Брюс Барбер: Өнер, Жазу және Сыни Ойлау

Кіріспе

Канадалық-жаңазеландиялық суретші, жазушы, куратор Брюс Барбер (1950 жылы Жаңа Зеландияда туған) – суретші, жазушы, куратор және педагог. Ол Галіфакс, Нова-Скотияда NSCAD университетінде оқытады. Оның туындылары Париж биенналесінде, Сидней биенналесінде, Жаңа заманауи өнер мұражайында, Уолтер Филлипс галереясында, Лондон аймақтық галереясында және Оклендтегі Artspace NZ-де көрсетілген. Барбер «Өнер көрсету және мәдени саясаттану туралы эсселер» және «Концептуалды өнер: NSCAD байланысы 1967–1973» жинақтарының редакторы. Серж Гильбаут және Джон О’Брайанмен бірлесіп «Оттың үндері: Өнер, ашу, билік және мемлекет» басылымын шығарған. Оның сын мақалалары көптеген антологияларда, журналдарда және басылымдарда жарияланған. Оның өнер тәжірибесі «Оқу залдары» басылымында сипатталған. Ол алғашқы өнер көрсетулері, «Оқу залдары», Squat жобалары және Littoral Art туралы жазулары мен теориясымен танымал.

Оқу бөлмелері

Өзінің оқу бөлмелерінде Барбер Александр Родченконың 1925 жылғы оқу бөлмесін жұмысшылар кітапханасы мен оқу орнының үлгісі ретінде пайдаланды. Бұл көп бөлімді инсталляциялар корпоративтік жарнама мен жаңалықтарды түрлі форматта көрсету үшін мультимедиа форматтарын қолданды. Қызыл бөлме бұқаралық ақпарат құралдары арқылы еркектік бейнесінің қалыптасуын қарастырды. Критикалық оқуға қажетті суреттер фильмдер, жарнама, соғыс тарихы, қару-жарақ журналдары және комикстер сияқты мәдениеттің түрлі салаларынан алынды. «Жаңалықтар» бөлімінде ерлердің зорлық-зомбылығы туралы газет жазбалары болды; «Көріністер» бөлмесінде слайдтар көрсетілді; «Бейне» бөлмесінде X-рейтингті фильмдердің видеолары мен ерлердің әкелік мінез-құлқын пародизациялайтын Марвин мультфильмі орналастырылды; «Теория/Сынақ» бөлмесінде оқырмандарға журналдарды өңдеуге мүмкіндік беретін құралдар ұсынылды. «Кесу, бұру және ашық мәтінді оқу» атты теориялық мақала сол кезде қолданылып жүрген процесті егжей-тегжейлі түсіндірді. Осы мақаладағы кейбір афоризмдер: 3) Кесу – хирургиялық операция емес, когнитивтік процедура, ол бейнеде немесе мәтінде, сондай-ақ одан тыс мағыналық кеңістіктерді қайтадан келісуге мүмкіндік береді. Бейнеден элементтерді алып тастау негізгі контекст, алдын-алағы шарттар және бейне ішіндегі белгілердің бәсекелестік экономикасын ашатын мәтінге жасырылған мағыналардың бар екенін растайды. 9) Ескерту: Кесу цензураның құралына айналмауы керек. 25) Жақын оқу сынға жақсы балама бола алмайды. 29) Қалыптасу тек билік мәселесі туғанда ғана проблема тудырады. Қалыптасу – айырмашылық (Жак Деррида). Ашық оқу оқырмандарға мағынаның шарттылығын мойындауға мүмкіндік береді. Билік пен саяси тиімділік пайдаланудың нәтижесі. Осы контексте тарих өзгерісті көрсете алады, бірақ сол күйінде қалуы мүмкін. 30) Ашық оқырман өзінің саяси субъект ретіндегі статусын және осыған байланысты барлық салдарларын қабылдайды. 38) Ашық оқу сыншылдық білім беруді дамытуға көмектеседі. 39) Сыншылдық білім беру сынға білім беруге айналуы мүмкін.

In his Reading Rooms, Barber worked with Alexander Rodchenko's 1925 Reading Room as a model for a workers' library and study. These multi part installations made use of multi media formats to re present various forms of corporate advertising and news reporting. The Red Room addressed the construction of masculinity through media representation. The imagery used for critical readings was obtained from various sites of popular culture including film, advertising, war history, weapons magazines and comic books. The Newsroom section contained newspaper accounts of male violence; the Viewsroom contained slide projections; the Videoroom contained video footage of x rated films and a Marvin cartoon satirising male parenting behaviour; the Theory/Criticism Room provided tools with which readers could alter a selection of magazines. A theoretical essay titled "Excision, Detournement and Reading the Open Text" elaborated the process they would have then been using. Among some of the aphorisms contained in this essay are the following:

3) The excision is less a surgical operation than a cognitive procedure, opening up the possibilities for renegotiating the areas of signification both within and beyond the image or text. Excising elements from the image confirms the existence of a primary context, pretexts and within the image itself, subtexts which disclose the competing economies of the sign(s). 9) Warning: Excision should not become the servant of censorship. 25) Close reading has never been a good substitute for criticism. 29) Absence only becomes a problem where power is concerned. Absence is difference (Jacques Derrida). Open reading allows readers to acknowledge the provisionality of meaning. Power and political efficacy is a function of use. In this context history may represent change yet remain the same. 30) The open reader accepts his/her status as a political subject with all this may imply. 38) Open reading may assist the promotion of critical education. 39) Critical education may become education for criticism.

Коммуникативтік іс-қимыл және жағалау өнері

Барбердің пікірінше, коммуникативтік әрекет тікелей әрекет немесе араласудан мүлдем өзгеше, бірақ олардың кейбір ерекшеліктерін қолдануы мүмкін. Қоғамдық кеңістіктегі саяси әрекеттердің түрлерін теориялық тұрғыдан зерттеуге ең көп үлес қосқан Юрген Хабермас стратегиялық, құралдық және коммуникативтік әрекеттерді ажыратады. Оның пікірінше, нәтижеге бағытталған және түсінуге бағытталған әрекеттер арасындағы айырмашылық өте маңызды. Стратегиялық әрекеттерде бір актер санкциялар немесе сыйлықтар үміті арқылы екінші актердің мінез-құлқына ықпал етуге тырысады, осылайша өзара әрекеттесу бірінші актер қалағанша жалғасады. Ал коммуникативтік әрекетте бір актер сөйлеу актісіндегі ұсыныстың тілдік байланыс құратын күшіне сүйене отырып, екінші актерді рационалды түрде ынталандыруға тырысады (J. L. Austin). Донативтік және Littoral өнер практикасы постмодерн дәуірінің стратегиясына қарсы тұратын тәсілмен жұмыс істейді: алу, цитата келтіру және иемдену. "Littoral өнері" туралы бірнеше мақаласында Барбер донативтік өнер практикасын коммуникативтік әрекеттердің мысалы ретінде баса көрсеткен. Донативтік өнер акциялары сыйлық беруді стратегиялық түрде өмірлік кеңістік пен гуманитарлық мақсаттарға қол жеткізу үшін, сондай-ақ біздің мәдениетіміздің идеологиялық құрылымына белгілі бір араласу жасау үшін пайдалануға болатынын көрсетеді. Донативтік практикалар өзара сыйлық беру циклын іске қосса да, сыйлықтар жауапсыз қалуы мүмкін. Кез келген мәдени араласу, үлгілі болсын болмасын, "практика логикасын" (Пьер Бурдье) қолданады, ол алуан түрлі алмасулар, сыйлықтар, қарсылықтар, жауаптар, өзара қарым-қатынастар мен қысымдарға ынталандырады. Практика логикасы агенттіктің болжаусыздығын бағалайды және Хабермас пікірінше, ақша мен билікке балама ретінде қоғамдық интеграцияның негізін ұсынады. Барбердің еңбектерінде аталған және донативтік өнер практикасымен айналысатын суретшілер: Иштван Кантор, Дэвид Мейлинг, Ин Сяофен, REPOhistory, Келли Ликан & Free Food, Bloom 98, WochenKlausur, Ala Plastica, Питер Данн & Лорейн Лисон, Art Link, Hirsch Farm Project.

According to Barber, communicative action is very different from direct action or intervention, although it may seem to employ some of the characteristics of both. Jürgen Habermas, who has arguably done more than anyone else to theorize various forms of political action within the public sphere, distinguishes between strategic, instrumental and communicative actions. The distinction, he argues, between actions that are oriented toward success and those toward understanding is crucial. In strategic actions one actor seeks to influence the behavior of another by means of the threat of sanctions or the prospect of gratification in order to cause the interaction to continue as the first actor desires. Whereas in a communicative action one actor seeks rationally to motivate another by relying on the illocutionary binding/bonding effect of the offer contained in the speech act (J. L. Austin). Donative and Littoral art practices work in a way that challenges the strategies of the postmodern era: taking, quoting, and appropriating. In a number of essays on "littoral art," Barber has emphasized donative art practices as examples of communicative action. Donative art actions insist that giving can be used strategically to further a number of identifiable lifeworld and humanitarian goals, as well as provide some critical intervention into the ideological fabric of our culture. While donative practices may activate a cycle of reciprocity, gifts may remain unreciprocated. Each cultural intervention, exemplary or not, engages a "logic of practice" (Pierre Bourdieu) that encourages an infinite variety of exchanges or gifts, challenges, ripostes, reciprocations, and repressions. The logic of practice privileges agency in its unpredictability and provides, according to Habermas, an alternative to money and power as a basis for societal integration. Among the artists engaged in donative art practices and who are mentioned in Barber's writings are: Istvan Kantor, David Mealing, Yin Xiaofeng, REPOhistory, Kelly Lycan & Free Food, Bloom 98, WochenKlausur, Ala Plastica, Peter Dunn & Lorraine Leeson, Art Link, Hirsch Farm Project.