Кіріспе

Манхэттендегі кеңсе көкжиегі, Нью-Йорк. Муниципалдық ғимарат салынғаннан кейін Нью-Чемберс көшесі ғимараттың орталық аркасынан өтті. Парк Роу ғимараттың оңтүстік-шығыс жағымен, ал Дуэйн көшесі солтүстік-шығыс жағымен шектесетін. Парк Роу 20-ғасырдың ортасында жаңа бағытқа бұрылды, ал Нью-Чемберс және Дуэйн көшелері 1 Полиция алаңының құрылысы барысында 1971 жылы жабылды. Бұл көшелер кейіннен Муниципалдық ғимарат пен 1 Полиция алаңының айналасындағы жаяу жүргіншілер алаңының бір бөлігіне айналды.

Сәулет

Мэрлік ғимаратты McKim, Mead & White архитектуралық фирмасының Уильям М. Кендалл жобалаған. Фирманың екі серіктесі, Бёрт Л. Феннер мен Тюнис Дж. ван дер Бентке құрылыс жұмыстарын жүргізу тапсырылды, ал қаланың көпірлер бөлімі жобаны бақылады. Александр Джонсон бас инженер, ал Пурди мен Хендерсон кеңесші инженерлер болды. Маунт Уолдо құрылыс компаниясы гранитті, ал Роберт Ветрилл & Co. бастапқы лифттерді орнатқан. Негізді қазу жұмыстарын Foundation Company компаниясы жүргізді. Ғимараттың сәулет стилі Американың басқа қалаларының азаматтық құрылысына үлкен әсер етті, сәулетшілер Сара Ландау мен Карл В. Кондиттің айтуынша, ол «Рим империясы, итальяндық Ренессанс, француз Ренессанс немесе көркем өнер стилі ретінде әртүрлі сипатталған». Оның құрылысы Нью-Йорктегі «Сұлу қала» қозғалысының аяқталуын білдірді. Архитектура тарихшылары Сара Ландау мен Карл Кондиттің мәліметінше, Мэрлік ғимарат аяқталған кезде онда пайдалануға жарамды кеңістік болған. 1909 жылы бекітілген құрылыс жоспарларында метро станциясы орналаспаған көлемде үш жер асты қабаты қарастырылған. Ғимаратта түрлі мүсіндер мен рельефтер бар. Олардың ішінде ғимараттың шатырындағы үлкен алтын жалатылған «Қалалық даңқ» мүсіні, кішкентай мүсін топтары және Манхэттенді басқарған түрлі үкіметтерді бейнелейтін тақташалар мен гербтер бар. Бірақ ол орналасқан жері - дұрыс емес алтыбұрыш. Қабаттардың солтүстік-оңтүстік өсі батыс-шығыс өсінен ұзын, ал «С» әрпінің қанаттары батысқа қараған. Бұл қабат жоспары ғимараттың барлық терезелеріне тікелей күн сәулесі түсуін қамтамасыз етті және ішкі жарық алаңын қажетсіз етті. Манхэттен Мэрлік ғимараты 34 қабаттан тұрады, негізгі құрылымы 26 қабаттан, ал мұнара құрылыстың ортасынан сегіз қабатқа көтеріледі. Мұнара жерден шамамен 560 фут (171 м) биіктікке жетеді, ал «Қалалық даңқ» мүсінімен бірге ғимараттың биіктігі шамамен 580 фут (177 м) құрайды. Марина Харрисон мен Люси Д. Розенфельд ғимараттың биіктігін 177,39 м деп көрсетсе, Рот оны 97,54 м-ге дейін (карнизге дейін) және 168,25 м-ге дейін (Қалалық даңқтың ең жоғарғы нүктесіне дейін) дейін бағалайды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің бір мақаласында ғимараттың биіктігі 170,38 м деп көрсетілген. Ол стилі жағынан Еркіндік мүсініне ұқсас. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің мәліметінше, мүсіннің құны 6000 долларды құрады, оның 1000 доллары киімге, ал 5000 доллары мүсінге жұмсалды. Ол Нью-Йорктегі көптеген басқа да маңызды аллегориялық көркемөнер мүсіндеріне позиция берген, соның ішінде Александр Гамильтон АҚШ кеден үйі, Нью-Йорк мемлекеттік кітапханасының негізгі бөлімшесі, Манхэттен көпірінің колоннадасы және Колумбус шеңберіндегі USS Maine ұлттық монументі. Сол жағында жарықтар анықталғаннан кейін 1928 жылы сол қолы жөнделді. 1935 жылдың ақпанында «Қалалық даңқ» мүсінінің сол қолы сынғаннан кейін, ол көкжиектен құлап, 26-қабаттағы асханаға түсті, мүсін қайта жаңартылды, сол қолын ұстап тұру үшін металл таяқшалар қолданылды. 1991 жылдың басында фасадты жөндеу жұмыстары жүргізіліп жатқан кезде «Қалалық даңқ» мүсіні алты айға алынып, Нью-Джерсидегі Les Metalliers Champenois металл өңдеу шеберханасында қайта алтынмен қапталды. Реставрация жұмысы 900 000 долларға аяқталғаннан кейін, «Қалалық даңқ» мүсіні 1991 жылдың қазан айында тікұшақ арқылы қайтадан шатырға орнатылды. Колоннаданың биіктігі тұғырымен қоса 20 метрді құрайды. Фасадтың 22-қабатынан жоғары жалған колоннада да бар. Олардың үстінде Прогресс (бір қолында шам, екіншісінде қанатты шар ұстаған жалаңаш ер адам) және Пруденс (айна ұстаған, ал оң қолына жылан оралған жартылай жалаңаш әйел) бейнеленген медальондар орналасқан. Медальондардың әрқайсысының ені шамамен 3 метр, олар колоннаданың архитравының астында орналасқан. Манхэттеннің тарихи және қазіргі басқаруына қатысты қалқандар төменгі қабаттағы колоннада мен 22-қабаттағы жалған колоннаданың үстінде орналастырылды. Төменгі колоннададағы қалқандар колонналардың жоғарғы бөлігімен сәйкес келеді. Арканың биіктігі шамамен 15 метр, ені 11 метр. Қақпалы бөлме вестибюльді екі бөлікке бөліп, әрқайсысында жеке лифттер орналасқан. Мэрлік ғимарат ашылғанда, қақпалы бөлме жел туннелі әсерін туғызды, сондықтан қызметкерлер оны «Желдер үңгірі» деп атады. Құрылысы бойынша бірінші қабат екі ашық лоджиясы мен вестибюльдің екі бөлігімен толыққандай қоғамдық кеңістік ретінде жоспарланған. Әр лоджияның астында Чемберс-стрит станциясының мезониніне апаратын екі үлкен баспалдақ орналасқан. Оңтүстік лоджияның астындағы баспалдақтың ені 20 метрге жетеді және минутына 1280 жолаушыны қабылдай алады, ал солтүстік лоджиядағы баспалдақ 13 метр енді және минутына 800 жолаушыны қабылдай алады. Оңтүстік қанаттың астындағы лоджия әлі де сақталған, онда баспалдақтар метроға оңтүстік және солтүстік есіктерден жетеді. Ол колонналар тірегімен тұрғызылған және ақ Guastavino плиткаларымен жабылған төбесі бар. Бұл лоджия Бруклин жылдам транзиттік компаниясының Манхэттендегі басты метро терминалы ретінде салынған, бірақ 1930 жылдары бизнес орталықтан шыққаннан кейін тоқырап қалды. Мэрлік ғимарат аяқталған кезде, жанындағы IRT және BRT станциялары үшін де жаңа ғимараттар салынуы керек еді, олардың сәулеттік стилі де осы ғимаратқа ұқсас болған. Чемберс-стрит станциясынан Бруклин көпіріндегі биік теміржолға тікелей қосылыс жасалатын жоспар болған, бірақ ол ешқашан ашылмады.

Құрылымдық ерекшеліктері

Қалалық ғимараттың астындағы тау жынысы ғимараттың оңтүстік бөлігінің астындағы жер бетіне өте жақын болса, тау жынысы солтүстік бөлігінің астына шамамен 55 метрге дейін түсіп, онда каизон қазу өте қиын болар еді. Ландау мен Кондит тау жынысының тереңдігін шамамен 150000 долларға тең деп көрсеткен. Құрылысқа арналған келісімшарт АҚШ-тағы бір ғимарат үшін жасалған ең ірі келісімшарт болып табылды, оның құны 1,5 миллион долларды құрады. Каизонның диаметрі 2 метрден басталып, 2 метрге дейін жетеді, ал тереңдігі шамамен 40 метрге дейін созылады. Ғимараттың оңтүстік екі бөлігінің астындағы каизон тек қана, ал солтүстік бөлігіндегі үлкен каизон ғимараттың бастапқы лифттерінің 32-сі вестибюльден қол жетімді болды; Осылайша, төртінші қабаттың төбесі басқа қабаттарға қарағанда әлдеқайда төмен. Сондай-ақ, төрт апаттық эвакуациялық сатысы бар. Ол кезде қалалық үкімет мекемелері Манхэттеннің оңтүстігінен ортасына дейінгі әртүрлі ғимараттарда орын жалдады, мұндай келісімдердің саны жыл сайын артты. 1884 жылғы Нью-Йорк қаласының жылдық есебінде қала әкімі Франклин Эдсон мемлекеттік функциялар үшін көбірек орынның қажеттігін мәлімдеді. Ол сондай-ақ қалалық үйдің "архитектуралық стилі оның қазіргі симметриясын бұзбай, қажетті көлемде кеңейтуге мүмкіндік бермейді" деп атап өтті. Эдсон қалалық үкімет пайдалануы үшін Чемберс көшесінің бұрышындағы 280 Бродвейді сатып алуды ұсынды. Жеке меншік иелеріне төленетін жалға алу ақысын азайтуды көздеген үкімет, көптеген мекемелерді бір шатырдың астына біріктіруге қолайлы жаңа, үлкен ғимараттың жобасын іздеу үшін төрт конкурсты өткізді. 1887 жылға қарай билік өкілдері қалалық үйдің жанында, қалалық үй саябағында ғимарат салуды қарастырды. Қала әкімі Абрам Хьюит 1888 жылы қолайлы жоспарлар мен жер учаскелерін зерттеу үшін комиссия құрды, бірақ Хьюит мұндай ғимаратты қалалық үй саябағынан басқа жерде орналастыруға қарсы болды. Суға бату қоры комиссарлары бастапқыда Твид сотының шығысында, парктің солтүстік-шығыс бұрышында муниципалдық ғимаратты мақұлдады. Бұл жаңа ғимарат үшін архитектуралық конкурстың жеңімпазы Чарльз Б. Атвудтың ұсынысы қалалық үйдің екі жағынан жеті қабатты павильондармен шектелуін қамтамасыз етті. Жалпы жұртшылық паркте даму идеясына қарсы болды, ал жоспар 1890 жылдың ақпанында Нью-Йорк штатының Сенатында қабылданбады. Жаңа ғимаратты пайдалануға рұқсат беретін заң 1890 жылы басқа қалалық мекемелерді де орналастыруға мүмкіндік беру үшін өзгертілді. Қала әкімі Хью Дж. Грант 1890 жылдың басында үлкен муниципалды кеңсе ғимаратын ұсынды. Сайттар: Уоррен көшесімен оңтүстікке, Бродвеймен шығысқа, Чемберс көшесімен солтүстікке және Чирч көшесімен батысқа шектелген қалалық үйдің солтүстік-батысындағы блок. Бұл жердің көлемін қамтамасыз етеді. Алайда, 1893 жылдың наурыз айында қалалық үкімет қалалық үйдің орнына муниципалдық ғимаратты салуға шешім қабылдады, Твид сотын жанында қалдырып, екі қанатты солтүстікке созуға ниеттенді, комитеттің ұсынысына және қалалық үй учаскесіне қатысты халықтың наразылығына қарамастан. Алты финалист таңдалды. Қалалық үйді бұзуға қарсылық білдіру үшін алты финалист ұсыныстары ақшалай сыйлықтарға ие болуы керек еді, бірақ қала комиссияның финалистер туралы есебін ресми түрде қабылдамағандықтан, тіпті сыйлықтарын алуда қиындықтар туды. Келесі наурыз айында штаттық сенатор Патрик Х. МакКаррен Бродвей мен Рид, Центр және Чемберс көшелерінің арасында, Твид сотының солтүстігінде және қазіргі ғимараттың батысында муниципалдық ғимаратты салу туралы заң жобасын ұсынды. Құрылыс 280 Бродвей және ескі Эмигрант индустриялық жинақ банкі ғимаратының орнына салынып, сол кездегі құрылыс үстіндегі жазбалар архивін қосады, сонымен қатар Твид сотын бұзуды талап етеді. Бірнеше сәулетшілер ұсыныстар ұсынды, олардың ең күрделісі Макким, Мид және Уайтқа тиесілі болды. Сонымен қатар, 1903 жылы қаланың көпір комиссары Густав Линдентал Джордж Пост пен Генри Хорнбостелді Бруклин көпірінің табанында, қалалық үйдің шығысында жоспарланған троллейбус торабының сәулетшілері ретінде жалдады. Бұл жоспарда сонымен қатар 45 қабатты муниципалды кеңсе мұнарасын Камерлар мен Орталық көшелерінде шампионатпен салу көзделді. Бұл сайтқа 6,7 миллион доллар кетеді. Қалалық ғимарат пен троллейбус торабын салу жоспарлары әкім Сет Лоу 1903 жылдың соңында қызметтен кеткен кезде кейінге қалдырылды.

Сәулет жобалары конкурсы

1907 жылдың басында жазбалар залы салынып аяқталды, бірақ қаланың маңызды құжаттарын сақтауға әлі де жеткілікті орын болмады; сонымен қатар, қала жеке ғимараттарды жалға алуға үлкен сома төлеуге мәжбүр болды. Лауазымды тұлғалар қалалық әкімшіліктердің тарлығы өрт қаупін тудыратынын және жаңа муниципалдық ғимарат үшін заң жобасы ұсынылып отырғанын көрсетті. 1907 жылдың шілдесінде Линдентал – ол Бруклин көпірінің троллейбус торабы үшін жаңа жер учаскесін алған еді – мемлекеттік заң шығарушы органнан муниципалдық ғимарат үшін төртінші және соңғы эскиздік конкурс өткізуге рұқсат алды. Бруклиннің төрт жолды метро желісі де осы жердің астынан өтуі жоспарланған, Chambers Street-тегі үлкен бес платформалық станциядан өтетін болды. Конкурсқа қатысушыларға ғимараттың дизайны үшін «көптеген мүмкіндіктер» берілді. 1907 жылдың желтоқсанына қарай бірнеше сәулетшілер жобаларын ұсынды. Барлығы он екі сәулет фирмасы конкурсқа қатысты, ал Касс Гилберт қатысудан бас тартты. Фирманың жобасы қалалық әкімшілікке ең көп кеңістік ұсынды, мысалы, 90 West Street-тен шабыт алған Howells & Stokes компаниясының екінші ұсынысы. Бастапқыда ғимараттың биіктігі 137 метр, 23 қабатты болуы тиіс еді. Соңғы жоспарда ғимарат Парк-Роу, Центр-Стрит және Дуэйн-Стрит арасында орналасуы, ал Чемберс-Стрит Муниципалдық ғимараттың ортасынан өтуі керек болды. 1908 жылдың желтоқсан айында негіз салу жұмысына қатысты ұсыныстар ашылды және келісімшарт J. H. Gray компаниясына берілді. Бірақ сол айдың өзінде қаланың ғимараттар бақылаушысы бастапқы құрылыс жоспарларын қабылдамады, өйткені топырақ пен құмның негізгі қабаты ғимаратты көтеруге жеткіліксіз деп санады. Архитекторлар негізді тереңдету үшін тағы 300 мың доллар жұмсағысы келмеді. Ақырында, Foundation Company компаниясымен келісімшарт жасалып, өте жоғары қысыммен кассондарды пайдаланып негізді қазу жұмыстары жүргізілді. 1909 жылдың қаңтар айында Макклеллан сөйлеген сөзінде бұл жобаны «қаланың ең маңызды жобаларының бірі» деп бағалады. Ол сол кезде ғимараттың құны 8 миллион долларды құрайтынын болжады. Муниципалдық ғимараттың құрылысы 1909 жылдың 17 шілдесінде ресми түрде басталды. Бір бақылаушы ғимараттың құрылысы жылжымайтын мүліктің құнының өсуіне әкелетінін болжады, бұл Flatiron ғимараты Flatiron ауданы үшін жасаған нәрсеге ұқсас болар еді. Негіз салу жұмысы 1909 жылдың қазан айында аяқталды, ал Бағалау кеңесі сол жылдың қараша айында түзетілген құрылыс жоспарын бекітті. Сонымен қатар, құмның болуы басқа муниципалдық жобалардан айырмашылығы, рәсім жеке өткізілді және бұрыштық тасқа тек «1907» жылы рим цифрларымен жазылды. Іргетас қаланған кезде бұйрық күшін жойды. Құрылыс жұмысы түрлі жағдайларға байланысты тоқтатылды. 1910 жылдың маусымында үш жұмысшы негіздегі уақытша тіреулердің құлауынан көміліп қалды, бірақ барлығы аман қалды; 1910 жылдың қыркүйегінде Парк-Роуда тағы бір құлау орын алды. 1911 жылы 25-ші қабатта өрт шықты, ол кезде Нью-Йорк өрт сөндіру қызметінің ең биік өрті болды. Болаттан жасалған қаңқа құрылысы 1910 жылдың маусымынан 1911 жылдың шілдесіне дейін, ал сыртқы қабырғалардың орнатылуы 1911 жылдың наурызынан 1912 жылдың қарашасына дейін жүргізілді. Граниттік әрленуді орнату кешіктірілді, өйткені бастапқы материалдар нашар сапалы болып шықты.

1910 және 1920 жылдар

Қалалық ғимараттың алғашқы бөлімдері 1913 жылдың ортасында пайдалануға берілді. Жыл басында ғимарат дайын болмағандықтан, кейбір қалалық департаменттер қолданыстағы кеңселердегі жалдау шартын жаңартқыға мәжбүр болды. Ішкі жабдықталу 1916 жылға дейін аяқталған жоқ. Ғимараттың құны 12 миллион долларды құрады, ол пайызымен бірге 1964 жылға дейін толығымен өтелмеді; ал пайызы бастапқы құнынан екі еседен астам болды. Жердің өзі 6 миллион доллар тұрды. Дегенмен, бұл құрылыс қаланың жылына 800 мың доллар көлеміндегі жалдау төлемдерінен құтылуына мүмкіндік береді деп күтілді. 1916 жылға қарай ғимаратта қалалық билік қатысқан істерді қарайтын сот та болды. 1914 жылы қызметке келгеннен кейін қала әкімі Джон Пуррой Митчелл Қалалық ғимараттағы кеңістіктің пайдалануын "сараңдық" деп сынады. Ғимаратқа көшуге жоспарланған кейбір қалалық департаменттер басқа жерде орын тапты, ал басқа департаменттерге бұрынғы кеңселерге қарағанда ғимаратта аз орын бөлінді; қала ішкі жоспарлауды арнайы таңдағанына қарамастан, ішкі бөлмелердің орналасуы да сынға ұшырады. WNYC (AM) радиостанциясы 1924 жылы 24-ші қабаттан хабар таратуды бастады және 85 жыл бойы сол жерде болды, ал 1929 жылы үшінші қабатта шағын аурухана ашылды. Қалалық ғимараттың үлкендігіне қарамастан, 1930 жылдарға қарай батысқа қарай одан да үлкен муниципалды көкжиек салу туралы әртүрлі ұсыныстар жасалды, бірақ ешқайсысы сәтті болмады.

1930-1960 жылдар

1931 жылы Манхэттен округінің әкімі Сэмюэл Леви ғимараттағы лифттерді ауыстыруға 2 миллион доллар сұрады, олар соншалықты нашар жұмыс істегендіктен, кейбір қызметкерлер лифттердің орнына авариялық баспалдақтарды пайдаланды. Барлық лифттер күніне екі рет тексерілуі тиіс болды, ал оларды жасаған компания жұмысын тоқтатқандықтан, олар "Кони-Айленд американдық таулары" сияқты жұмыс істеді. 1934 жылдың соңында он төрт лифт қызметтен шығарылғаннан кейін, архитектор Митчелл Бернштейн 1935 жылдың қаңтарында ғимараттың лифттері мен кеңселерді 160 000 долларға жөндеу жоспарларын ұсынды. Жобаның қаржыландырылуының бір бөлігі 1,8 миллион долларлық Works Progress Administration гранты есебінен жүзеге асты. Лифттер ауыстырылып жатқан кезде қалалық қызметкерлер үш сменамен жұмыс істеді. 14-ші қабаттан жоғары орналасқан бірнеше шахталар кеңселерге орын ашу үшін алынып тасталды. 1936 жылдың сәуір айында жеті жаңа лифттің бірінші тобы орнатылды, ал лифттерді ауыстыру жобасы 1937 жылдың соңында аяқталды. 1930 жылдары қалалық әкімдік ғимаратта басқа да жөндеу жұмыстарын жүргізді, ал фасад алғаш рет 1936 жылы тазартылды. 1930 жылдары Муниципалдық ғимараттың үстіндегі Азаматтық даңқ қайта жаңартылды. Бірнеше Civil Works Administration суретшілері кейбір кеңселерге суреттер салды. 1937 жылы ғимаратқа қызмет барысында қаза болған 316 өрт сөндірушінің құрметіне арналған қола тақта орнатылды. Қала сонымен қатар ғимараттың үстіне үш қабатты 2,037 миллион долларға қосуды жоспарлады; бұл жобаны қаржыландыру үшін 1938 жылы Public Works Administration-дан 916 650 доллар грант алды. Келесі жылға қарай ғимарат қалалық әкімдіктің барлық мекемелерін қабылдай алмады, олардың бірнешеуі солтүстікке қарай Фоули алаңының айналасындағы басқа жерлерге орналастырылды. Муниципалдық ғимараттағы кеңселерге 25-ші қабатта WNYC радиостанциясы, 22-ші қабатта Муниципалдық анықтама кітапханасы және 2-ші қабатта Неке тойы шаңырағы кірді. Келесі жылы қала Муниципалдық ғимаратта дискілі телефон жүйесін орнатуға кірісті, оның арқасында он төрт ескі телефон станциясы ауыстырылды. Ол кезде ғимараттағы 20 қалалық мекеменің барлығында 1264 телефон болды. Жаңа станциялар 1951 жылы іске қосылды, ал Муниципалдық ғимараттағы әрбір желіге 1426 төрт таңбалы ішкі нөмірмен 10 таңбалы телефон нөмірі берілді; 1963 жылы қалалық әкімдік төменгі Манхэттендегі 7000 телефон нөмірін біріктірген кезде нөмір өзгертілді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы ғимаратты 1966 жылы ресми ескерткіш деп жариялады, ал фасад келесі жылы 400 000 долларға қайта тазартылды.

1970-ші жылдардан қазіргі уақытқа дейін

Муниципалдық ғимарат 1972 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Бір Полиция алаңының салынуымен бір уақытта ғимараттың астындағы Чемберс көшесінің бөлігі көлік қозғалысы үшін жабылды. Осы кезеңде Азаматтық Даңқ та жаңартылды. 1970 жылдардың соңына қарай ғимаратта әлі де 5000 қызметкер жұмыс істеді, бірақ Newsday газеті ғимараттың "қабыршақтанған қабырғалары, иісті терезелері және ескі архив шкафтары" бар екенін жазды. Әдетте, кондиционерлер сирек жұмыс істегендіктен, көптеген қызметкерлер жазда сағатқа дейін ерте кетіп қалатын. 1987 жылы Муниципалдық ғимараттан гранит тас түсіп, Бруклин көпірінің пандусына түсті, бірақ ешкім зардап шекпеді. Соңғы тексеруде қасбетте басқа да бос тастар табылды, нәтижесінде қасбетке тор орнатылды. 1988 жылы жұмысшылар ғимаратты мұрағаттармен қоршап, келесі жылы басталатын қасбеттің толыққанды қайта жаңарту жұмыстарына дайындалды. Жаңару 58 миллион долларға бағаланып, массивті мұрағаттарды қолдау үшін 63 километрлік (39 миль) болат түтіктер қажет болды. Қасбетті қайта жаңартуды Ванк Адамс Славин архитекторы жүзеге асырды, осы жұмысы үшін Ванк Адамс Славин қалалық әкімшіліктен марапат алды. 1990 жылдардың басында 23 және 24 қабаттар жаңартылды. 2015 жылғы қазан айында 88 жасқа толған Нью-Йорк қаласының алғашқы афроамерикалық мэрі Дэвид Н. Динкинс құрметіне ғимараттың аты өзгертілді.

Агенттіктер

Нью-Йорк қаласының келесі мемлекеттік кеңселері Манхэттен муниципалды ғимаратында орналасқан: азаматтық тойлар шамамен төрт минутқа созылады. Қалалық клерк кеңсесі 2009 жылы жақын жердегі Уорт көшесіндегі 141 нөмірге көшірілді.

Оқиғалар

Қалалық ғимаратта көптеген оқиғалар болған. 1921 жылы лифт құлап, ішіндегі екі адам қаза тапты. 1942 жылы ғимараттың ішіндегі бункерлерде сақталған көмір өртеніп кетті, ал 2005 жылы болған өртте алты өрт сөндіруші жеңіл жарақат алды. Бұған қоса, 1959 жылы төртінші қабатта су тасып, ғимарат қызметкерлерінің жалақысын есептейтін жаңа жабдықтар бүлініп қалды.

Сыншылдық қабылдау және ықпал ету

1922 жылы МакКим, Мид және Уайттың жұмысын бағалап, Лайонел Мозес былай деді: "Бізде 580 фут биіктіктегі ғимарат бар, ол керемет монументалды сипат пен классикалық сұлулыққа ие, оның әрбір бөлігі оның дизайнерлерінің сәулет білімін көрсетеді". Мозес әсіресе фирманың "ерекше пішінді салыстырмалы түрде кішкентай жер телімінде" үлкен кеңсе ғимаратын салуға қабілеттілігін мақтады, онда метро станциясы, қоғамдық көше және механикалық жабдықтар орналаса алады. Бұл ғимарат Кливлендтегі Терминал мұнарасы, Детройттегі Фишер ғимараты, Чикагодағы Ригли ғимараты және Манхэттен орталығындағы Нью-Йорк орталық ғимараты сияқты басқа да құрылыстарға әсер етті. Атап айтқанда, Чемберс көшесінің үстіндегі Муниципальдық ғимараттың негізі Парк-авенюді кесіп өтетін Нью-Йорк орталық ғимаратының негізімен салыстырылды. Бұл база Детройттегі General Motors ғимаратына да шабыт берді, ал мұнара қабаттары Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесі үшін Каррере мен Гастингс жасаған "Жақұттар мұнарасына" әсер етті. Мәскеу мемлекеттік университетінің бас ғимаратының және Манхэттеннің орталығындағы 550 Мэдисон даңғылының аркалары да Муниципальдық ғимараттың аркаларынан шабыт алды. "Ghostbusters" (1984) фильмінде команда Гозермен күресу үшін ғимараттан шығады. "The Professional" (1994) фильмінде актер Гэри Олдмен сомдаған қарсылас Стенсфилд 4602 кеңсесінде ДЕА-да жұмыс істейді. Newsday 1987 жылы бұл ғимараттың кейіпкерлердің ғимараттың шатырынан секіріп түскен сахналарын түсіру үшін жиі пайдаланылғанын жазды.