннің «аллегроны [яғни жылдам темпті] «лентомен» шатастырғанын» айтты, «ленто» – «баяу», «асықпайтын» тіпті «жайсыз» деген мағына береді. «Журнал Американ» газетіндегі сыншы Джордж Жан Натан «таныс үйлену тойының көрінісі, ұлын қателіктерден сақтап қалу үшін ара-тұра келіп тұратын анасының рухы сияқты, бірақ ескі Ноэль Ковард фильмінен алынған коктейль кешіндегі әңгіме, бұрынғы Джордж Эбботтың қойылымынан алынған студенттік көрініс және жаңалықтарымен маргаритка гүлге деңгейлес емес, әртүрлі элементтерге қарсы шықты». «Theatre Arts» журналында Сесил Смит «Алегроны сахналық өнерді үйрену үшін ғана қабылдауға болады, бірақ өнер туындысы ретінде емес. «Алегро» Джозеф Тейлордың өмірінен кейін біздің қаламыз жетіспейді, біздің өміріміз туралы бізге айтуға ештеңе жоқ». Луис Кроненбергер «Нью-Йорк П.М.» газетінде бұл қойылымды «толық сәтсіздік» деп атады. Де Милльдің режиссурасы мен хореографиясы көбінесе жақсы бағаланды; Сесил Смит оны «Мисс де Милльдің бейнетке жатпайтын [ән айтатын және сөйлейтін хорларға] қозғалыс берудегі жеңілдігі мен мінсіз дизайны үшін мақтады. Бұрынғы ешбір мюзикл «Алегро» сияқты қозғалыс тұрақтылығына, уақытты дұрыс пайдалануға және көрнекі бейнелердің әдемілігіне жете алмады». «Times» газетінің би сыншысы Джон Мартин де Милльдің «материалға форма мен мазмұн сыйға білгені үшін» «Алегро тарихқа енді» деді. «Dance Magazine» журналы оны «сахна шегінен асып, кеңістік пен тереңдік иллюзиясын жасағаны үшін» мақтады. Пікірлер премьерадан кейін де жалғасып, Уэйн Абрамс «Chicago Sun Times» газетінде: «Ешкім де «Алегро» туралы бейтарап емес. Хаммерштейн, Роджерс және де Милльдің музыкалық қойылымы кемелдікке жақын немесе жағымсыз сәтсіздікке ұшырады. Келіспеушілікке осы деңгейде орын бар» деп жазды.