Кіріспе

Гуарарапестің бірінші шайқасы Пернамбуко көтерілісі барысында, Бразилияның португал колониясының сол бөлігін бақылау үшін голланд және португал әскерлері Пернамбукода шайқасты.

Басталуы

1648 жылы 18 сәуірде Ресифеден келген шамамен қырық бес жүз голланд сарбазы мен бес артиллериялық құрал оңтүстікке қарай жорыққа шықты. Оңтүстікке қарай жылжу барысында олар Баррета ауылындағы кішкентай қорғаныс бекетін жойды. Аман қалғандары португалдық қарсылықтың штабы болған ауылға қайта жиналып, оқиға туралы хабарлады. Қарсылықтың командирлері Жергілікті тілде "Драмдар" деп аталатын Жабоатао дос Гуарарапес төбелеріне, жақсы жабдықталған және сандар жағынан басымдық танытқан жауға қарсы 2000 жауынгерді шақырып жинады.

Нидерланд әскерлері

Голландиялық командир Зигмунд ван Шоппе, капитан болғаннан бері Бразилиядағы әскери науқандарда тәжірибе жинаған, оңтүстікке қарай жорық жасауды жоспарлап, бастапқыда Санто-Агостиньо мүйісіне жету үшін маңызды болған Мурибека ауылын бағытқа алды. Оның мақсаты – қарсыласу күштерін оңтүстіктен келген резервтер мен жабдықтаудан бөліп, одан кейін өзінің артық күшімен жою еді.

Португалия әскерлері

Португалиялық қолбасшы (генерал-майстер) Франсиско Баррето де Менесес аймаққа жақында келді және бағыныштыларының ұсынысын қабылдады: олар өз жауларына шабуыл жасап, голланд әскерін шешуші шайқасқа мәжбүрлейді. Олар қарсыластарынан екі есе кем санда болғандықтан және артиллериясы болмағандықтан, бұл қауіпті шешім еді. Содан кейін құлаған Баррета бекінісінен келген хабарламаларға қол жеткізіп, голланд әскерінің күші мен жабдықтары туралы толық мәлімет алды.

Шайқас

Шабуылдың басында фон Шоппеге Барретта жеңгенінен әлдеқайда күшті қарсыласпен күресу керектігін түсінген болуы мүмкін. Сонымен қатар, португалдықтардың жеңісі үшін басым күштермен кездесуге қолайлы орынды таңдау мүмкіндігі өте маңызды болды. Жер бедері ылғалды, көбінесе батпақты, және еуропалық әскерлердің классикалық қатарласуына мүмкіндік бермеді. Ол тар майданға мәжбүр болды, ал голландиялықтардың артықшылығы мүлдем жойылып кетті. Португалия әскерлері Баррето де Менесес, Филип Камарао және Хенрике Диас командалық еткен бес терцоға бөлінді. Андре Видал де Негреирос резервте сақталған бесінші терцоның командирі болды. Баррето де Менесес өзінің күш-жігерін Шығыс бет пен негізгі батпақтың арасындағы кеңістікке аударды. Ортада Фернандес Виейраның терцосы жаудың құрамасына мүмкіндігінше терең енуді міндет етті. Оң жақ флангта Филиппе Камарао жерлестердің су астында соғысудағы көп жылдық тәжірибесін пайдаланады. Генрике Диас "terço dos negros" (қаралардың terço) голландтықтарды алға жылжудан және содан кейін найза басының ілгерілеуін қоршаудан сақтап қалу үшін қолданады. Маневр жасауға орын жоқ болғандықтан, фон Шоппе өз күшінің көп бөлігін шығыс бет пен негізгі батпақтың арасындағы кеңістікке шоғырлады. Оның үш батальоны Виейра мен Камараоның терцоларына қарсы тұрды, ал оның тағы екі батальоны алға қарай келе жатқан күштерді қоршауға тырысады және Диас терцосымен қамтылады. Екі голланд батальонына маневр жасауға рұқсат берілмеді және олар қашып құтылу үшін артта қалады. Жабық кеңістік сондай-ақ атыс қаруын толық пайдалануға мүмкіндік бермеді және жергілікті қару мен қысқа семсерді барынша көп пайдалануға мүмкіндік берді. Бұл оқиғаның куәгері болған Диого Лопес Сантьяго сол кездегі қорқынышты оқиға туралы былай дейді: "Сол кезде біздің сарбаздар қашып бара жатқанда, олардың соңынан қылышпен қуып, аяқ-қолын, қолын, басын кесіп, кейбіреулерін өлтіріп, басқаларын ауыр жарақаттап, далаға жатушы, қолсыз денелер, бассыз сүйектер (), сол эскадрильялардың ортасында семсерін ұстап, жаулардың үйірмелері, кейбіреулеріне және басқаларына өлімге ұшыраған, қанға боялған семсерді көрсеткен".