Бельгияның экс-премьер-министрі Юбер Пиерло: Өмір және саяси жолы

Кіріспе

Бельгиялық саясаткер және Бельгияның 32-ші премьер-министрі

Хуберт Мари Эжен Пьерло (Hubert Marie Eugène Pierlot, 23 желтоқсан 1883 – 13 желтоқсан 1963) – бельгиялық саясаткер және Бельгияның премьер-министрі, 1939 және 1945 жылдар аралығында қызмет етті. Адвокат және заңгер Пьерло 1920 жылдары саясатқа кірмес бұрын Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Католик партиясының мүшесі Пьерло 1939 жылы, Бельгия Екінші дүниежүзілік соғысқа кірер алдында, премьер-министр болды. Осы қызметінде ол Бельгия Германия басып алған кезде, алдымен Франциядан, кейіннен Ұлыбританиядан жер аударылған Бельгия үкіметін басқарды. 1940 жылы мамыр айында Германия Бельгияны басып алған кезде Пьерло мен король Леопольд III арасында корольдың министрлер бұйрығын орындап, эмиграцияға кетуі немесе неміс әскеріне бағынуы туралы қатысты дау туды. Пьерло Леопольдтің кейіннен бағынуын Конституцияны бұзу деп есептеді және парламентке Леопольдті билікке жарамсыз деп жариялауға шақырды. Бұл қақтығыс Пьерло мен корольдың ұстанымын қолдаған және үкіметтің эмиграциясын қорқынышты деп санайтын басқа консерваторлар арасында ұзақ араздық тудырды. 1940-1944 жылдары Лондонда эмиграцияда болған кезде Пьерло Бельгияның премьер-министрі және қорғаныс министрі қызметін атқарды, сонымен қатар одақтас державалар арасындағы соғыс кезеңіндегі келіссөздерде маңызды рөл атқарды, бұл Бельгияның соғыстан кейінгі қайта құруының негізін қалады. 1944 жылдың қыркүйегінде Бельгия азат етілгеннен кейін Пьерло Брюссельге оралды, онда ол өзінің қалауына қарсы, 1945 жылдың ақпанына дейін ұлттық бірлік үкіметін басқарды. Саяси солшылдардың сыны мен жаңа үкіметтің азаттықтан кейін ел алдындағы ауыр мәселелерді шеше алмауы 1945 жылдың ақпан айында үкіметтің құлауына әкелді, және оның орнына социалист Ахилл Ван Акер келді. Пьерлоның соғыс кезінде Леопольд III-ке қарсы ұстанымы оны өмірінде даулы тұлға етті және ол өзінің католик партиясының (кейіннен Христиандық-әлеуметтік партия) көптеген қолдаушыларын құраған роялистік және консервативтік айналымдарда кеңінен ұнатылмады. Ол 1946 жылы корольдік мәселедегі дағдарыс кезінде – Леопольдтің Бельгия тағына қайта оралу мүмкіндігі туралы мәселемен айналысып, саясаттан зейнеткерлікке шықты және 1963 жылы бейбіт өмірден көшті. Ол қайтыс болғаннан кейін тарихшылар оның соғыс кезінде қабылдаған шешімдерін қайта қарағанда Пьерлоның беделі жақсарды.

Hubert Marie Eugène Pierlot (ybɛʁ maʁi øʒɛn pjɛʁlo, 23 December 1883 – 13 December 1963) was a Belgian politician and Prime Minister of Belgium, serving between 1939 and 1945. Pierlot, a lawyer and jurist, served in World War I before entering politics in the 1920s. A member of the Catholic Party, Pierlot became Prime Minister in 1939, shortly before Belgium entered World War II. In this capacity, he headed the Belgian government in exile, first from France and later Britain, while Belgium was under German occupation. During the German invasion of Belgium in May 1940, a violent disagreement broke out between Pierlot and King Leopold III over whether the King should follow the orders of his ministers and go into exile or surrender to the German Army. Pierlot considered Leopold's subsequent surrender a breach of the Constitution and encouraged the parliament to declare Leopold unfit to reign. The confrontation provoked a lasting animosity between Pierlot and other conservatives, who supported the King's position and considered the government's exile to be cowardly. While in exile in London between 1940 and 1944, Pierlot served as both the prime minister of Belgium and minister of Defence and played an important role in wartime negotiations between the Allied powers, laying the foundation for Belgian post war reconstruction. After the liberation of Belgium in September 1944, Pierlot returned to Brussels where, against his wishes, he headed a fresh government of national unity until February 1945. Criticism from the political left and the failure of the new government to deal with the serious issues facing the country following the liberation led to the fall of the government in February 1945 and he was replaced by the socialist Achille Van Acker. Pierlot's stance against Leopold III during the war made him a controversial figure during his lifetime and he was widely disliked in the same royalist and conservative circles from which his own Catholic Party (later the Christian Social Party) drew most of its support. He retired from politics in 1946 amid the crisis of the Royal Question, surrounding whether Leopold could return to the Belgian throne, and died peacefully in 1963. After his death, Pierlot's reputation improved as the decisions he took during the war were reconsidered by historians.

Туған жері және ерте өмір жолы

Пьерло 1883 жылғы 23 желтоқсанда Бельгияның Люксембург провинциясындағы Бертрикс пен Буйон қалалары арасындағы шағын Куньон ауылында дүниеге келген. Оның ата-анасы бельгиялық консервативті элитаның бір бөлігі болған, беделді және бай католик отбасынан шыққан. Оның ағасы Жан Пьерло соғыс кезінде Бельгия Тәуелсіздік қозғалысына қосылып, 1944 жылы неміс концлагерінде қаза тапты. Хубер Пьерло Маредзудағы діни мектептерде білім алған, кейіннен Брюссельдегі беделді иезуиттік Колледж Сент-Мишель орта мектебінде оқыған. Ол Ловен католик университетінде саяси ғылымдар саласында лиценциат және құқық ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Жастық шағында ол АҚШ, Канада және Ұлыбританияға саяхат жасады. Кейіннен Мари Луиза (Де Киндер) атты әйелге үйленді және жеті балаға ие болды. 1914 жылғы тамызда Германия Бельгияға басып кірген кезде ол бельгиялық жаяу әскеріне ерікті болып қатарына қосылды. Ол Изер шайқасында және Изер майданында қызмет етті, онда батылдығы үшін марапатталды. Соғыс аяқталған кезде ол лейтенант шеніне жетіп, 20-шы желілік полкте қызмет етті. Соғыстан кейін Пьерло Бельгиядағы басты оңшыл партия және бельгиялық саяси өмірде үстемдік құрған үш партияның бірі – Католик партиясына (Parti catholique) қосылды. Тұрақтылық пен беделділік партиясы саналатын Католик партиясы соғыс аралық кезеңде сайлауда үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, бірнеше коалициялық үкіметтерді басқарды. 1925 жылғы 23 желтоқсанда Пьерло Нойфшато-Виртон округінен депутаттар палатасының депутаты ретінде парламентке енді, бірақ бір аптадан кейін сенатор болып қайта сайланды. Ол 1926 жылдан 1936 жылға дейін Люксембург провинциясының провинциалдық сенаторы, ал 1936 жылдан 1946 жылға дейін сол провинцияның тікелей сайланған сенаторы болды. 1920 жылдардың соңында ол шешендігімен және жеке адалдығымен танымал болды. Соғыс аралық кезеңдегі католик үкіметтерінде ол ішкі істер министрі (1934–1935), ауыл шаруашылығы министрі (1934–1935; 1936–1939) және сыртқы істер министрі (1939) қызметтерін атқарды. Ол алдымен католиктер мен социалистердің, содан кейін католиктер мен либералдардың коалициясын жетектеді.

Pierlot was born in Cugnon, a small village between Bertrix and Bouillon, in the Belgian Province of Luxembourg on 23 December 1883. His parents belonged to an eminent and wealthy Catholic family which was part of the Belgian conservative establishment. His brother, Jean Pierlot, would later become a member of the Belgian Resistance during the war and died in a German concentration camp in 1944. Hubert Pierlot was educated in religious schools in Maredsous and later attended the prestigious Jesuit Collège Saint Michel secondary school in Brussels. He studied at the Catholic University of Louvain where he received a licence in Political Science and a doctorate in Law. During his early life, he travelled to the United States, Canada and the United Kingdom. He later married Marie Louise ( De Kinder) and had seven children. With the German invasion of Belgium in August 1914, he volunteered for the Belgian infantry as a private. He served at the Battle of the Yser and on the Yser Front where he was decorated for valour. By the end of the war, he had reached the rank of Lieutenant and was serving in the 20th Regiment of the Line. After the war, Pierlot joined the Catholic Party (Parti catholique), the main centre right party in Belgium and one of the three that dominated Belgian political life. The Catholic Party, which was considered the party of stability and the establishment, was extremely electorally successful during the interwar period and headed a series of coalition governments. On 23 December 1925, Pierlot entered parliament as a member of the Chamber of Deputies representing Neufchâteau Virton but left just a week later to become a senator. He served as provincial senator for Luxembourg from 1926 to 1936 and as directly elected senator for the same province between 1936 and 1946. He received a reputation for his oratorical abilities and for personal sincerity during the late 1920s. In the successive Catholic government of the interwar period, he served as the minister of Internal Affairs (1934–35), minister of Agriculture (1934–35; 1936–39), and minister of Foreign Affairs (1939). He first led a coalition of Catholics and Socialists, and then one of Catholics and Liberals.

Премьер-министр ретінде

Соғыс аралық кезеңде Бельгия саяси бейтараптық саясатын ұстанды және нацистік Германиямен қақтығыстан қашуға тырысты. «Жалған соғыс» басталғанда Пьерло католиктер, либералдар және социалистерден құралған үш тараптан тұратын ұлттық үкіметтің басшысы болды, ол 1940 жылдың мамыр айында неміс басқыншылығына дейін билікте қалды.

Леопольд III-тен айырылу

1940 жылдың мамыр айындағы шайқастар кезінде Пьерло үкіметі Бельгия армиясына жеке басшылық еткен король Леопольд III-пен қақтығысқа келді. Үкімет пен король арасындағы алғашқы қақтығыс 10 мамырда болды, онда король үкіметтің тілегіне қарсы, 1914 жылы әкесі Альберт I жасағандай, Өкілдер палатасына сөз сөйлемей, әскери штабына кетіп қалды. Король мен үкімет арасындағы байланыс үзіліп, үкімет король конституциялық өкілеттіктерін асырып түсіп жатыр деп қорқыды. Әкесі сияқты Леопольд та Конституцияның 64-бабына бағынды, онда корольдің әрекеті үкімет министрі қол қоймаса жарамсыз болады делінген, бірақ 68-бап бойынша әскери мәселелерде жоғарғы билік берілген. Екі бап бір-біріне қайшы келгендей болды және корольдің әскери-саяси мәселелердегі барлық әрекеттеріне нақты конституциялық негіз болмады. Бельгия әскері француз және британдық одақтастарымен бірге кері шегінуге мәжбүр болғандықтан, Леопольд армияны тапсырудың жалғыз мүмкіндігі деп шешті. 24 мамырда үкімет Франциядағы эмиграцияға кетіп бара жатқанда, Пьерло бастаған министрлер тобы Леопольдпен Кастель ван Вижендейлде соңғы кездесу өткізді. Олар оны Норвегия королі Хакон VII-нің үлгісін ұстандырып, қарсылықтың символы ретінде эмиграцияға қосылуға шақырды. Леопольд бас тартты, өйткені ол қолбасшы ретінде армиясымен бірге тапсыруы керек деп ойлады, бұл нағыз ашу-ыза тудырды. Ол сондай-ақ Францияға кетсе, Бельгия үкіметі бейтараптығынан бас тартып, марионеттік үкіметке айналады деп сенді. Франция немесе Ұлыбританиямен одақтасу шарты жоқ бейтарап ел ретінде Бельгия армиясы аумағын қорғау мүмкіндігі болмаса, зор шығынға ұшырап, мүмкіндігінше ұзақ уақыт тұруға міндетті емес деп те ойлады. 28 мамырда Анри де Ман басшылығымен жақтас саясаткерлерден жаңа үкімет құруға жасалған сәтсіз әрекеттен кейін және Пьерло мен оның үкіметін айыптағаннан кейін Леопольд немістерге тапсырылып, соғыс тұтқынына айналды. Леопольдтың тапсыру туралы шешімін британдық және француз баспасөздері қолға алып, оны әскери жағдай үшін кінәлады. Бельгия үкіметі 26 мамырда Парижде жиналып, Конституцияның 82-бабын қолданып, монархты билік етуге жарамсыз деп жариялады (dans l'impossibilité de régner) және Германияға қарсы күресті жалғастыруға шешім қабылдады. Келесі күні Пьерло француз премьер-министрі Поль Рейномен маңызды кездесу өткізді, онда француз премьер-министрі Бельгия үкіметінен корольді және оның тапсыруын жария түрде айыптауды талап етті. Кездесуден кейін Пьерло корольді конституцияға қайшы әрекет жасады және немістерге жақындық танытты деп айыптады. Пьерлоның сөйлемін француз тарапына қолайлы ету үшін француз министрі Жорж Мандель ауыр өңдеді. Бельгия қоғамының көп бөлігінде беделді және шіркеудің қолдауына ие болған корольді айыптау көпшілік қолдауын жоғалтып, Пьерлоны оның жақтастары мен партиясынан алшақтатты.

During the fighting in May 1940, the Pierlot government came into conflict with King Leopold III who had taken personal command of the Belgian Army. The first confrontation between the government and the King occurred on 10 May, when the King, against the wishes of the government, left for his military headquarters without addressing the Chamber of Representatives like his father, Albert I, had done in 1914. Contact between the King and the government became sporadic while the government feared that the King was acting beyond his constitutional powers. Like his father, Leopold was subject to Article 64 of the constitution which specified that no act of the King was valid unless counter signed by a government minister, yet also given supreme power in military matters under Article 68. The two clauses appeared to contradict each other and gave all the king's acts in military political matters an unclear constitutional footing. As the Belgian forces, together with their French and British allies, were forced to retreat, Leopold decided that surrendering the army was the only viable course of action. On 24 May, as the government was leaving the country for exile in France, a group of ministers including Pierlot held a final meeting with Leopold at the Kasteel van Wijnendale. They called for him to follow the example of the Norwegian king, Haakon VII, and join them in exile as a symbol of continued resistance. Leopold refused, believing that as commander, he should surrender alongside his army, provoking real animosity. He also believed that, by leaving for France, the Belgian government would surrender its neutrality and become a puppet government. He also believed that, as a neutral power with no formal treaty of alliance with France or Britain, the Belgian army was not obliged to hold out as long as it possibly could if it incurred huge casualties and had no chance of defending its own territory. On 28 May, after a brief attempt to form a new government of sympathetic politicians under Henri de Man and after denouncing Pierlot and his government, Leopold surrendered to the Germans and was made a prisoner of war. Leopold's decision to surrender was seized on by the British and French press who blamed him for the military situation. The Belgian government met in Paris on 26 May and invoked Article 82 of the Constitution, declaring the monarch unable to reign (dans l'impossibilité de régner), and resolved to continue the fight against Germany. The following day, Pierlot held an important meeting with the French Prime Minister, Paul Reynaud, in which the French premier called for the Belgian government to publicly denounce the King and his surrender. Following the meeting, Pierlot gave a radio speech denouncing the King whom he accused of acting unconstitutionally and in sympathy with the Germans. Before being broadcast, Pierlot's speech was heavily edited by the French minister Georges Mandel to ensure a position favorable to the French. The denunciation of the King, who was popular across most strata of Belgian society and supported by the church, led to a big loss of public support and alienated Pierlot from his supporters and party.

Францияда жер аударылған үкімет

Үкімет Лимож қаласында кездесіп, содан кейін Пуатье мен Бордоға көшті, бірақ француз әскери жағдайы нашарлаған сайын, не істеу керек деген мәселеде жарылды. Үкімет Францияда қалуды немесе француз үкіметімен бірге қалуды, ал Ұлыбританияға көшуді қолдаған топтарға бөлінді. Пьерло Лондонға шегінуді қолдады, бірақ үкіметінің бірлігін сақтауға тырысты, оның көп бөлігі Францияда қалуды жақтады. Бельгиялық Конгоның Бельгияның бақылауында қалуын үміттене отырып, Пьерло Колониялар министрі Альберт де Влишауверге Франциядан кетуге рұқсат берді, ал үкімет Брюссельдегі жаңа конституциялық билікке орын беру үшін отставкаға кете ме деп ойланды. Немістерге қарсы капитуляциядан қорқып, кіші министр Марсель Анри Жаспар Франциядан Лондонға кетті, онда Камиль Гюйсманспен бірге ресми үкімет айыптаған қарсы үкімет немесе Бельгия Ұлттық комитетін (Comité national belge) құрды. Де Влишаувер Лондонға келді, онда оған Қаржы министрі Камиль Гатт қосылды, олар бұл қауіпке қарсы күресу үшін жиналды. Пьерло Францияда қалды. Де Влишаувер бейтарап Испанияға сапар шегіп, француз-испан шекарасындағы Ле Пертуста Пьерломен және Сыртқы істер министрі Пол Анри Спаакпен кездесіп, оларды Лондонға қосылуға көндіруге тырысты. Пьерло бас тартты. Филипп Петеннің жаңа Виши үкіметімен жүргізілген келіссөздер нәтижесіз аяқталды. 1940 жылдың тамызында немістердің қысымымен француздар Бельгия үкіметімен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, оны таратуға бұйрық берді. 22 тамызда Пьерло мен Спаак үкіметтен Лондонға кетуге рұқсат алды, ал үкіметтің қалған бөлігі Францияда қалды. Пьерло мен Спаак, Пьерлоның отбасымен бірге, Франконың Испаниясына ресми визамен өтті, бірақ Барселонада тұтқындалып, қонақ үйде үй қамауында ұсталды. 18 қазанда олар қамаудан қашып, Португалияға бет бұрды, онда Антонио де Оливейра Салазар режимі бейтарап болғанымен, Испанияға қарағанда одақтастардың мүддесіне көбірек жақын болды. Олар 22 қазанда Лондонға жетті.

The government met in Limoges and then withdrew to Poitiers and Bordeaux, but as the French military situation deteriorated, became split over what should happen. The government was split between those who supported staying in France or staying with the French government and those who supported withdrawing to the United Kingdom. Pierlot supported retreating to London, but was keen to preserve the unity of his government, most of which supported remaining in France. Hoping to keep the Belgian Congo under Belgian sovereignty, Pierlot allowed the Minister of the Colonies, Albert de Vleeschauwer, to leave France while the government met to consider whether it should resign to make way for a new constitutional authority in occupied Brussels. Fearing a surrender to the Germans, Marcel Henri Jaspar, a junior minister, left France for London where, together with Camille Huysmans, he appeared to form a rebel government or Belgian National Committee (Comité national belge) condemned by the official government. De Vleeschauwer arrived in London, where he was joined by Camille Gutt, the Minister of Finances, to deal with the threat. Pierlot remained in France. De Vleeschauwer travelled to neutral Spain where, at Le Perthus on the French Spanish border, he met with Pierlot and Paul Henri Spaak, the Minister of Foreign Affairs, to attempt to persuade them to join him in London. Pierlot refused. Continued negotiations with the new Vichy government of Philippe Pétain proved fruitless. In August 1940, under pressure from the Germans, the French broke off diplomatic relations with the Belgian government and ordered it to disband. On 22 August, Pierlot and Spaak received the permission of the government to leave for London while the rest of the government remained in France. Pierlot and Spaak, together with Pierlot's family, crossed into Francoist Spain with an official visa, but were arrested in Barcelona and held under house arrest in a hotel. On 18 October, they escaped from confinement and headed for Portugal where the regime of António de Oliveira Salazar, although neutral, was more sympathetic to the Allied cause than Spain. They finally arrived in London on 22 October.

Лондондағы жер аударылған үкімет

Лондонға келгеннен кейін көп ұзамай, Блитц кезінде Пьерло 1940 жылғы қарашада ол тұрған Карлтон қонақ үйі бомбалау салдарынан қираған кезде қаза болмай құтылды. Пьерло мен Спаактың келуі «Төрт үкіметтің» (Пьерло, Спаак, Гутт және Де Влешаувер) ресми кезеңін бастады, ол Бельгияның эмиграциядағы үкіметінің ядросын құрады. Дегенмен, Сыртқы істер министрлігі Пьерлоның Францияны ертерек тастамағанына күмәнмен қарады. Сыртқы істер министрі Энтони Иден «Пьерло әсерлі емес, бірақ ол заңды» деген пікір білдіргені айтылады. Пьерлоның соңғы сайланған премьер-министр мәртебесі ресми үкіметке британ үкіметінің алдында Жаспар Гюйсман үкіметін әлсіретуге және ресми мақұлдау алуға жеткілікті заңдылық берді. Эмиграциядағы үкімет одақтас елдерден толық дипломатиялық мойындау алды. Бельгия үкіметінің көп бөлігі Лондонның Белгравия ауданындағы Итон скверінде орналасты, бұл соғысқа дейін Бельгия елшілігінің орны болған. Басқа да мемлекеттік мекемелер жақын маңдағы Хобарт-плейс, Белгрейв-сквер және Найтсбриджде орналасты. 1941 жылдың мамыр айына қарай Лондондағы үкіметте барлық салада 750-ге жуық адам жұмыс істеді. Эмиграциядағы үкімет Бельгияның бос күштерін құруға жетекшілік етті және Қарсылық қозғалысымен және басқа одақтас үкіметтермен келіссөздер жүргізді. Үкімет эмиграциядағы Бельгияның алтын қорының көп бөлігін де басқарды, ол жеңіліске дейін эвакуацияланған және британдықтар мен американдықтарға қарыз ретінде берілді. Сондай-ақ ол Бельгия Конгосының соғыс күшін үйлестіруге қатысты, ол одақтастар үшін уран сияқты шикізаттың маңызды көзі болды. Соғыстың басынан бастап үкімет түрлі делдалдар арқылы Леопольдпен байланыс орнатуға қол жеткізді, бірақ патшалық және Пьерло фракциялары арасында толық келісімге келе алмады. 1941 жылдың 28 сәуірінде Пьерлоның үлкен балалары интернатқа бара жатқанда, олар отырған пойыз Линкольнширдегі Вестбороу маңында өртенді. Екеуі де қаза тапты. Пьерло голланд және люксембургтік эмиграциядағы үкіметтермен келіссөздер жүргізіліп, 1944 жылдың қыркүйегінде қол қойылған Бенилюкс кедендік одағының негізгі қолдаушысы болды. Батыс Еуропа мемлекеттері арасындағы ынтымақтастықты жақтаған Спаактан айырмашылығы, Пьерло соғыстан кейін Бельгияның тәуелсіздігіне кепілдік беру үшін АҚШ-пен трансатлантикалық одақты қолдады.

Shortly after his arrived in London, during the middle of the Blitz, Pierlot narrowly avoided being killed when the Carlton Hotel, where he was staying, was destroyed in bombing in November 1940. The arrival of Pierlot and Spaak officially began the period of the "Government of Four" (Pierlot, Spaak, Gutt and De Vleeschauwer) which formed the core of the Belgian government in exile. Nonetheless, the Foreign Office distrusted Pierlot for not leaving France sooner. The Foreign Minister, Anthony Eden, is said to have remarked that "Pierlot is not impressive, but he is legitimate". Pierlot's status as the last elected Prime Minister did however provided sufficient legitimacy for the official government to undermine the Jaspar Huysmans government in the eyes of the British government and achieve officially approved status. The government in exile received full diplomatic recognition from the Allied countries. The bulk of the Belgian government was installed in Eaton Square in the Belgravia area of London, which before the war had been the location of the Belgian Embassy. Other government departments were installed in nearby Hobart Place, Belgrave Square and in Knightsbridge. By May 1941, there were nearly 750 people working in the government in London in all capacities. The government in exile directed the formation of the Free Belgian Forces and was negotiated with the Resistance and other Allied governments. The government in exile also controlled much of Belgium's gold reserves, which had been evacuated before the defeat, which it loaned to the British and American governments. It was also involved in coordinating the war effort of the Belgian Congo which was an important source of raw materials, like uranium, to the Allies. From early in the war, the government was able to make contact with Leopold, through various intermediaries, but was unable to create a full reconciliation between the royal and Pierlot factions. On 28 April 1941, Pierlot's two eldest children were travelling to their boarding school when the train they were on caught fire near Westborough, Lincolnshire. Both were killed. Pierlot was one of the chief supporters of the Benelux Customs Union negotiated with both the Dutch and Luxembourgish governments in exile and signed in September 1944. Unlike Spaak, who was a staunch supporter of greater cooperation between states in Western Europe, Pierlot supported a transatlantic alliance with the United States to guarantee Belgian independence after the end of the war.

Қорғаныс министрлігінің дағдарысы

Үкіметтің эмиграциядағы кезеңінен бастап, Қорғаныс министрі лауазымына үлкен талас болды. Академик Анри Ролиннің осы лауазымға тағайындалуына ерекше наразылық білдірілді. 1942 жылдың қазан айында Пьерло Ролиннің әскердің ішкі саясатына араласып, оның бір бөлігінің белсенсіздікке наразылық білдіріп, бүлік көтеріп жатқанын айыптап, оны қызметтен босатті. Осы қиын жағдайды шешу үшін Пьерло бұл мәселені өзі жеке басқаруға шешім қабылдады. Жағдайды түзету мақсатында ол жаяу әскердің басқару құрылымын кеңінен қайта құруды бастады. 1942 жылдың қараша айында артиллериялық батарея сарбаздары арасындағы шағын бүлік жылдам тоқтатылды, бірақ 1943 жылдың қаңтарындағы әскери сот отырысында Пьерло британдық баспасөз тарапынан қатты сынға ілікті. 1944 жылы Пьерло Бельгия армиясын азаттыққа шыққаннан кейін қайта ұйымдастыру жоспарларын жасауға кірісті, бұл жоспар «Пьерло жоспары» (Plan Pierlot) деп аталды. Жоспарда Германияға шабуыл кезінде одақтас әскерлермен бірге күресу үшін азаттыққа шыққаннан кейін бірден Бельгияда екі жаяу әскер бригадасын, алты фузилер батальонын, логистикалық және қолдау бөлімшелерін құру көзделген. Алдағы уақытта бұл әскерлер жаңа дивизияның ядросын құрап, оның айналасына қосымша әскерлер жинауға мүмкіндік беретін еді.

Бостандық үкіметтері

Бельгияны азат ету 1944 жылдың қыркүйегінде одақтас күштер шығысқа қарай жылжыған кезде басталды. 3 қыркүйекте Брюссель азат етілді. 8 қыркүйекте Пьерло және эмиграциядағы үкімет ұшақпен қалаға келді. Үкіметтің оралуы халық тарапынан жалпы бейжайлықпен қабылданды, себебі халық үкіметтің оккупация кезінде халқының қиын жағдайына немқұрайлы қарағанын сезінді. Парламент 1940 жылдан бері алғаш рет 1944 жылдың 19 қыркүйегінде өтті, онда Пьерло оккупация кезінде үкіметтің Британиядағы қызметінің шолуын жасады. Үкіметтің бірінші қадамдарының бірі – 20 қыркүйекте Леопольдтің інісі Шарльді регенттік ханзада етіп тағайындау болды. 26 қыркүйекте ұлттық бірлік үкіметі құрылды. Үміткерлердің жетіспеуіне байланысты Пьерло оны басқаруын жалғастырды. Жаңа үкіметке алғаш рет Бельгия Коммунистік партиясының (PCB KPB) өкілдері енді. Ол 1944 жылдың қысында Арденндердегі неміс шабуылы салдарынан кейінге шегерілген Бельгияның толық азаттығына жетекшілік етті. 1944 жылдың қысындағы азық-түлікпен үздіксіз проблемалар халықтың наразылығын тудырып, үкіметті әлсіретті. Осы кезеңде үкімет Гуттың валюталық реформа жоспарын іске қосып, тұрақтандыруға көшудің бір бөлігі ретінде қарсылық күштерін таратуға қатысты. Үкімет ішіндегі маңызды дағдарыс екі ірі солшыл қарсылық ұйымы – Фронт дель Индепенданс (FI OF) және Партизандар Армес (PA) тарап, қаруларын төмендетуден бас тартуына байланысты туындады. Пьерло олардың ниеттеріне күмәнданып, коммунистермен қақтығысқа түсті. Үш коммунистік министр үкіметтен кетіп, партия Пьерлоға қарсы науқанды бастады. Коммунистік төңкеріс қаупіне байланысты парламент төтенше жағдай режимін бекітті, бұл жандармерияға қарсылық күштерін күшпен қарусыздауға мүмкіндік берді, бірақ эпизодтық ереуілдер жалғасты. Үкімет сонымен қатар маңызды әлеуметтік қамсыздандыру реформаларын қабылдады. Азық-түлікпен үздіксіз проблемалар және үкіметтің кейбір шараларының халыққа ұнамауы Пьерло үкіметіне қарсы кең ауқымды сынға алып келді. 1945 жылдың ақпан айындағы жалпыұлттық ереуілдер үкіметті одан әрі тұрақсыздандырды. 1945 жылдың 7 ақпанында Пьерло парламентте үкіметтің әрекеттерін қорғады, бірақ маңызды нәтижеге қол жеткізе алмады. Үкімет ақпан айында құлап, оның орнына Леопольд III-тің қайта қызметке орналасуы немесе қызметтен босатылуы мәселесі қарастырылып жатқанда, Ахилл Ван Акер басқаратын жаңа, қысқа мерзімді ұлттық біріккен үкімет құрылды.

The liberation of Belgium begun in September 1944 as Allied forces moved eastwards. Brussels was liberated on 3 September. On 8 September, Pierlot and the government in exile arrived in the city by aeroplane. The return of the government was met with general indifference by the population, which felt the government had been indifferent to the plight of the population during the occupation. Parliament met for the first time since 1940 on 19 September 1944 in which Pierlot presented a summary of the government's actions in Britain during the occupation. One of the first acts of the government was to make Prince Charles, Leopold's brother, the prince regent on 20 September. On 26 September, a new liberation government of national unity was created. Because of a shortage of candidates, Pierlot continued to head it. The new government included members of the Communist Party of Belgium (PCB KPB) for the first time. It presided over the eventual liberation of all of Belgium, delayed by a German offensive in the Ardennes in the winter of 1944. The government was weakened by continued problems with the national food supply in the winter of 1944 which caused popular discontent. During this period, the government was involved in launching Gutt's monetary reform plan as well as the disarming of the resistance as part of the transition to stability. A major crisis emerged within the government over the refusal of the Front de l'Indépendance (FI OF) and the Partisans Armés (PA), two large left wing resistance groups, to disband and disarm. Pierlot, suspicious of their motivations, came into confrontation with the Communists. The three Communist ministers resigned from the government, and the party began agitating against Pierlot. Amid fears of a Communist coup d'état, parliament voted through emergency powers allowing the Gendarmerie to forcibly disarm the resistance though sporadic strikes continued. The government also voted through important social security reforms. Continued problems with the food supply, coupled the unpopularity of some of the government's measures, led to widespread press criticism of the Pierlot government. Strikes across the country in February 1945 further destabilised the government. On 7 February 1945, Pierlot publicly defended the actions of the government in parliament, but failed to make a significant impression. The government fell in February, and was replaced by a new, short lived national union government under Achille Van Acker while the polemic surrounding the possible dismissal or restatement of Leopold III were considered.

Кейінгі өмір және өлім

Өз үкіметінің құлауынан кейін Пьерло 1946 жылғы ақпан айындағы сайлауларға дейін Арлон, Марш-ан-Фамен, Бастонь, Нойфшато және Виртон округтерінің сенаторы лауазымына оралды. 1945 жылғы қыркүйекте Пьерло Карл патша тарапынан құрметті мемлекеттік министр етіп тағайындалды, ал 1946 жылғы сайлаулардан кейін көп ұзамай граф атағын алды. Патшалық мәселесіне байланысты туған дағдарыс кезінде Леопольдқа қарсы болғандықтан, ол католиктер партиясының Леопольдты қолдаған мұрагері – Христиандық-әлеуметтік партия (Parti social chrétien немесе PSC CVP) тарапынан шеттетілді. Саясаттан зейнетке шыққаннан кейін Пьерло Брюссельде заңгерлікпен айналысты. 1946 жылы Леопольдтың тапсырысымен патшаны қорғап, эмиграциядағы үкіметтің іс-қимылын сынаған «Ақ кітап» (Livre Blanc) жарық көрді. Бұл сынға жауап ретінде Пьерло «Le Soir» газетінде кеңінен таралған мақалалар сериясын жариялады. Ол даулы тұлға болып қала берді. 1950 жылы әкесінің орнына патша болған Бадуин да Пьерлоны сарайда қабылдаудан бас тартты. 1947 жылдан кейін ол саясатқа оралудан және саяси қарсыластарының сынап-жазбаларына жауап беруден бас тартты. Пьерло 1963 жылғы 13 желтоқсанда, 80 жасқа толуына он күн қалғанда Брюссельдің бай шаһары Уккледе қайтыс болды. Ол Куньонда жерленген. Пьерлоның достары 1966 жылы «Юбер Пьерло қоры» (Fondation Hubert Pierlot) атты қайырымдылық ұйымын құрды. Оның әйелі Мари Луиза 1980 жылы 85 жасында қайтыс болды.

Өлімнен кейінгі оңалту

Оның қайтысынан кейін Пьерлоның саяси беделін тарихшылар қайта бағалады, соғыс жылдарындағы үкіметтік қызметінде қабылдаған шешімдерін жаңадан қарастырды. Оны әсіресе әріптесі Пол Анри Спаак жоғары бағалады, ол кейін Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының тұңғыш президенті, НАТО-ның Бас хатшысы және Еуропалық Одақтың негізін қалаушылардың бірі болды. Спаак 1969 жылғы естеліктерінде Пьерлоны "қатаңдыққа дейін жауапкершілігі мол, адалдыққа дейін тура, шаршамай еңбектенетін, дінге берілген христиан, патриот, азаматтық, кәсіби және отбасылық қасиеттердің үлгісі, ол ерекше адам еді" деп мақтады.