Марсель Бюкар: Француз фашисті саяхатшысының өмірі мен қызметі
Marcel Bucard
Марсель Бюкар (1895-1946) – французский фашистский политик, основатель движения "Франсист". Участвовал в Первой мировой войне, был связан с правыми группировками.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1895–1946)
French politician (1895–1946)
Марсель Букард (7 желтоқсан 1895 – 13 наурыз 1946) – француз фашистік саясаткер.
Marcel Bucard (7 December 1895 – 13 March 1946) was a French Fascist politician.
Ерте мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыста батылдығымен танылған, әйгілі әскери Букард 1918 жылдан кейін саяси аренаға белсенді қатысты. Алғашқыда ол «Action française» интегралистік монархистік, өте оңшыл ұйымның мүшесі болды, кейін Жорж Валуаның ашық фашистік және антисемиттік «Faisceau» ұйымына қосылды. 1933 жылдың қыркүйегінде Букард жеке ұйымын – «Францистік қозғалысын» құрды. Бұл ұйым ең радикалды болып саналды және Бенито Муссолини үкіметімен қаржыландырылды. 1934 жылғы 6 ақпандағы дағдарыс кезінде «Францистер» басқа оңшыл партиялармен бірге Стависки ісіне байланысты Бурбон сарайы алдындағы наразылықтар мен тәртіпсіздіктерге қатысты. Бұл оқиға мемлекеттік төңкеріс әрекеті деп саналды. 1936 жылы жаңа «Халық фронты» үкіметі оның қозғалысын және барлық басқа оңшыл «лигаларды», фашистік болсын, болмасын, тыйым салды. Букард қысқа мерзімге түрмеге қамалды. Оның 1938 жылы қозғалысты партия ретінде (Parti franciste) қайта құруға жасаған әрекеті нәтижесіз аяқталды және ол да заңсыз деп жарияланды.
A decorated soldier who earned a reputation for bravery in World War I, Bucard became active in politics after 1918, initially as a member of Action française, an integralist monarchist far right group, and later as a member of the overtly fascist and anti Semitic Faisceau of Georges Valois. In September 1933, Bucard founded his own group, the Mouvement franciste, which was arguably the most extreme group and was financed by Benito Mussolini's government. During the 6 February 1934 crisis, the Francistes joined the other right wing parties in the protests and riots in front of the Palais Bourbon provoked by the Stavisky Affair and accused of being intended as a coup d'état. In 1936, the new Popular Front government banned his movement and all other right wing "leagues", fascist or otherwise, and Bucard was briefly imprisoned. His attempt to recreate the movement as a party (Parti franciste) in 1938 had little success, and it was outlawed as well.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияның құлауынан кейін және нацистік Германияның Франция мен Виши Франциясын оккупациялауының басталуымен Букардтың Партиясы (1941 жылдан бастап) қайтадан белсенді болды, енді бұл серіктестік күші ретінде. Букард францистерді немістерге, оның ішінде әскери барлау және Қарсылық қозғалысы туралы ақпаратпен көмектесуге шақырды. Алайда, ол ескі жараларының салдарынан көбінесе болмағандықтан, оның осы кезеңдегі рөлі шектеулі болды. Ол әлі де "болшевизмге қарсы француз еріктілері" Легионының негізін қалаушыларының бірі еді. Нормандияға түскеннен кейін, ол францистердің француз Ваффен-СС-іне немесе француздық/шетелдік бөлімшелерге, Ұлттық-социалистік мотор корпусына немесе Кригсмаринге қосылуы керек деп мәлімдеді.
After the Fall of France during World War II and the start of Nazi Germany's occupation of France and of Vichy France, Bucard's Parti was again active (from 1941), now as a collaborationist force. Bucard called upon his Francists to give whatever support they could to the Germans, including military intelligence and information on the Resistance. His role in the period was, however, limited, as he was usually absent since he suffered from old wounds. He was still a co founder of the Légion des volontaires français contre le bolchevisme. After the Normandy landings, he argued that Francists should join the French Waffen SS or French/foreign units in the National Socialist Motor Corps or the Kriegsmarine.
Өлім
1946 жылы немістер жеңілгеннен кейін Букард мемлекеттік сатқындық жасағаны үшін өлім жазасына кесілді және бір айдан соң Форт-де-Шаттильонда ату отрядымен атылды. Сотта прокурор Вассарт Францистерді француз Тәуелсіздік қозғалысының топтарына жүйелі түрде кіріп, оларды немістерге сатқаны, көптеген қылмыстар жасағаны, оның ішінде қарсыластарын өлтіргені және Азаттыққа дейін француз полициясына күш көрсеткені айыптады. Букард неміс басқыншыларын толыққанды қолдағаны және LVF, милиция және француз Waffen SS ұйымдары үшін жұмыс істегені салдарынан совет және француз жауынгерлерінің өліміне кінәлі деп танылды.
In 1946, after the German defeat, Bucard was sentenced to death for treason, and a month later executed by firing squad at the Fort de Châtillon. At his trial, the prosecutor, Vassart, accused the Francists of routinely infiltrating French resistance groups to betray them to the Germans, of numerous crimes, including the murder of opponents and violently resisting French police even before the Liberation, and Bucard was blamed for the deaths of Soviet and French combatants because of his wholehearted support for the German occupier and his recruitment activities on behalf of the LVF, the Milice and the French Waffen SS.