Америкалық феминистка, жазушы және белсендісі: Джилл Джонстон өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық феминист автор (1929–2010)

керлер

Тюфтс университетінің Джонстон сонымен қатар F. J. Crowe псевдонімімен де жазды.

Өмірбаян

Джилл Кроу 1929 жылдың 17 мамырында Лондонда американдық медбике Олив Марджори Кроу мен ағылшын қоңырау соққышы және сағатшы Сирил Джонстонның жалғыз баласы болып дүниеге келді. Оның отбасылық фирмасы, Гиллетт & Джонстон, Нью-Йорктегі Риверсайд шіркеуі үшін кариллон жасады. Оның әпкесі – өнертапқыш Нора Джонстон. Әкесі оларды тастап кеткен соң анасы Джиллді Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Литтл-Некке алып барып, әжесі тәрбиеледі. 1960 жылдардың соңында Дебора Джовитт газетке қосылып, «Голос» үшін тұрақты би туралы бағана жазды, ал Джонстонның би туралы бағанасы апталық күнделік сияқты айналып, Нью-Йорк өнер әлеміндегі оқиғаларын баяндады. Джонстон 1971 жылы Ширли Броутон ұйымдастырған «Идеялар театры» сериясының аясында Нью-Йорк қалалық панеліне қатысты. Бұл іс-шара феминизм тақырыбындағы қызу пікірталас болды. Оған жазушы Норман Мейлер, автор Гермейн Грир, әдеби сыншы Диана Триллинг, Ұлттық әйелдер ұйымының президенті Жаклин Себалос және Джонстон өзі қатысты. Іс-шара «жыныстар шайқасы» ретінде де жарияланды, бұл Мейлердің феминизмге қарсы «Жыныстың тұтқыны» (1971) кітабын насихаттауға бағытталған шара болды. Оның сөз сөйлеу кезінде Джонстон өлең оқыды, содан кейін екі феминист достары сахнаға шығып, үштік лесбияндық қатынасты (толық киінген күйінде) сомдап, тез шығып кетті. Осы жарқын үзіліске қарамастан, Грир мен Мейлер 3,5 сағатқа созылған іс-шараның қалған бөлігінде бір-бірімен (және көрермендермен) ауызша айтысқан күйінде болды. Бұл оқиға туралы көп жазылды (өйткені Сьюзан Сонтаг пен Синтия Озик сияқты көптеген жазушылар қатысты) және қазіргі кездегі аңызға айналған деректі фильм режиссері Д.А. Пеннебейкер түсірді, нәтижесінде «Town Bloody Hall» культты деректі фильмі пайда болды. Осы оқиғаны көрсететіндей, Джонстонның өзінің «шығыс-батыс гүл баласы, хиппи, психоделикалық жұмақ, қазір махаббат, бейбітшілік, өз жолыңды өзің таңда» (ол оны «Лесбиян ұлтында» атады) деп сипаттаған көзқарасы феминист одақтастарына консервативті қарсыластарды қатты мазалады. «Лесбиян ұлтында» жазылғандай, Джонстон 1960 және 1970 жылдардағы феминистік қозғалыстың дау-дамайларының ортасында болды. Ол «барлық әйелдер лесбиянка, оны әлі білмейтіндер ғана басқа» деген мәлімдеме жасады. «Фильмдер фокустан тыс» еңбегінде, әсіресе 1972 жылғы басылымда Джонстон оқырманның назарын аударатын және өзіне сынықтап қарауға шақыратын жұмбақ сөздерді ұсынады. Оның жазуларында феминизм, әсіресе лесбиянкалардың сексуалдық бағдарымен ғана емес, феминистер екендігі туралы пікірталастар бар. 1973 жылы ол «катастрофалық бауырластықтың аяқталуын және матриархаттың бұрынғы даңқы мен даналық тепе-теңдігіне оралуын» болжады. Джонстон сонымен қатар «Ms.» журналының алғашқы контрмәдени және лесбияндық жазушыларының бірі болды, бірақ журнал тым көп таралған деген қорытындыға келді, нәтижесінде феминизмді ұнамды, отбасылық және қауіпсіз етіп көрсетті. Автор Вивиан Горник айтқандай: «Радикал феминистер ретінде, мен, Эллен Уиллис және Джилл Джонстон, біз басқа журналды ойластырдық. Біз некеге және ана болуға қарсы болдық. Глория Стейнэм қала сыртында болды, ал біз орталықта. Ол биліктегі тұлғалармен араласты, ал біз тек өзімізбен ғана болдық. Бірінші кездесуде олар «Ladies' Home Journal» журналын оқитын әйелдерге ұнайтын жылтыр журналды қалағанын анық көрдік. Біз мұны қаламаймыз, сондықтан олар оны алып кетті». Басқа бір жағдайда Джонстон феминист Бетти Фриданның бассейн жанындағы баспасөз конференциясында көңілі тойып, үстіндегі киімін шешіп, суға секірді. 1977 жылы Джонсон Әйелдердің баспасөз еркіндігі институтының (WIFP) мүшесі болды. WIFP – американдық коммерциялық емес баспа ұйымы. Ұйым әйелдер арасындағы байланысты арттыруға және жұртшылықты әйелдерге негізделген БАҚ-тармен байланыстыруға бағытталған. Джонстонның би сыншысы ретінде мансабына «Лесбиян ұлты» басылымына қатысты даулар және оның лесбияндық феминистік белсенділігінің драмалық стилінен туған жариялылық кедергі келтірді, сондай-ақ «Ана мен қыз» автобиографиялары да әсер етті. Бір сыншы оны «жартылай Гертруд Стайн, жартылай Э.Э. Каммингс, және аздаған мөлшерде Джек Керуактың қосылған нұсқасы» деп сипаттады, Джонстонның 1970 жылдардағы еркін, ағынмен жазу стилі оның «Лесбиян ұлты» және «Гуллибстің саяхаттары» кітаптарындағы әңгімелердің жарқын сипатына сай келді. Оның кейінгі жұмыстары «Art in America» және «New York Times Review of Books» сияқты басылымдардағы әдеби және өнер сыншысы ретіндегі жұмыстары көбінесе стандартты тон мен мазмұнға ие. Басқа жинақтарға енбеген ерте жазбаларды «Admission Accomplished» кітабында таба аласыз, ал «Jasper Johns» сындық биографиясы оның кейінгі стилінің мысалы болып табылады. Ол 1962 жылы Джон Кейдждің «Music Walk» және Карлхайнц Штокхаузеннің «Jill Johnston Dancing» атты өнер шараларында өнер көрсетті. 1993 жылы ол Данияда Джеффри Хендрикс қатысқан Fluxus өнер шарасында Ингрид Ньебоеге үйленді. Жұбайлар 2009 жылы Коннектикут штатында қайтадан үйленді.

Jill was born as Jill Crowe in London on May 17, 1929, the only child of Olive Marjorie Crowe, an American nurse, and Cyril F. Johnston, an English bellfounder and clockmaker whose family firm, Gillett & Johnston, created the carillon of Riverside Church in New York City. Her aunt was inventor Nora Johnston. After her father abandoned them, her mother took Jill to Little Neck, Queens, New York, where she was raised by a grandmother. During the late 1960s, Deborah Jowitt joined the paper and wrote a regular dance column for the Voice, while Johnston's dance column became a kind of weekly diary, chronicling her adventures in the New York art world. Johnston was a member of a 1971 New York City panel produced by Shirley Broughton as part of the "Theater for Ideas" series. The event was a vigorous debate on feminism with Norman Mailer, author; Germaine Greer, author; Diana Trilling, literary critic; Jacqueline Ceballos, National Organization for Women president, and Johnston herself. The event was also billed as an intellectual "Battle of the Sexes" – effectively promoting Mailer's then just published, feminism critical book The Prisoner of Sex (1971). When the time came for her to make her introductory remarks, Johnston read a poem, after which two feminist friends came onstage and the three simulated (fully dressed) three way lesbian sex ) and quickly exited. Despite this colorful interruption, Greer and Mailer continued to exchange verbal blows with each other (and the audience) for the remainder of the 3½ hour event. This event was widely written about (since so many writers were in attendance, including Susan Sontag and Cynthia Ozick) and filmed by the now legendary documentary filmmaker D. A. Pennebaker, eventually becoming the cult documentary titled Town Bloody Hall. As this incident illustrates, Johnston's self described "east west flower child beat hip psychedelic paradise now love peace do your own thing approach to the revolution" (as she called it in Lesbian Nation) often confounded her feminist allies as much as it did the conservative foes of gay and lesbian liberation. As recorded in Lesbian Nation, Johnston often was at the center of controversies within the feminist movement of the 1960s and 1970s. She famously went on record stating that "all women are lesbians except those that don't know it yet." In her work Films Out of Focus, specifically in the 1972 edition, Johnston presents enigmatic phrases that captivate the reader's attention, encouraging introspection. Her writing includes discussions about feminism, particularly the assertion that lesbians are feminists, not solely defined by their sexuality. In 1973, she predicted "an end to the catastrophic brotherhood and a return to the former glory and wise equanimity of the matriarchies." Johnston was also one of the first countercultural and lesbian writers at Ms. magazine, eventually coming to the conclusion that the magazine was too mainstream, ultimately presenting feminism as palatable, family friendly and safe. According to author Vivian Gornick:

For radical feminists like me, Ellen Willis, and Jill Johnston, we had a different kind of magazine in mind. We came out against marriage and motherhood. Gloria Steinem was uptown; we were downtown. She hung out with Establishment figures; we had only ourselves. It very quickly became obvious at that first meeting that they wanted a glossy that would appeal to the women who read the Ladies' Home Journal. We didn't want that, so they walked away with it. On another occasion, Johnston grew bored at a poolside press conference given by feminist Betty Friedan, and so decided to strip off her top and take a swim. In 1977, Johnson became an associate of the Women's Institute for Freedom of the Press (WIFP). WIFP is an American nonprofit publishing organization. The organization works to increase communication between women and connect the public with forms of women based media. Johnston's career as a dance critic was hampered by the controversy that attended the publication of Lesbian Nation and the publicity engendered by her dramatic style of lesbian feminist activism. as well as the autobiographies Mother Bound and Paper Daughter. Described by one critic as "part Gertrude Stein, part E. E. Cummings, with a dash of Jack Kerouac thrown for good measure," Johnston's freeform, fluid writing style of the 1970s matched the colorful nature of the tales recounted in her books Lesbian Nation and Gullibles Travels. Her later work as a literary and art critic for Art in America and the New York Times Review of Books is more standard in tone and content. Early writing not collected in other volumes can be found in Admission Accomplished while the critical biography Jasper Johns represents an example of her later style. She also performed in John Cage's Music Walk in 1962, and Karlheinz Stockhausen's Jill Johnston Dancing. In 1993, she married Ingrid Nyeboe in Denmark in a Fluxus performance featuring Geoffrey Hendricks. The couple married again, in Connecticut, in 2009.