Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық композитор және музыкатанушы, композитор және музыкатанушы Говард Фергюсон (21 қазан 1908 – 31 қазан 1999) – Белфаст қаласынан шыққан ирланд композиторы және музыкатанушы. Ол аспаптық, камералық, оркестрлік және хор шығармаларын жазды. Оның музыкасы бүгінде кеңінен танымал болмаса да, F минорындағы фортепиано сонатасы, Op. 8, және фортепианоға арналған «Бес Багатель», Op. 9, әлі де орындалады. Оның туындылары Солтүстік Ирландиядан шыққан 20 ғасырдың ең маңызды музыкалық шығармаларының бірі болып саналады.
British composer and musicologist
the composer and musicologist
Howard Ferguson (21 October 1908 – 31 October 1999) was an Irish composer and musicologist from Belfast. He composed instrumental, chamber, orchestral and choral works. While his music is not widely known today, his Piano Sonata in F minor, Op. 8 and his Five Bagatelles, Op. 9, for piano are still performed. His works represent some of the most important 20th century music to emerge from Northern Ireland.
Өмірбаян
Фергюсон Белфаста дүниеге келді және Холивудтағы Рокпорт мектебінде оқыды, онда оның музыкалық таланты танылып, бірнеше мектептік жүлделерге ие болды. 1922 жылы пианист Харольд Сэмюэл оны естіп, ата-анасына Лондонға барып, оның шәкірті болуға рұқсат беруге кеңес берді. Вестминстер мектебінде оқуын жалғастырған Фергюсон 1924 жылы Корольдік музыка колледжіне R. O. Morris және Ральф Воган Уильямспен композицияны оқуға түсті. Ол сондай-ақ Малькольм Саржентпен дирижерлік өнерді меңгерді және студент әріптесі Джеральд Финцимен өмір бойына созылған достық қарым-қатынас орнатты, олар бірге Рихард Штраустың «Альпілік симфониясын» Корольдік Альберт залында тыңдады. Оның 1933 жылғы «Октет» сияқты ерте туындылары (Франц Шуберттің октетімен бірдей құрамда жазылған) үлкен жетістікке ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Фергюсон Майра Хесске Ұлттық галереяда халықтың рухын көтеріп, танымал концерттер сериясын ұйымдастыруға көмектесті. 1948 жылдан 1963 жылға дейін ол Корольдік музыка академиясында оқытты, оның шәкірттерінің арасында Ричард Родни Беннетт, Корнелиус Кардью және Ян Келлам болды. Ол Беннетттің табиғи дарынына таң қалды, бірақ оның жеке музыкалық стилі болмағанын байқады. Оның музыкасы терең жеке сұрақтарды қоятын, бірақ жауабы берілмейтін, көңілді және ізденісті сезімді тудырады (Тейт, 2007, төменде қараңыз). «Discovery» әндер циклында Дентон Уэлчтің сюрреалистік поэзиялық тілі («Таңертең оянғанда сен кімсің? Қаққыраған үйрек пе, қаққыраған сүйреуік пе?») Фергюсонға осындай жеке сұрақтарды афоризмдік, шағын туындыларында білдіруге мүмкіндік береді (Тейт). Фергюсон (Тейт пікірінше) ХХ ғасырдың ең ұлы британдық соло фортепиано туындыларының бірін – дауылды және құмарлыққа толы «Фортепианолық соната», Op. 8-ді, досының қазасына арнап жазды. Оның екі скрипкалық сонатасының екіншісі Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ұзақ үнсіздіктен кейін пайда болды; оның финалының күшті энергиясы қашып құтылу және бостандық рухын сезіндіреді, басылған дауыс ақыры сөйлейді (Тейт) (Фергюсонның соғыс кезінде басқа міндеттері болғандықтан композиция жасауға уақыты болмады). Оның «Кларнет пен фортепианоға арналған төрт қысқа пьеса» және «Флейта мен фортепианоға арналған үш эскиз» сияқты миниатюралары кристаллдай айқындылыққа ие, олар үлкен туындылардың көрінісін сезіндіреді (Тейт) – Антон Веберн ол бағалаған композитор, бірақ стильлік тұрғыдан Фергюсонның өзінің туындылары ХХ ғасырдың романтизмінің дыбыс әлеміне жатады. Фергюсон композитор ретінде өзін-өзі қатты сынға алды: 1958–1959 жылдары «The Dream of the Rood» атты ірі хорлық туындысын жазғаннан кейін, ол струнный квартет жазуға тапсырыс алды. Осы туындыны жазу кезінде ол бұрынғы жұмыстарын қайталап отырғанын сезінді, сондықтан эскиздерін жойып, композициядан бас тартты, өйткені өзінің салыстырмалы түрде аз туындыларында айтқысы келгеннің бәрін айтты. Келесі онжылдықтарда ол музыка ғылымына ден қойды. Оның алғашқы клавишті музыка және Шуберттің толық фортепианолық сонаталарын шығаруы ерекше, олардың егжей-тегжейлі қарастырылуы оларды беделді етеді (Тейт). Фергюсон сонымен қатар Джеральд Финцимен бірге Айвор Гурнидің өлімінен кейін жарияланатын әндерін таңдап, өңдеу үшін жұмыс істеді: 1938 және 1979 жылдар аралығында он әннің бес томы жарық көрді. Кейінгі жылдары ол Кембридждегі Бартон-роудтағы аққа боялған фермада өмір сүрді, оның тыныш қонақжайлығы туралы аңыз тарады (Тейт). 1990 жылдары ол көптеген достарына берген керемет қарсы алуын еске алатын «Көңілді жалғыз» атты аспаздық кітап жазды, сонымен қатар төменде аталған мемуарлар да осыны көрсетеді. Сол онжылдықта ол өзі мен Джеральд Финци арасындағы хаттар жинағын дайындады, ол Фергюсон мен оның айналасындағылардың кәсіби өмірі туралы құнды ақпарат көзі болып табылады. Өмірінің соңында ол неміс әншісі Райнер Шнайдер Уотербергпен достық қарым-қатынас орнатты, ол 1958 жылы Уильям Голдингтің «Престижный бабочка» пьесасына арналған музыкалық композициясын қайтадан тауып алды, кейіннен оны контртенор мен фортепианоға (алғашқыда арфаға) «Махаббат және Ақыл» (1958/1994) ретінде қайта жазды, бұл Фергюсонның туындыларының ең маңызды ерекшелігі – күшті эмоцияларды тамаша және қатаң бақыланатын шеберлік арқылы білдіруге арналған әсерлі қорытынды. (Тейт).
Ferguson was born in Belfast and attended Rockport School in Holywood, County Down, where his musical talent was recognized, leading to several school prizes. The pianist Harold Samuel heard him in 1922 and encouraged his parents to allow him to travel to London to become his pupil. Following further studies at Westminster School, Ferguson entered the Royal College of Music in 1924 to study composition with R. O. Morris and Ralph Vaughan Williams. He also studied conducting with Malcolm Sargent and formed a lifelong friendship with fellow student Gerald Finzi with whom he attended Richard Strauss's Alpine Symphony at the Royal Albert Hall. His early compositions such as his Octet of 1933 (scored for the same forces as Franz Schubert's octet) met with considerable success. During World War II, Ferguson helped Myra Hess run the popular, morale boosting series of concerts at the National Gallery. From 1948 to 1963 he taught at the Royal Academy of Music, his students there including Richard Rodney Bennett, Cornelius Cardew and Ian Kellam. He regarded Bennett as having an astonishing natural talent, though lacking a personal musical style. His music has a haunting, searching quality, as if a deeply personal question is being asked, but never answered (Tait 2007, see below). In the song cycle Discovery, the surrealistic poetic language of Denton Welch ("What are you in the morning when you wake? A quacking duck, a quacking drake?") is the ideal spark for Ferguson to express such private questioning in his aphoristic, fleeting settings (Tait). Ferguson produced what (according to Tait) is probably one of the greatest British solo piano works of the twentieth century, the stormy and passionate Piano Sonata, Op. 8, inspired by the death of a friend. Of his two violin sonatas, the second emerged after a long silence just after World War II; the ferocious energy of its finale has a spirit of escape and liberation, a suppressed voice finally speaking (Tait) (Ferguson had not had the time to compose during the war due to his other commitments). His miniatures, such as the Four Short Pieces for clarinet and piano and the Three Sketches for flute and piano, have a crystalline intensity, as if hinting at much larger works (Tait) – Anton Webern was a composer he admired, even if stylistically Ferguson's own work belongs to the sound world of twentieth century Romanticism. Ferguson was always highly self critical as a composer: after writing the large choral work The Dream of the Rood in 1958–9, he received a commission to write a string quartet. It was during the composition of this that he felt he was merely repeating his previous work, so he destroyed the sketches and gave up composing, saying that in his relatively few works he had said all he wanted to say. For the next decades he concentrated on musicology. His editions of such repertoire as early keyboard music and the complete piano sonatas of Schubert are outstanding, with a meticulous attention to detail which makes them authoritative (Tait). Ferguson also worked with Gerald Finzi to select and edit the songs of Ivor Gurney for publication after his death: five volumes of ten songs were issued between 1938 and 1979. In his later years he lived in a white painted converted farmhouse in Barton Road in Cambridge, his quiet hospitality legendary (Tait). He wrote a cookbook in the 1990s, Entertaining Solo, which commemorates the remarkable welcome he gave to so many friends, as does the memoir mentioned below. In the same decade he also prepared an edition of letters between himself and Gerald Finzi, which is an invaluable source of information on the professional lives of Ferguson and his circle. Late in his life, a friendship with the German singer Reiner Schneider Waterberg led to his rediscovering a song written in 1958 as part of incidental music for a William Golding play, The Brass Butterfly, and subsequently rearranging it for counter tenor and piano (originally harp) as "Love and Reason" (1958/1994), a moving postscript to a compositional output whose great characteristic is powerful emotions expressed through superb and strictly controlled craftsmanship. (Tait)