Кіріспе

Анчишкатидегі Әулие Мария базиликасы – Тбилисидегі сақталған ең көне шіркеу. Ол Грузин православие шіркеуіне қарасты және VI ғасырмен датыланады.

Тарих

Ежелгі грузин жылнамаларына сәйкес, шіркеуді Тбилисиді өзінің астанасы еткен Иберияның Дачи патшасы (шамамен 522-534 жылдары) салған. Бастапқыда Құдай анаға арналған, ол 1675 жылы Анчишкати (яғни Анча иконасы) деп аталды, сол кезде Кларджетидегі (қазіргі солтүстік-шығыс Түркияның бөлігі) Анча монастырында он екінші ғасырдың алтын шебері Бека Опизари жасаған құтқарушының бағалы иконасы Османлы шапқыншылығынан сақтау үшін Тбилисиге көшірілді. Икона ғасырлар бойы Әулие Мария базиликасында сақталды (қазір ол Грузияның өнер мұражайында қойылған). Базилика Грузия мен парсы және түрік арасындағы соғыстардың салдарынан 15-17 ғасырларда бірнеше рет зақымданып, қайта жаңартылды. Анчишкати базиликасының жанындағы кірпіштен жасалған қоңырау мұнарасын 1675 жылы Католикос Доменти салған. 1870 жылдары күмбез қосылғанда ғимараттың сыртқы келбеті күрт өзгерді. Кеңес кезеңінде Анчишкати базиликасындағы барлық діни рәсімдер тоқтатылып, ғимарат қолөнер музейіне айналдырылды. Кейін ол сурет студиясы ретінде пайдаланылды. 1958 жылдан 1964 жылға дейін Тбилиси қаласының 1500 жылдығын тойлауға арналған реставрациялық жұмыстар жүргізілді, бұл шіркеудің 17 ғасырғы түріне қайтаруға мүмкіндік берді; алайда, Грузияның тәуелсіздігі қайта орнатылғаннан кейін ғана, 1991 жылы базилика қайтадан діни мақсатта қолданыла бастады. Анчишкати базиликасында орналасқан Анчишкати хоры грузин полифониялық хор музыкасының әлемдегі жетекші орындаушысы болып табылады.

Сәулет

Анчишкати базиликасы – үш құсқа бөлінген базилика, оның құрылысының ежелдігін көрсететін, жалға тәрізді нишалар құрайтын екі тіреумен бөлінеді. Бастапқыда сары түсті туф тас блоктарынан салынған, ал 1958-1964 жылдарғы қайта жаңарту жұмысында кірпіш кеңінен қолданылды. Құрылыстың үш жағынан кіреберістер бар, бірақ қазіргі таңда тек батыс кіреберісі ғана қолданылады. 1683 жылы католикос Никоз Амилахваринің бұйрығымен салынған алтарьдық суретінен басқа, шіркеудегі қалған суреттердің бәрі 19 ғасырға жатады.