Осси Витт: Америкалық бейсболшы және жаттықтырушы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер

Оскар Джозеф "Осси" Витт (4 қаңтар 1890 жыл - 31 қаңтар 1963 жыл) - американдық Бейсболдың Бас лигасының үшінші база ойыншысы және менеджері, "Детройт Тайгерс" (1912–1918) және "Бостон Ред Сокс" (1919–1921) командаларында ойнады. Кейін Витт "Кливленд Индианс" командасының менеджері болды (1938-1940), онда ол кейде өз ойыншыларымен келіспеушіліктерге түсті.

Ойын мансабы

Осси Витт Сан-Францисконың құмды алаңдарында өскен ойыншы еді. 1911 жылы ол Сан-Франциско Силз командасының үшінші базалық ойыншысы ретінде Тынық мұхиты лигасына қатысты. Кейін ол "Детройт Тайгерс" командасының резервтік ойыншысы ретінде жоғары лигаға жол ашты. Бас лига карьерасында Витт үшінші базада 833 ойын, ал екінші базада 161 ойын өткізді. 1915 жылдан 1917 жылға дейін "Тайгерс" командасының тұрақты үшінші базалық ойыншысы болған күндері, ол .254-тен жоғары соққы беру көрсеткішін көрсетпеді. Бірақ ол ақылды және жанкешті бейсболшы ретінде танымал болды. Витттің мансаптық соққы беру орташа көрсеткіші .238 болды, ол ауқымды және жақсы лақтыратын үшінші базалық ойыншы еді. Оның 10 жыл ішінде үшінші базадағы .960 алаңдағы көрсеткіші сол дәуірдегі үшінші базалық ойыншылардың жоғарғы лигасының орташа көрсеткішінен 20 ұпайға жоғары болды. Ол 1915 және 1916 жылдары Американ лигасындағы үшінші базалық ойыншылардың арасында путауттар, ассисттер және алаңдағы көрсеткіш бойынша көш бастады. 1916 жылы үшінші базада 208 путаут (командалық рекорд), 385 ассист және 32 қос ойын жасады. Оның 1916 жылғы 3.93 көрсеткіші үшінші базалық ойыншылардың лигадағы орташа көрсеткішінен 70 ұпайға жоғары болды. Ол орташа есеппен жақсы соққышы болмаса да, жақсы контактілі соққышы және сол дәуірдегі ең жақсы соққышылардың бірі болды – Ти Кобб, Сэм Кроуфорд және Бобби Вич кіретін "Детройт" командасында бағалы ойыншы еді. Оның мансабындағы 259 құрбандық соққысы (салыстырмалы түрде қысқа мансап үшін) жоғарғы лига тарихында 32-орында тұр. Витт сондай-ақ МЛБ тарихындағы ең қиын соққыға ұшырамайтын ойыншылардың бірі болды. Мансабында ол әр 26.6 соққыдан кейін бір рет соққыға ұшырады, бұл МЛБ тарихында 35-орында. 1918 жылы соққыға ұшырау көрсеткіші 44.5 болды, бұл Американ лигасында 2-орынды иеленді. 1915 жылдың 10 тамызында Витт Уолтер Джонсонның жылдам добынан бас жағына соққы алды. Бес минутқа есінен танып, миы шатырлаған күйде алаңнан шықты. Тай Кобб Джонсонның соққы беруден қорқуын байқап, сол кезден бастап Джонсонға қарсы алаңға жақын тұрып соқты. Витт оқиғасынан кейін Кобб Джонсонға қарсы .435 соққы берді. 1917 жылдың 30 шілдесінде Кобб, Вич және Витт қатарынан 5 соққыдан 5 соққы жасады. 1919 жылдың 17 қаңтарында Витт "Тайгерс" командасынан Эдди Эйнсмит, Чик Шортен және Слим Лавқа айырбас ретінде "Бостон Ред Сокс" командасына сатылды.

Ossie Vitt was a product of the sandlots of San Francisco. He broke into the Pacific Coast League as third baseman for the San Francisco Seals in 1911. He later advanced to the majors as a utility infielder for the Detroit Tigers. Through his major league career, Vitt played 833 games at 3rd base and 161 games at 2nd base. As the Tigers' regular third baseman from 1915 through 1917, he never batted higher than .254. But he was described as a smart, scrappy baseball man. Vitt had a career batting average of .238, and was a talented third baseman with range and a good throwing arm. His .960 fielding average in 10 years at 3rd base was 20 points higher than the Major League average for 3rd basemen of his era. He led all American League third basemen in consecutive years (1915 and 1916) in putouts, assists and fielding percentage. He had career highs at third base of 208 putouts (team record at 3B), 385 assists, and 32 double plays in 1916. His range factor of 3.93 in 1916 was 70 points higher than the league average for third basemen. While not a good hitter for average, Vitt was a good contact hitter and one of the best bunters of the era—a valuable talent on a Detroit squad that included Ty Cobb, Sam Crawford, and Bobby Veach. His career total of 259 sacrifice hits (in a relatively short career) ranks 32nd best in major league history. Vitt was also one of the toughest players to strike out in MLB history. For his career, he struck out an average of once every 26.6 at bats, 35th best in MLB history. In 1918, his at bat per strikeout ratio was 44.5, 2nd best in the AL. On August 10, 1915, Vitt was hit in the head by a Walter Johnson fastball. After being knocked unconscious for five minutes‚ Vitt left the game with a concussion. Ty Cobb‚ observing Johnson's fear of hitting a batter‚ crowded the plate on Johnson from that point forward. Cobb hit .435 against Johnson after the Vitt incident. On July 30, 1917, Cobb‚ Veach‚ and Vitt followed each other in the lineup‚ with each going 5 for 5. On January 17, 1919, Vitt was traded by the Tigers to the Boston Red Sox for Eddie Ainsmith, Chick Shorten, and Slim Love.

Менеджерлік мансап және "Кливленд Crybabies"

10 жыл бойы үлкен лигада ойнағаннан кейін, Витт 1935 жылы «Окленд Окс» командасының иесі Виктор Девинчинзиге «Янкис» басшылығымен ұсынылды. Оның стилі қатал және мотивациялық деп сипатталды, ол «Окс» командасын үшінші орынға көтерді. Витт келесі жылы «Янкис» ұйымына өтті, «Ньюарк» ферма командасын басқарды. 1938 жылы Стив О’Нилді алмастырып, командаға жаңа өмір сыйлау үшін «Кливленд Индианс» командасы оны жұмысқа алды. Витттің 1940 жылғы «Кливленд Crybabies» деп аталған «Кливленд Индианс» командасындағы рөлі бейсбол аңызына айналды. «Мен командамда жалқау ойыншыларды қаламаймын», - деді Витт жұмысқа орналасқанда. «Егер жігіттер белсенді болмаса, олар кетіп қалады». Витттің ойыншылары өздерін айыпталып отырғандай сезінді. Витттің «Кливлендтегі» алғашқы екі маусымында «Индианс» үшінші орынды иеленді. Алайда, Витт пен оның ойыншылары арасында жиі қақтығыстар болды және наразылық күшейді. 1940 жылдың 11 маусымында ол Мел Хардерді алмастыру үшін таққа шықты. «Қашан жалақыңды табуды бастайсың?» - деді Витт Хардерге, ол бес маусым қатарынан кемінде 15 ойын жеңіп, оның ішінде екі маусымда 20 жеңіске жеткен еді. Команда наразылық білдірді және көптеген ойыншылар Витті қызметтен босату туралы петицияға қол қойды. Хардермен болған оқиғадан кейін оннан астам «Индианс» ойыншысы иесі Альва Брэдлимен кездесіп, Витке деген наразылықтарын білдірді, оны «жабайы адам» деп сипаттады. Олар оның жұмыстан шығарылатынын үміттенеді. «Индианс» ойыншылары мен иесі арасындағы жабық есік артында өткен кездесуде Хардер Брэдлиге: «Біздің жеңіске жетудің жақсы мүмкіндігі бар деп ойлаймыз, бірақ Витт менеджер болғанда біз ешқашан жеңе алмаймыз. Егер оны алып тастасақ, жеңеміз. Біз бұған сенімдіміз». Брэдли дауды тыныш ұстауға тырысты, бірақ жаңалық тез тарады және бүкіл елдегі газеттер «Индианс» командасын «Кливленд Crybabies» деп атады. Ашу-ыза мен мазаққа қарамастан, Витт жұмысынан айырылмады, 1940 жылғы маусымның соңғы күніне дейін «Детройт Тайгерс» командасымен жеңіс үшін күресті. Маусымға дейін «Индианс» 42-25 есебімен жеңіске жетті. Маусымнан кейін «Crybabies» деген сөз газеттерде және трибуналарда айтылып, олар 47-40 есебімен жеңіске жетті, бұл құлдырау емес, бірақ «Тайгерс» командасынан бір ойынмен қалып қою үшін жеткіліксіз болды. Сол жылы 27 ойын жеңіп алған Боб Феллер шешуші ойынды 2:0 есебімен ұтылды.

After playing in the majors for 10 years, Vitt was recommended to Oakland Oaks' owner Victor Devincinzi by the Yankees' management to manage the Oaks in 1935. His style was described as both abrasive and motivational, pushing the Oaks to a third place finish. Vitt moved on in the Yankees' organization the next year, managing their farm team in Newark. He was then hired by the Cleveland Indians in 1938 to replace Steve O'Neil as manager and instill new life into their team. Vitt's role in the 1940 Cleveland Indians team known as the "Cleveland Crybabies" has become a baseball legend. "I don't want any lazy players on my club," said Vitt when he was hired. "If the boys won't hustle, out they go." Vitt's players felt they were being accused. In Vitt's first two seasons in Cleveland, the Indians finished third. Yet, there were frequent clashes between Vitt and his players, and the discontent festered. On June 11, 1940, matters came to a head when he went to the mound to remove Mel Harder. "When are you going to start earning your salary?" asked Vitt of Harder, who had won at least 15 games for eight consecutive seasons, including two 20 win seasons. The team revolted, and many players signed a petition to have Vitt removed. After the incident with Harder, a dozen Indians met with owner Alva Bradley to state their grievances against Vitt, whom they described as a "wild man." They made it clear they hoped he would be fired. In the closed door meeting between Indians players and owner, Harder told Bradley: "We think we have a good chance to win the pennant, but we'll never win it with Vitt as manager. If we can get rid of him, we can win. We feel sure about that." Bradley sought to keep the controversy quiet, but the story quickly got out, and newspaper headlines all over the nation referred gleefully to the Indians as the "Cleveland Crybabies." Despite the hullabaloo and ridicule, the Indians, with Vitt hanging on to his job, battled the Detroit Tigers for the pennant to the last day of the 1940 season. Through June, the Indians were 42–25. After June, with the "Crybabies" harangue clanging in the papers and from the stands, they went 47–40, not a collapse, but not good enough to stay ahead of the Tigers who won the pennant by a single game over the Tribe. Bob Feller, a 27 game winner that year, lost the decisive game 2–0.

PCL атақ залы

Витт 1943 жылы Тынық мұхит жағалауы лигасының Атақ залына алғашқы енгізілгендердің қатарында болды.