Кіріспе
Сёрен Кьеркегордың 1847 жылы жазған "Күшті сөздер әртүрлі рухта" (Opbyggelige Taler i forskjellig Aand, сондай-ақ Upbuilding Discourses in Various Spirits) кітабы. Бұл кітап 1843 жылғы "Егер/Немесе" және оның көптеген басқа да сөздері сияқты үш бөлімге бөлінген. Кьеркегор кінә және күнә туралы түсініктерді жеке адамның санасына енгізуге ұмтылды. Ол Иоганн фон Гёте мен Фридрих Гегельдің ақыл-ойы мен табиғатқа қатысты ойларын талқылады. Бұл кітап табиғат пен ақылдың мінсіздігі туралы идеяларға жауап ретінде жазылған. Кітаптың бірінші бөлімі ешқандай қылмыс жасаған жоқ деп есептейтіндерге қарсы бағытталған. Кьеркегор мәтін бойына сұрақтар қояды, мысалы: "Сабыр дегеніміз не? Сабыр – қашып құтылуға болмайтын азапты ерікті түрде қабылдаудың батылдығы емес пе?" "Қазіргі уақытта өзіңнің жеке тұлға екеніңді және Құдай алдындағы мәңгілік жауапкершілігіңді сезінесің бе?" "Зұлымдық, зұлым адамдар сияқты, өзімен-өзіне қайшы емес пе, іштен бөлініп тұрмай ма?" "Өзіңнен гөрі басқалардан ұялу, болғанынан гөрі көрінуден ұялу деген не?" "Құлақ жаратқан Ие тыңдамай ма? Бірақ керісінше пікір де осылай әдемі және сенімді емес пе: өмірін құрбандыққа шалуға дайын адам Құдайдың сүйіспеншілік екеніне сенуі керек пе?" "Жұмысыңды орындау үшін қандай құралдарды қолданасың; құралдар мақсатқа орайлас ма, дәл сондай маңызды ма?" Екінші бөлім табиғаттың мінсіздігі туралы идеяға арналған. Ол 1843 жылғы "Төрт күшті сөздерінде" айтқандай, Әйүпке қайта оралады. Ол былай дейді: "Сайысты достары Әйүпті өздерімен салыстырмады – бұл олардың құрметі (оны үнсіз сақтағандары) тоқтағанға дейін және олар науқасқа шабуыл жасау үшін үнсіздікті бұзғанға дейін болды, бірақ олардың қатысуы Әйүпті өзін өзімен салыстыруға итермеледі. Ешбір адам, тіпті үнсіздікпен болса да, оның қасында болуы салыстыру тұрғысынан ешқандай мәнге ие емес. Мүмкін, бұл балаға ғана оңай, өйткені ол дала гүлдері мен аспандағы құстарға ұқсайды." "Құдай адамды оқшаулады, әр адамды жеке және ерекше тұлға етіп жаратты, бұл алғашқы ойлардың шартты емес сипатында көрінеді. Жеке жануар оқшауланған емес, шартсыз жеке тұлға емес, жеке жануар – сан, ол ең танымал пұтқа табынушы ойшылдың жануарлар санатына жататын: көпшілік. Алғашқы ойлардан бас тартып, салыстыруға түсіп, өзін сандыққа айналдырған адам өзін аңға теңейді, тіпті салыстыру арқылы ерекшеленсе де, кемсітілсе де. Бірақ қызғалдақтармен уайымдаған адам оқшауланып, адамдар арасындағы барлық салыстырулардан, немесе, мүмкін, дұрыс емес, адамгершіліксіз салыстырулардан алыс." Үшінші бөлім абстрактілі ұғымдар мен нақты мысалдарды қарастырады. Кьеркегор өзінің алғашқы кітабында "Егер/Немесе" деп тек А және В деп аталатын адамдар туралы жазған. Содан кейін ол оларды аз абстрактілі етіп, А-ны "Қайталаудағы" жас адам (1843) және В-ны өзінің кеңесшісі, психиатр Константин Константиус етіп жасады. "Қайталау" еңбегін шығарған күні "Қорқыныш пен діріл" еңбегін де шығарды. Бұл еңбекте Ыбырайымның Құдаймен жалғыз болғаны және оның бұйрықтарын орындауды ойластырғаны көрсетілген. Ол Мәсіхке деген сенімін дәлелдейтін бір кісіні кездестіріп, Мәсіхтің жолына түскендердің қуаныштары туралы жазды. Ол Гегельдің этикасына немесе Гётенің эстетикасына қарсы емес, бірақ Мәсіхке еру – ең қажетті нәрсе деп санайды. Ал екіұштылық – жеке адамның рухани ауруының басталуы.
Edifying Discourses in Diverse Spirits (Opbyggelige Taler i forskjellig Aand, also known as Upbuilding Discourses in Various Spirits) is an 1847 book by Søren Kierkegaard. The book is divided into three parts just as Either/Or was in 1843 and many of his other discourses were. Kierkegaard had been working toward creating a place for the concepts of guilt and sin in the conscience of the single individual. He discussed the ideas generated by both Johann von Goethe and Friedrich Hegel concerning reason and nature. This book is his response to the ideas that nature and reason are perfect. The first part of the book challenges those who say they are not guilty of anything. Kierkegaard poses questions throughout the text, such as, "What is patience? Is not patience the courage that freely takes upon itself the suffering that cannot be avoided?" "Are you now living in such a way that you are aware of being a single individual and thereby aware of your eternal responsibility before God." "Is not evil, just like evil people, at odds with itself, divided in itself?" "What is it to be more ashamed before others than before oneself but to be more ashamed of seeming than being?" "Should not he who planted the ear hear? But is not the opposite conclusion just as beautiful and convincing: Should not he whose life is sacrificing love believe that God is love?" "What means do you use to perform your work; is the means just as important to you as the end, just exactly as important?" The second part has to do with the idea that nature is perfect. He goes back to Job as he did in his Four Upbuilding Discourses, 1843. He says, "The silent friends did not compare Job with themselves—this did not happen until their respect (in which they silently held him) ceased and they broke the silence in order to attack the sufferer with speeches, but their presence prompted Job to compare himself with himself. No individual can be present, even though in silence, in such a way that his presence means nothing at all by way of comparison. At best, this can be done by a child, who indeed has a certain likeness to the lilies of the field and the birds of the air." "God isolated the human being, made every human being this separate and distinct individual, which is implied in the unconditional character of those first thoughts. The individual animal is not isolated, is not unconditionally separate entity; the individual animal is a number and belongs under what that most famous pagan thinker has called the animal category: the crowd. The human being who in despair turns away from those first thoughts in order to plunge into the crowd of comparisons makes himself a number, regards himself as a beast, no matter whether he by way of comparison is distinguished or lowly. But with the lilies the worried one is isolated, far away from all human or, perhaps more correctly, inhuman comparisons between individuals." The third part deals with the concept of the abstract and the concrete examples. Kierkegaard wrote of individuals known only as A and B in his first book, Either/Or. He then made them less abstract by making A into the Young Man in Repetition (1843) and B into his guide, the psychiatrist Constantin Constantius. The same day that he published Repetition he published Fear and Trembling which showed Abraham as an individual who was alone with God as he considered whether to follow his commands. He continued writing until he came to the concrete human being named Christ and wrote about the joy there is in following Christ. He's not against the ethics of Hegel or the aesthetics of Goethe but thinks that following Christ is the one thing needful. And that double mindedness is the beginning of the sickness of the spirit for the single individual.
Құрылымы
Кітап оның он сегіз жігерлендіретін сөздерінің кейбірі сияқты арнаумен басталады, алайда бұл кітап оның әкесіне емес, "Сол жалғыз адамға" арналған. Ол осы сөздерді жариялады және кейіннен "Көпшілік – шындық емес" деп аталатын ұзақ арнау жазды, онда былай деп жазды: "Бұл, қазір айтарлықтай қайта қаралып, кеңейтілген, "сол жалғыз адамға" арналған арнаумен бірге жазылды және "Әртүрлі рухтағы жігерлендіретін сөздерде" табылады. Копенгаген, 1847 жылдың көктемі." Уолтер Лоури 1939 және 1962 жылдары Кьеркегордың "Автор ретіндегі еңбектерімнің көзқарасы" еңбегін аударды және Сорен Кьеркегордың (1851) "Жазушы ретіндегі қызметім" еңбегін кітабына қосты. Мұнда Кьеркегор былай деп жазды: "Мен өзімді қайтадан діни тұрғыдан "сол адамға" байладымын, оған келесі маңызды жұмыс (Қорытынды постскрипттен кейін) арналды. Мен "Адамның әртүрлі рухына арналған тәрбиелік сөздерді" айтамын, немесе оның бірінші бөлігі, күнәні мойындауға шақыруды." Мүмкін, мен "сол адам" санатын алғаш қолданғанда ешкім байқамаған шығар, және ешкім бұл сөздің "Тәрбиелік сөздердің" әрбір санының алғы сөзінде қалыптасқан түрінде қайталанғанына көп мән бермеген болар. Дін тұрғысынан алғанда, ешқандай жұртшылық болмайды, тек жеке адамдар ғана бар; себебі дін – бұл қадір-қасиет, ал қадір-қасиет – жеке адамның ісі." Бұл кітапта алғы сөз бар және Кьеркегор осы аттас кітабындағы алғы сөздерге назар аудару керектігін айтқан. Кітапта арнау да бар. Міне, оның сөзбасының бірінші жартысы. Кьеркегордің пікірінше, оқушы болу үшін адам өзімен бірге жағдайды (қажеттілікті) әкелуі керек.
Күнәларды мойындау кезінде
"Конфессия кезінде" ("On the Occasion of a Confession") – "Елестетілген оқиғалар туралы үш дерек" ("Three Discourses on Imagined Occasions") атты кітаптың бірінші бөліміне қосымша. Бұл бөлім "Жүрек тазалығы – бір нәрсені қалау" деп те аталады. Кьеркегор адамның өмірде "дұрыс" жолда екенін қалай білуге болатынын сұрайды. Оның жауабы – Құдай алдында мойындау және өкіну, сондай-ақ екі жүзділік туралы ескерту. Егер бір адам өзіне осы бөлімдегі барлық сұрақтарды қойып, бір мақсаттылықпен әрекет етуден аулақ болу үшін қолданылатын барлық амалдарды анықтауға тырысса, онда өзінің кінәсіз екенін айтудың қаншалықты қиын екенін түсінетін болады. "Махаббат туралы" ("Works of Love", 1847) еңбегінде ол оқырманға: "Жақсылық үшін бәрін құрбан етуге құштар, бір нәрсеге ғана құлшыныспен ұмтылатын адамды көзге елестетіңіз" дейді. Мұнда ол дұғаның ішкі тереңдігі туралы жазады. Ол сұрайды:
"Ар-ұждан сіздің жалғыз адам екеніңізді білдіре отырып, неге баса назар аударуды қалайды?" (Hong, 132-бет). Ол былай деп жауап береді: Шешім қабылдауда, жақсылықпен бірге болу және қалу – бұл шындықтың, барлық нәрсені жасауға дайындық туралы қысқаша айтуы, және осы айтуда өмірдің немесе адам жағдайының маңызды айырмашылығына қатысты ешқандай ерекшелік танымайтын теңдік сақталады: әрекет ету немесе күйзелу, себебі күйзеліске түскен адам да шешім қабылдауда жақсылықпен бірге болуы мүмкін. Ең жоғары нәрсеге қатысты, барлық нәрсені жасауға дайындық тұрғысынан, міндет қаншалықты үлкен немесе кішкентай болса да, Құдайға шүкір, ешқандай маңызға ие емес. Әй, Құдай біз, яғни адам баласын қаншалықты мейірімділікпен қамқорлайды! Сорен Кьеркегор, Әр түрлі рухтағы көтеріңкі сөздер, Hong, 79–80-беттер.
Кейін, "Махаббат туралы" ("Works of Love") еңбегінде Кьеркегор Архимед пен Жаңа Ғаһылдан алынған метафораларды пайдалана отырып, таза жүрекке ие болудың мәнін қорытындылайды.
Даладағы гүлдер мен аспандағы құстардан не нәрсеге үйренеміз ?
Бірінші баяндамада («Адам болуға қанағат ету») салыстыру мен таңдау және бір рет жасалған таңдауға сену туралы сөз болады. Ол Гётенің «Пропилея» ромасына сілтеме жасайтын сияқты, онда Гёте былай деп жазған: «Жас адам Табиғат пен Өнер оны қызықтырғанда, күш-жігермен тез арада ең ішкі киелі орынға енуге болатынын ойлайды; ал адам ұзақ адасудан кейін өзін әлі де сыртқы аулада табады. Осындай байқау біздің тақырыбымызды ұсынды. Тек баспалдақта, қақпада, кіреберісте, вестибюльде, сыртқы және ішкі бөлме арасындағы кеңістікте, қасиетті мен күнделікті арасында ғана біз әдетте достарымызбен бірге тоқтауымыз мүмкін». Кьеркегор табиғат туралы Гётеден өзгеше, бірақ ұқсас пікір білдіреді, себебі екеуі де Табиғатты адамзатқа ұстаз ретінде қарастырады, ал Кьеркегор «ішкі болмыс», жан туралы көп жазды. Кьеркегор лилия мен жаман құс туралы керемет әңгіме жазды. Ол былай басталады: Екінші баяндама «құстан адам болудың қаншалықты құнды екенін үйрену» арқылы уайымнан аулақ болу туралы. Дэвид Ф. Свенсон Кьеркегордың бірнеше баяндамаларын аударды, олар 1958 жылы Пол Л. Холмердің күшімен жарияланды. Кьеркегор «Біздің ортақ адамзаттың даңқы» атты еңбегін жазды. Бұл - Матай 6-шы кітабының 24-ші тармағынан бастап соңына дейін жазылған мәтінге негізделген үш баяндаманың екіншісі еді. Ол 1993 жылы Кьеркегордың кітабын аударғанда Говард В. Хонгтың «Адам болудың қаншалықты салтанатты екені» деген атауымен жарық көрді. Гүлдер мен құстар туралы үш баяндаманың құрылымы мынадай: біріншісі эстетикалық, екіншісі этикалық, үшіншісі діни. Сорен Кьеркегордың «Журналдары мен еңбектері» VIII А 1 1847. Кьеркегор табиғатта жоқ, адам баласына берілген сыйлық – ар-ождан туралы жазады. Ар-ождан арқылы уақыт пен болашақты біле аламыз. Табиғат білмейтін нәрсе. Ол төрт айдан кейін жарық көрген «Махаббат туралы еңбектер» атты еңбегінде адамның сүйіспеншілікке деген қабілеті мен табиғаттың ерекшелігін қорытындылады. Үшінші баяндама Хауард В. Хонгтың «Адам болуда қандай бақыт уәде етілген» атты баяндамасы болды. Кьеркегор әрдайым адам болудың маңыздылығын баса айтады, өйткені сізге таңдау мүмкіндігі берілген. «Бір таңдау. Тыңдаушым, бір сөзбен осыдан артық құнды нәрсені қалай жеткізе аласыз? Егер жылдар бойы сөйлесеңіз де, таңдаудан гөрі құндырақ нәрсені айта аласыз ба, таңдауға ие болу! Әрине, дұрыс таңдау – жалғыз нығмет, бірақ таңдаудың өзі – құнды жағдай». Кьеркегор бұл таңдау туралы өзінің алғашқы кітабында «Екеуі/Немесе» жазуды бастады, онда ол алдымен эстетикалық, содан кейін этикалық тұрғысынан жазды. Гегель тарих пен философия кейіннен пайда болып, оқиғаларды түсіндіреді деп ойлайды. Кьеркегор алдын ала келуді дұрыс деп санайды. Әлемді қандай болуға тиіс екенін үйрету туралы тағы бір сөз. Мұндай мақсат үшін философия кем дегенде әрқашан кеш келеді. Әлемдік ой ретінде философия, шындық өзінің қалыптасу процесін аяқтағанша және өзін дайын болғанша пайда болмайды. Тарих осылайша шындықтың жетілуінде ғана идеалдың нақтыға қарсылас ретінде пайда болатынын, нақты әлемді оның мәнімен түсінетінін және оны интеллектуалды патшалыққа айналдыратын тұжырымдаманың ілімін растайды. Философия өзінің сұрлығын сұрмен бояғанда, өмірдің бір түрі ескіреді, ал сұр арқылы оны жаңарту мүмкін емес, тек тануға болады. Минерваның құсқұйрығы түннің көлеңкесі жиналған кезде ғана ұшады. Георг Вильгельм Фридрих Гегель (1770–1831) «Құқық философиясы», С.В. Дайд, Канада, Квинс университеті, 1896 жылғы басылым, Алдын ала сөз xxx. Өзіңді асып, өкініп қаларсың; өзіңді асып алма, соны да өкініп қаларсың; өзіңді асып, асып алма, екеуіне де өкініп қаларсың; өзіңді асып, асып алма, екеуіне де өкініп қаларсың. Міне, мырзалар, бұл барлық философияның мәні мен мәні. Тек белгілі бір сәттерде ғана мен бәрін «актерно модо» деп қарастырамын, Спиноза айтқандай, бірақ мен үнемі «атерно модо» деп өмір сүремін. Көптеген адамдар өздерін осылай өмір сүремін деп санайды, өйткені бірін жасағаннан кейін, олар қарама-қарсыларды біріктіреді немесе араластырады. Бірақ бұл қате түсінік: шынайы мәңгілік не / не артында емес, оның алдында жатыр. Сондықтан олардың мәңгілік өмірі бірінен соң бірі ауыртпалық әкелетін уақытша сәттерден тұрады, өйткені олар екі есе өкінішпен тозған болады. Сорен Кьеркегор, «Екеуі де / Немесе» бірінші бөлімі, Свенсон 37–39 беттер. Бұл жақсы тәрбиеленген баланың кешірім сұрауға бейім екендігінің белгісі, ол дұрыс па, жоқ па, тым көп ойланбайды, сонымен қатар ол өкінуге бейім болса, егер ол Құдайды сотқа тартпаса, бірақ өкінгенде Құдайды жақсы көретін болса, ол жоғары саналы. Осысыз оның өмірі ештеңе емес, тек көпірбас сияқты. Шындығында, менің өмірім ешқандай кінәм болмастан, қасіреттерге толып, мені ең ұлы трагедиялық кейіпкер деп атауға болатындай болса, мен өзімді қасіретпен әлемді таң қалдыра алатын болсам, мен кейіпкердің киімдерін шешіп, трагедияның пафосын тастаймын; мен өзімнің азаптарымен мақтан тұтатын азапты емес, өзімнің кінәмді сезінетін, өкінуге толы адаммын; менің азаптарыма – кінәм, ал ауыруымға – өкініш, ал көз алдымдағы жалғыз үмітім – кешірім. Егер бұл мен үшін қиын болса, онда менің жалғыз тілегім бар. Мен жерге жатып, таңнан кешке дейін әлемді басқаратын құдай күшінен бір ғана игілік тілеймін, ол мені өкінуге мүмкіндік берсін, өйткені мені күйзеліске түсіріп, бәрін оған тастайтын жалғыз қайғы – өкініштің жалғандық екенін білемін, ол іздейтін кешірімге емес, оның алдындағы кінәға қатысты. Сорен Кьеркегор, «Екеуі де / Немесе» екінші бөлімі, Хонг 237–238 беттер. Рухани тұрғысынан қарағанда, уақыт пен мәңгілік – салыстыруға болатын екі өлшем. Бірақ осыны ойластыру үшін адам үшінші тарап болуы керек немесе екі өлшемге қатысты үшінші ұстанымда тұруы керек. Міне, таңдау: ол салмақтайды, ойластырады, таңдайды. Бірақ мұнда екі өлшемнің тең салмақтауына ешқандай мүмкіндік жоқ, бұл әрине таразыда болуы мүмкін, ол теңдік қатынасын көрсетеді. Жоқ, Құдайға шүкір, мұндай болмайды, өйткені дұрыс түсінгенде мәңгілік бұрыннан бері салмақтырақ, ал оны түсінбеуші адам ешқашан ойластыруды бастай алмайды. Сондықтан адам бастамас бұрын ойластырады. Сорен Кьеркегор, «Әртүрлі рухтағы құрылыс сөздері», 1847 жыл, Хонг 306–307 беттер. Кьеркегор тек таңдауға ие болуды ғана емес, оны қалай пайдалануды үйренуді де баса айтады. Ол қорытындылайды: «Бірақ содан кейін оның қайғысы лилия мен құспен бірге, уайымдаған адам уайымынан басқа да ойлануға нәрсе тапты; ол адам болудың қандай бақытты екенін ойластыра бастады. Содан кейін лилия қурасын және оның сұлулығы көрінбей кетсін; жапырақ жерге түсіп, құс ұшып кетсін; далада қараңғы болсын – Құдайдың патшалығы маусымдармен өзгереді! Сондықтан қалғандары ұзақ немесе қысқа уақытқа қажет болсын, осының барлығының жетіспеуі немесе ие болуының сәті болсын, оның сәті өлімде мәңгілік ұмытылғанша талқылау тақырыбы болады – Құдайдың патшалығы әлі ізделуге тиіс, бірақ сонымен қатар барлық мәңгіліктерде де сақталады, және «егер жойылған нәрсе даңқты болса, қалған нәрсе одан да даңқты болады», және егер кемшілікте өмір сүру қиын болса, онда қажеттілікке қайтыс болу оңайырақ болуы керек!»
The second discourse deals with diverting oneself from worries by "learning from the bird how glorious it is to be a human being." David F. Swenson translated several of Kierkegaard's discourses which were published in 1958 through the efforts of Paul L Holmer. Kierkegaard wrote of The Glory of Our Common Humanity. This was the second of three discourses that were all based on the text from Matthew 6 verses 24 to the end. It was titled How Glorious It Is to Be a Human Being by Howard V Hong when he translated Kierkegaard's book in 1993. The structure of the three discourses about the lilies and the birds is as follows: the first is esthetic, the second ethical, the third religious. Journal and Papers of Soren Kierkegaard VIII A 1 1847
Kierkegaard writes about the gift given to human beings that nature doesn't have, conscience. With the use of conscience we can know about time and the future. Something nature cannot know. He sums the human ability to love and the distinctiveness of nature up in Works of Love, which he published four months later. The third discourse was titled What Blessed Happiness is Promised in Being a Human Being by Howard V Hong. Kierkegaard is constantly stressing the importance there is in being a human being instead of a beast in the field because you have been given the gift of choice. "A choice. My listener, do you know how to express in a single word anything more glorious! If you talked year in and year out, could you mention anything more glorious than a choice, to have choice! It is certainly true that the sole blessing is to choose rightly, but certainly choice itself is the glorious condition." Kierkegaard began writing about this choice in his first book Either/Or where he wrote first as the aesthetic and then as the ethicist. Hegel thinks that history and philosophy should come afterwards and explain events. Kierkegaard thinks its better to come beforehand. Only one word more concerning the desire to teach the world what it ought to be. For such a purpose philosophy at least always comes too late. Philosophy, as the thought of the world, does not appear until reality has completed its formative process, and made itself ready. History thus corroborates the teaching of the conception that only in the maturity of reality does the ideal appear as counterpart to the real, apprehends the real world in its substance, and shapes it into an intellectual kingdom. When philosophy paints its grey in grey, one form of life has become old, and by means of grey it cannot be rejuvenated, but only known. The owl of Minerva takes its flight only when the shades of night are gathering. Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770–1831) Philosophy of Right translated by SW Dyde Queen's University Canada 1896 edition Preface xxxHang yourself, you will regret it; do not hang yourself, and you will also regret that; hang yourself or do not hang yourself, you will regret both; whether you hang yourself or do not hang yourself, you will regret both. This, gentlemen, is the sum and substance of all philosophy. It is only at certain moments that I view everything acterno modo, as Spinoza says, but I live constantly aeterno modo. There are many who think that they live thus, because after having done the one or the other, they combine or mediate the opposites. But this is a misunderstanding: for the true eternity does not lie behind either/or, but before it. Hence, their eternity will be a painful succession of temporal moments, for they will be consumed by a two fold regret. Soren Kierkegaard, Either/Or part I, Swenson p. 37–39It is a sign of a well brought up child to be inclined to say it is sorry without too much pondering whether it is in the right or not, and it is likewise a sign of a high minded person and a deep soul if he is inclined to repent, if he does not take God to court but repents and loves God in his repentance. Without this, his life is nothing, only like foam. Indeed, I assure you that if my life through no fault of my own were so interwoven with sorrows and sufferings that I could call myself the greatest tragic hero, could divert myself with my affliction and shock the world by naming it, my choice is made: I strip myself of the hero's garb and the pathos of tragedy; I am not the tormented one who can be proud of his sufferings; I am the humbled one who feels my offense; I have only one word for what I am suffering—guilt, only one word for my pain—repentance, only one hope before my eyes—forgiveness. And if it proves to be difficult for me to do—oh, then I have only one prayer. I would throw myself upon the earth and appeal from morning till night to the heavenly power who rules the world for one favor, that it might be granted me to repent, for I know only one sorrow that could bring me to despair and plunge everything into it—that repentance is an illusion, an illusion not with respect to the forgiveness it seeks but with respect to the imputation it presupposes. Soren Kierkegaard, Either/Or part II, Hong p. 237–238Spiritually understood, temporality and eternity are two magnitudes that are to be weighed. But in order to deliberate the person in turn must be a third party or have a third position in relation to the two magnitudes. This is the choice: he weighs, he deliberates, he chooses. Here, however there is never any chance that the two magnitudes weigh equally much, which can of course happen with a scale, it indicates the relation as one of equality. No, praise God, that can never happen, because properly understood the eternal already has a certain overweight and the person who refuses to understand this can never begin really to deliberate. So a person deliberates before he begins. Soren Kierkegaard, Upbuilding Discourses in Various Spirits, 1847, Hong p. 306–307
Kierkegaard stresses not only having a choice but learning how to use it. He concludes, "But then in his sadness out there with the lily and the bird the worried one did indeed acquire something other than his worry to think about; he began to consider what blessed happiness is promised in being a human being. Then let the lily wither and let its loveliness become indiscernible; let the leaf fall to the ground and the bird fly away; let it become dark on the fields—God's kingdom does not change with the seasons! So let the rest be needed for a long time or a short time, let all these things have their moment when they are lacking or possessed, their moment is a subject of discussion until in death they are eternally forgotten—God's kingdom is still that which is to be sought first but which ultimately will also last through all eternities, and "if that which will be abolished was glorious, that which remains will be more glorious,: and if it was hard to live in want, then it must indeed be only an easier separation to die to want!
Азап-тойымдардың Ізгі хабары
А. С. Олдворт пен В. С. Ферри Кембридж университетінен 1955 жылы «Азаптар Евангелиясын» аударды. Төмендегі мәтін оның кіріспесінен алынған. Енді ол Мәсіхтің соңынан ерудің мәні мен қуанышы туралы жаза бастайды. Бұл оның жазған алғашқы нәрсесі емес, бірақ ол уақыт өте келе Мәсіхке еріп, сонымен бірге мойындауға, өкінуге және кешіруге үйренген. Оның басты назары Құдайдың Патшалығын бірінші іздеуге (Маттай 6:33) және «Құдай алдында үндемеуге» үйренуге аударған. Оның алғашқы үш цитаты: Лұқа 14:27 – «Егер біреу өзінің салбын көтеріп, Менің соңымнан келмесе, Менің шәкірім бола алмайды». Маттай 11:30 – «Менің игім, және жүгім жеңіл». Иса Мәсіх туралы былай делінген: «Ол Ұл болғанымен, өзі шеккен азаптар арқылы бағынуды үйренді» (Еврейлер 5:8). Елшілердің істері 5:41. Кьеркегор елші болудың «ерекшелігінің» соншалықты үлкен болуы мүмкін емес себебін жазады. Олар Мәсіхтің аты үшін қорланғаны үшін лайық деп есептелгендеріне қуанып кетіп қалды. Ол былай қорытындылады:
Кьеркегор алтынның бір фунтын қауырсынның бір фунтына теңеді. Ол алтынның құны қауырсыннан жоғары болғандықтан, қауырсынның салмағы аз екенін айтады. Содан кейін ол оқырманнан уақыттың бір фуны мәңгіліктің бір фунына тең бе деп шешуді сұрайды. Қауырсын, алтын, уақытшалық, мәңгілік және сандардың бәрі осы дүниеде құнды. Оның үшінші бөлімінде жеті түрлі үнқатысу бар. Ол діни сандарды жиі қолданады, бірақ әрқашан христиан дініне нақты сілтеме жасайды. Кьеркегор «Қорытынды ғылыми емес постскриптумда» айтқан мақсатына жеткен сияқты, ол адамдар діннің мәнін (Құдай алдында мойындау және өкіну) ұмытып, сонымен қатар адам болудың мәнін де ұмытқанын айтқан. Ол оны былай түсіндірді.