Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан суретшісі Игнасио Пинасо Камарленч (11 қаңтар 1849 – 18 қазан 1916) – Валенсия қаласынан шыққан испан суретшісі. Ол 19 ғасырдың соңындағы Испанияның ең көрнекті импрессионист суретшілерінің бірі болды.
Spanish painter
Ignacio Pinazo Camarlench (January 11, 1849 – October 18, 1916) was a Spanish painter from Valencia. He was one of the most prominent Impressionist painters from late nineteenth century Spain.
Өмірбаян
Валенсияда кедей отбасында дүниеге келген Пинацо, жас кезінен бастап отбасын асырау үшін түрлі жұмыстар істеуге мәжбүр болды. Анасы холерадан қайтыс болғанда ол сегіз сыныпты ғана бітірген еді, ал жас Игнасио күмісші, плитка суретшісі және желдеткіштерді безендіруші ретінде жұмыс істеді. Әкесінің өлімінен кейін ол әжесі мен атасымен бірге тұрып, 1864 жылы Валенсиядағы Сан-Карлос Көркемсурет академиясына түсіп, шапақшы болып жұмыс істеп ақша таба бастады. Оның суретшілік мансабы 21 жасында басталды, ал үш жылдан кейін Барселонада алғашқы табысын иеленді. 1871 жылы оның туындылары алғаш рет Ұлттық Көркемсурет көрмесінде көрсетілді. 1873 жылы бір картинаны сату арқылы ол алғаш рет Римге баруға қажетті қаражатты жинады. 1874 жылы туған қаласына оралғанда, ол бұрынғыдай тарихи тақырыптармен айналысудан бас тартып, отбасылық суреттер, жалаңаш бейнелер мен күнделікті өмірден көріністерді салуға кірісті, осылайша Хоакин Соролла и Бастида мен Франсиско Домингодан тақырып және стиль жағынан озып кетті. Бұл – импрессионистік стильдің бастауы болды. 1876 жылы Валенсия Diputación-ынан стипендия алып, Римге қайта оралды, бұл жолы бес жылға деңгейді. 1884 жылы Валенсияда холера эпидемиясы болғандықтан Пинацо уақытша Бетера қаласына көшіп, банкир Хосе Жамандруэдің "Мария" вилласында тұрды. 1884 жылдан 1886 жылға дейін Валенсия мектебінде сабақ берді. Ол Валенсия аристократиясынан көп тапсырыстар алды, соның ішінде Беникарло маркизасынан. Жыл сайынғы көрмелер Пиназоға 1881 және 1885 жылдары күміс, ал 1887 және 1899 жылдары алтын медальдар сыйлады. Ол сонымен қатар патшалық медаль алды және 1912 жылы Валенсиядағы бір көшеге оның есімі берілді. Ол Тереза Мартинес Монфортке үйленді. Олардың Игнасио және Хосе есімді екі ұлы болды, екеуі де суретші болды. Ол 67 жасында Годелла қаласында қайтыс болды.
Born into a poor family in Valencia, Pinazo was forced from a young age to assist in supporting the family by practising various trades. He had only attended eight grades when his mother died of the cholera, and young Ignazio was variously employed as a silversmith, a painter of tiles, and a decorator of fans. After his father's death, he lived with his grandparents, and in 1864 enrolled in the San Carlos Academy of Fine Arts, Valencia, earning his living as a hatter. His artistic career started when he was 21, and he achieved his first success in Barcelona three years later. In 1871, work by him was displayed in the National Exhibition of Fine Arts for the first time. In 1873 the sale of a painting provided sufficient funds for him to visit Rome for the first time. When he returned to his native city in 1874, he abandoned the conventional historic themes he had so far devoted his efforts to, and instead started painting family subjects, nude figures, and scenes from daily life, thereby anticipating Joaquín Sorolla y Bastida and Francisco Domingo both in subject and style. This is the beginning of a more intimate, Impressionist style. He returned to Rome in 1876, having obtained a grant from the Diputación de València, this time staying for five years. In 1884, due to a cholera epidemic in Valencia, Pinazo temporarily moved to the town of Bétera, where he stayed in the villa "Maria" of the banker Jose Jaumandreu. From 1884 to 1886 he taught at the School of Valencia. He received many commissions from the Valencian aristocracy, among them the Marchioness of Benicarló. The annual art exhibitions brought Pinazo silver medals in 1881 and 1885, and gold medals in 1887 and 1899. He also received a royal medal and in 1912 a street in Valencia was named after him. He was married to Teresa Martinez Montfort. They had two sons, Ignacio and Jose, both of whom became painters themselves. He died in Godella, aged 67.