Джеймс Стэнсфельд: Британ саяхатшысы және әлеуметтік реформаторы
James Stansfeld
Джеймс Стэнсфелд (1820-1898): британдық саяхатшы, либерал саясаткер, әлеуметтік реформатор. Үндістан, Қаржы министрлігі, жергілікті басқару тағайындалған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық радикалдық және либералдық саясаткер және әлеуметтік реформатор (1820–1898)
British Radical and Liberal politician and social reformer (1820–1898)
Сэр Джеймс Стенсфельд (5 наурыз 1820 – 17 ақпан 1898) – британдық радикалдық және либералдық саясаткер және әлеуметтік реформатор. Ол 1866 жылы Үндістан мемлекеттік хатшысының орынбасары, 1869–1871 жылдары Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы, ал 1871 жылы Кедейлер заңдары басқармасының төрағасы болды. Кейіннен ол 1871–1874 және 1886 жылдары Жергілікті басқару кеңесінің алғашқы президенті болып тағайындалды.
Sir James Stansfeld, (/lang/'/s//t//æ//n//s//f//iː//l//d/; 5 March 182017 February 1898) was a British Radical and Liberal politician and social reformer who served as Under Secretary of State for India (1866), Financial Secretary to the Treasury (1869–71) and President of the Poor Law Board (1871) before being appointed the first President of the Local Government Board (1871–74 and 1886).
Өмірбаян
Стансфельд Галифакстағы Акедс-роудта, Джеймс Стансфельд ағаның (1792–1872) және оның әйелі Эмма Ральфтың (1793–1851) жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Эмма Ральф – Джон Ральфтың (1795 ж.ө.) қызы, ол Галифакстағы Нортгейт Энд Юнитарий шіркеуінің пасторы болған және оның әйелі Дороти (1754–1824) болған. Стансфельдтің әкесі, Джеймс аға, Дэвид Стансфилдтің (1755–1818) Хоуп-Холл, Галифакс және оның әйелі Сара Вольрихтің (1757–1824) алтыншы ұлы еді, Сара Вольрих – Лидстегі Армли Хаустың Томас Вольрихтің (1719–91) қызы. Ол Йоркширдегі Стансфилд және Соверби отбасының ұрпағы және саясаткер Уильям Кромптон Стансфилдтің, сондай-ақ солдаттар Джеймс Роудон Стансфилд, Томас Вольрич Стансфилд және Джон Р. Е. Стансфилдтің алыс туысы болды. Джеймс аға бастапқыда Stansfeld & Craven заңгерлер фирмасының мүшесі болды, кейін Галифакс округінің округтік сотының судьясы қызметін атқарды; ол бір ғасыр ішінде сотта отырған соңғы заңгер еді. Джеймс Стансфельдтің кіші әпкесі Мэри (1885 ж.ө.) либералды депутат Джордж Диксонға үйленді.
Stansfeld was born at Akeds Road, Halifax, the only son of James Stansfeld Sr (1792–1872) and his wife Emma Ralph (1793–1851), daughter of John Ralph (d.1795), minister of the Northgate End Unitarian chapel, Halifax and his wife, Dorothy (1754–1824). Stansfeld's father, James Sr, was the sixth son of David Stansfield (1755–1818) of Hope Hall, Halifax, and his wife Sarah Wolrich (1757–1824), daughter of Thomas Wolrich (1719–91) of Armley House, Leeds. He was a descendant of the Stansfeld family of Stansfield and Sowerby, Yorkshire, and a distant cousin of the politician William Crompton Stansfield and the soldiers James Rawdon Stansfeld, Thomas Wolryche Stansfeld and John R. E. Stansfeld. James Sr was originally a member of a firm of solicitors, Stansfeld & Craven, and subsequently served as a county court judge in the Halifax district; he was the last solicitor on the bench in a century. James Stansfeld Jr's sister, Mary (d.1885), married the Liberal MP George Dixon.
Білім
Баламағұс өскен Стенсфельд 1837 жылы Лондон университетінің колледжіне жіберілді, 1840 жылы бакалавр, ал 1844 жылы заңгер мамандығын аяқтады. Ол 1840 жылғы 31 қазанда Мидл Темплдің студенті ретінде қабылданды және 1849 жылғы 26 қаңтарда адвокаттыққа шақырылды. Дегенмен, ол адвокаттықпен айналыспаған сияқты, ал өмірінің кейінгі кезеңдерінде табысын негізінен Фулхэмдегі сыра зауытынан тапқан. 1844 жылғы 27 шілдеде Стенсфельд Уильям Генри Ашурсттың екінші қызы Каролинаға үйленді, оны 1847 жылы Джузеппе Мадзинимен таныстырды: олар жақын дос болды. Стенсфельд чартист қозғалысына да жаны кірді, тіпті Фейргус О'Коннор оны сынағанына қарамастан. Ол Англияның солтүстігінде радикалды идеяларды таратуға белсенді қатысып, Солтүстік реформа одағының жиналыстарында жиі сөз сөйледі және "білім салығын" жою жөніндегі бірлестіктің ұйымдастырушыларының бірі болды.
Brought up as a nonconformist, Stansfeld was in 1837 sent to University College, London, and graduated BA in 1840 and LLB in 1844. He was admitted a student of the Middle Temple on 31 October 1840, and was called to the bar on 26 January 1849; he does not seem, however, to have practised as a barrister, and later in life derived his income mainly from a brewery at Fulham. On 27 July 1844, Stansfeld married Caroline, second daughter of William Henry Ashurst, a radical and friend of Giuseppe Mazzini, to whom Stansfeld was introduced in 1847: they became close. Stansfeld also sympathised with the Chartist movement, even if Feargus O'Connor denounced him. He took an active part in propagating radical opinions in the north of England, frequently spoke at meetings of the Northern Reform Union, and was one of the promoters of the association for the repeal of "taxes on knowledge".
Саяси мансап
1859 жылы Стансфельд Парламентке Халифакс округінен радикалдық мүше ретінде сайланды және ол отыз алты жылдан астам уақыт бойы оны өкілдік етті. Ол радикалдар тарапынан үнемі дауыс берді, бірақ оның басты күші Италияның бірігуіне жәрдемдесуге арналды. 1862 жылы Италиялық патриот Джузеппе Гарибальди Англияға келген кезде оны өз кеңесшісі етіп таңдады. 1863 жылы ол Палатада поляктарға қолдау білдіретін резолюция ұсынды. 1863 жылдың сәуір айында Стансфельд Адмиралтействоның азаматтық лорды болды. 1864 жылы француз билігі Греконың Наполеон III-ге қарсы қастандық жасауына байланысты оған тағылған айыптаулардың нәтижесінде Дизраэли Төменгі палатада оны «Еуропаның қаскөйлерімен хат алмасып жүр» деп айыптады. Стансфельдті Джон Брайт және Уильям Эдвард Форстер қызу қорғады, ал оның түсіндірмесі Палмерстон үшін толыққанды қанағаттанарлық деп танылды. Дегенмен, ол сенімсіздік дауысынан бар болғаны он дауыспен құтылды және осыған байланысты 1864 жылдың сәуір айында лауазымынан кетті. 1865 жылы ол Халифакс округінен қайта сайланды және 1866 жылдың ақпан айында (шілдеге дейін) Лорд Расселдің басшылығымен Үндістан істері жөніндегі жетінші мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Ол Гладстоунның бірінші үкіметінде (1868–1874) 1868 жылдың желтоқсаны мен 1869 жылдың қарашасы аралығында Қаржы министрлігінің үшінші лорды, 1869 жылдың 2 қарашасы мен 1871 жылдың 17 наурызы аралығында Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы, ал 1871 жылдың наурыз айынан тамыз айына дейін Кедейлер заңдары жөніндегі (кабинет құрамына кіретін) он екінші және соңғы президенті болып қызмет етті. Ол 1869 жылдың ақпан айында Жеке кеңеске ант берді. Өмірінің қалған бөлігін Жұқпалы аурулар туралы заңды жоюға жұмсады, және 1886 жылы осы мақсатына қол жеткізді. Ол Гладстоунның екінші үкіметінде (1880–1885) қызмет етпеді және екі рет ұсынылған вице-спикерлік лауазымынан бас тартты. Кейіннен ол 1886 жылдың 3 сәуірінде Гладстоунның үшінші үкіметінде қайтадан үкіметке оралды, ол қайтадан Жергілікті басқару кеңесінің президенті болды. Алайда, сол жылдың шілдесінде үкімет құлады. Стансфельд Гладстоунның соңғы үкіметінде (1892–1895) қызмет етпеді және пэрлік титулынан бас тартты. Алайда, Лорд Розбери 1895 жылдың маусымында лауазымын тастағанға дейін Стансфельд 1895 жылғы туған күніне орай Бат орденінің Ұлы кресімен марапатталды. Сол айда ол Халифакс округінен депутаттықтан зейнетке шықты.
In 1859, Stansfeld was returned to Parliament as a Radical member for Halifax, which he continued to represent for over thirty six years. He voted consistently on the Radical side, but his chief energies were devoted to promoting the cause of Italian unity. He was selected by Giuseppe Garibaldi as his adviser when the Italian patriot visited England in 1862. In 1863, he moved in the House of Commons a resolution of sympathy with the Poles. Stansfeld became Civil Lord of the Admiralty in April 1863. In 1864, as the result of charges made against him by the French authorities, in connection with Greco's conspiracy against Napoleon III, Disraeli, in the House of Commons, accused him of "being in correspondence with the assassins of Europe." Stansfeld was vigorously defended by John Bright and William Edward Forster, and his explanation was accepted as quite satisfactory by Palmerston. Nevertheless, he only escaped a vote of censure by ten votes, and accordingly resigned office in April 1864. In 1865, he was re elected for Halifax, and became the seventh Under Secretary of State for India in February 1866 (until July) under Lord Russell. He served in Gladstone's first administration (1868)–74) as a third Lord of the Treasury between December 1868 and November 1869, as Financial Secretary to the Treasury between 2 November 1869 and 17 March 1871, and as the twelfth and last President of the Poor Law Board (with a seat in the cabinet) from March to August 1871, before being appointed the first President of the Local Government Board, on 19 August 1871, a post he held until the Liberals lost power in February 1874. He was sworn of the Privy Council in February 1869. The remainder of his life was mainly spent in endeavouring to secure the repeal of the Contagious Diseases Acts, and in 1886 this objective was attained. He did not serve in Gladstone's second administration (1880–5), and declined the twice repeated offer of the Deputy Speakership. He later returned to government in Gladstone's third administration on 3 April 1886, when he again became President of the Local Government Board. However, the government fell in July of the same year. Stansfeld did not serve in Gladstone's last administration (1892)–5) and refused a peerage. However, before Lord Rosebery left office in June 1895, Stansfeld was appointed Knight Grand Cross of the Order of the Bath in the 1895 Birthday Honours. He retired as MP for Halifax in the same month.
Жеке өмір
Стансфельд 1844 жылғы 27 шілдеде Уильям Генри Ашурсттың екінші қызы Каролинаға үйленді. Олардың ұлы – заңгер Джозеф Джеймс Стансфельд (1852 жылы туған). Әйелі 1887 жылғы 22 маусымда қайтыс болғаннан кейін, Стансфельд екінші әйеліне, Сиднейде тұрған Генри Август Северннің жесірі Франсеске үйленді. Стансфельд 1898 жылғы 17 ақпанда 77 жасында Касл-Хилл, Ротерфилд, Сассекс қаласындағы үйінде қайтыс болды және 1898 жылғы 22 ақпанда Ротерфилдте жерленді.
Stansfeld married Caroline, second daughter of William Henry Ashurst, on 27 July 1844. Their son was the barrister at law Joseph James Stansfeld (b. 1852). After his wife's death, on 22 June 1887, Stansfeld married his second wife, Frances, widow of Henry Augustus Severn of Sydney. Stansfeld died, aged 77, at his residence, Castle Hill, Rotherfield, Sussex, on 17 February 1898, and was buried at Rotherfield on 22 February 1898.