Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аристотельдік логикада барокко – силогизмді есте сақтауға арналған еске түсіретін сөз. Нақтырақ айтқанда, оның бірінші жорамалы жалпы және бекітетін, ал екінші және үшінші жорамалдары жеке және жоққа шығаратын, ал ортаңғы термин – бірінші екі жорамалдың белгісі. Мысалы:
In Aristotelian logic, baroco is a mnemonic word used to memorize a syllogism. Specifically, it has the first proposition universal and affirmative, but the second and third particular and negative, and the middle term the attribute in the two first. For example,
Кез келген жақсылық – сақтықпен бірге келеді. Зейкелдің кейбір түрлері сақтықпен келмейді. Демек, зейкелдің кейбір түрлері жақсылық емес. Аристотельдік логика терминологиясында барокко – он тоғыз түрдің екінші пішінінің төрт силогизмінің бірі (немесе әлсіретілген түрлер ескерілсе, жиырма төрт түрдің екінші пішінінің алты силогизмінің бірі). Ол мыналарды қамтиды: B түріндегі бірінші пішіннің (Барбара) силогизмімен байланыс; А түріндегі үлкен жорамал; О түріндегі кіші жорамал; С түріндегі екінші пішіннің кіші жорамалы (кіші термин/байланыс/ортаңғы термин); О түріндегі қорытынды; яғни жалпы үлкен бекітетін, жеке кіші жоққа шығаратын және жеке жоққа шығаратын қорытынды. Барокко стиліндегі силогизмнің қазіргі заманғы мысалы:
Every virtue is attended with discretion. Some kinds of zeal are not attended with discretion. Therefore, some kinds of zeal are not virtues. In the terminology of Aristotelian logic, a Baroco is one of the four syllogisms of the second figure of the nineteen modes (or one of the six syllogisms of the second figure of the twenty four modes if the weakened modes are included). It includes: a relation to a syllogism (Barbara) of the first figure of type B; major premise of type A; a minor premise of type O; the minor premise of the second figure (minor term/copula/middle term) of type C; a conclusion of type O; that is to say a universal major affirmative, a particular minor negative, and a particular negative conclusion. A modern example of a Baroco syllogism is:
Барлық табақтар фрисби ретінде қолданылуы мүмкін:
Кейбір металл заттарды фрисби ретінде қолдануға болмайды:
Демек, кейбір металл заттар табақ емес.
All saucers can be used as frisbees:
Some metal objects cannot be used as frisbees:
Therefore, some metal objects are not saucers.
Барокко және барокко
16 ғасырда барокко термині философиядан тысқары қолданысқа еніп, артық және абсурдты күрделі кез келген нәрсені сипаттау үшін пайдаланыла бастады. Француз философы Мишель де Монтень «барокко» терминін «ерекше және қажетсіз күрделі» деп түсіндірді. Басқа ерте дереккөздер бұл терминді сиқыр, күрделілік, шатасу және шектен тыс болумен байланыстырды. 18 ғасырда бұл термин кейде музыканы сипаттау үшін де қолданылды, бірақ ол жағымды бағаланбады. 1733 жылғы қазан айында Жан-Филипп Рамоның «Ипполит және Ариция» операсының премьерасына жазылған анонимді сатирикалық рецензия, 1734 жылғы мамырда «Меркуре де Франс» журналында жарияланды. Сыншы бұл операдағы жаңалықты «du barocque» деп атап, музыканың байланысты әуеннен мүгедек болғанын, диссонанстарға кешірімсіздік танытқанын, үнемі тональность мен өлшемді өзгертетінін және барлық композициялық тәсілдерді жылдам өтетінін айтып шағымданды. 1762 жылы «Француз академиясының сөздігінде» бұл термин бейнелі түрде «ретсіз, ерекше немесе тең емес» нәрсені білдіру үшін қолданылуы мүмкін екені жазылған. Музыкант, композитор және философ болған Жан Жак Руссо 1768 жылы «Энциклопедияда» былай деп жазды: «Барокко музыкасы – бұл гармониясы шатасқан, модуляциялар мен диссонанстарға толы музыка. Ән айту қатал және табиғи емес, интонация қиын, ал қозғалысы шектеулі. Бұл термин логиктер қолданған «барокко» сөзінен шыққан сияқты».
In the 16th century the term Baroco moved beyond philosophy and began to be used to describe anything that was overly and absurdly complex. The French philosopher Michel de Montaigne associated the term 'baroco' with "Bizarre and uselessly complicated." Other early sources associated the term with magic, complexity, confusion, and excess. In the 18th century, the term was sometimes also used to describe music, and was not flattering. In an anonymous satirical review of the première of Jean Philippe Rameau's Hippolyte et Aricie in October 1733, which was printed in the Mercure de France in May 1734, the critic wrote that the novelty in this opera was "du barocque", complaining that the music lacked coherent melody, was unsparing with dissonances, constantly changed key and meter, and speedily ran through every compositional device. In 1762, Le Dictionnaire de l'Académie française wrote that the term could be used figuratively to describe something "irregular, bizarre or unequal." Jean Jacques Rousseau, who was a musician and composer as well as philosopher, wrote in 1768 in the Encyclopédie: "Baroque music is that in which the harmony is confused, and loaded with modulations and dissonances. The singing is harsh and unnatural, the intonation difficult, and the movement limited. It appears that term comes from the word 'baroco' used by logicians."