Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық зымыран дағдарысы кезіндегі уақытша қорғаныс комитеті
Temporary defense committee during the Cuban Missile Crisis
Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің Атқару комитеті (көбінесе жай ғана Атқару комитеті немесе ExComm деп аталады) – 1962 жылы Кубалық зымыран дағдарысы кезінде президент Джон Ф. Кеннедиге кеңес беру үшін шақырылған АҚШ үкіметінің лауазымды тұлғаларының органы болды. Ол Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің тұрақты мүшелерінен және президент дағдарыс кезінде пайдалы деп санаған басқа да адамдардан құралды. EXCOMM 1962 жылғы 22 қазанда Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі 196-шы іс-қимыл меморандумымен ресми түрде құрылды. Онда президенттен басқа толық құқықты он екі мүше болды. Кеңесшілер жиі отырыстарға қатысып, олар Ақ үйдің Батыс қанатындағы кабинет залында өткізіліп, Кеннеди іске қосқан таспаға жасырын түрде жазылды. Комитет мүшелерінің ешқайсысы кездесулердің жазылып жатқанын білмеді, мүмкін президенттің інісі, Бас прокурор Роберт Ф. Кеннеди ғана білген шығар.
The Executive Committee of the National Security Council (commonly referred to as simply the Executive Committee or ExComm) was a body of United States government officials that convened to advise President John F. Kennedy during the Cuban Missile Crisis in 1962. It was composed of the regular members of the National Security Council, along with other men whose advice the President deemed useful during the crisis. EXCOMM was formally established by National Security Action Memorandum 196 on October 22, 1962. It was made up of twelve full members in addition to the president. Advisers frequently sat in on the meetings, which were held in the Cabinet Room of the White House's West Wing and secretly recorded by tape machines activated by Kennedy. None of the other committee members knew the meetings were being recorded, save probably the president's brother, Attorney General Robert F. Kennedy.
Таспаларды құпиядан шығару
EXCOMM отырыстарының түпнұсқалық таспа жазбалары қазіргі уақытта Бостонның Дорчестердегі Джон Ф. Кеннеди президенттік кітапханасы мен мұражайында сақтауда. Таспаларды жариялау және құпиясынан ажырату ісінде үлкен қадамдар жасалды. 1962 жылдың 16 қазанында өткен алғашқы отырыстан алынған үзінділер, комитет мүшелерінің Кубада орта және ұзақ қашықтықтағы баллистикалық ракеталар орналастырылуы мүмкін деген жаңалықты алғаш естіген кездегі реакцияларын көрсетеді. 1985 жылдың жазында EXCOMM-нің Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі арнайы көмекшісі болған МакДжордж Банди 1962 жылдың 27 қазанында өткен отырыстың таспаларын көшірді. Гарвард университетінің Ғылым және халықаралық қатынастар орталығының атқарушы директоры болған Джеймс Г. Блайт Бандидің транскрипцияларын өңдеді және түсіндірмелер қосты. Вашингтон мен кітапхана басшылары Бандиге EXCOMM-дегі қызметін ескере отырып, таспа жазбаларына қол жеткізуге рұқсат берді. Банди 27 қазандағы отырысты ерекше маңызды деп санады, себебі ол EXCOMM-нің Куба зымыран дағдарысын шешуге кіріспес бұрын өткен отырыс болды. Банди таспа жазбаларында маңызды тарихи ақпарат бар екеніне сенді, оны қоғаммен бөлісу қажет: әсіресе, ядролық қару-жарақ мәселелеріне қатысты саяси шешімдер қалай қабылданады және іске асырылады. 1990 жылдардың ортасында аудиотаспалар жүйелі түрде құпиясынан ажыратылды (шамалы мөлшерде өңдеулермен) және ең алдымен жарияланған транскрипттер түрінде, содан кейін жүктеуге болатын аудио файлдар түрінде жарық көрді.
The original tape recordings of EXCOMM's meetings are currently held at the John F. Kennedy Presidential Library and Museum in Dorchester, Boston. Great strides have been made in declassifying and publishing the tapes. Excerpts from the first meeting, which took place on October 16, 1962, document the reactions of the committee members upon initially hearing the news that medium and long range ballistic missiles might be stationed in Cuba. In the summer of 1985, McGeorge Bundy, who served as EXCOMM's Special Assistant for National Security, transcribed the tapes from the October 27, 1962 meeting. James G. Blight, while Executive Director of the Center for Science and International Affairs at Harvard University, edited and annotated Bundy's transcriptions. Authorities in Washington and at the library granted Bundy access to the tape recordings given his role with EXCOMM. Bundy considered the October 27 meeting especially important, as it was the meeting which immediately preceded EXCOMM's resolution of the Cuban Missile Crisis. Bundy believed the tape recordings included important historical information that should be shared with the public: notably, how political decisions are carried out when involving matters pertaining to nuclear weaponry. In the mid 1990s, the audio tapes were systematically declassified (with a modest number of excisions) and released, first as published transcripts and later as downloadable audio files.
Шешім қабылдау
EXCOMM-нің талқылаулары әлеуметтік ғылымдар мамандарының сүйікті тақырыбы болып табылады. Ирвинг Жанис олардың «топтық ойлаудан» салыстырмалы түрде бос болғанын, бұл Кубаның шығанағына жасалған шабуылға дейін болған талқылауларды қиындатқанын айтты. Эллисон мен Зеликов «Шешімнің мәні» кітабының екінші басылымында «бюрократиялық саясат» көзқарасымен байланысты оларға жиі сілтеме жасайды. Бір саяси теоретик, Джеймс Блайт, Кеңес Одағымен туындаған дағдарыс кезінде EXCOMM мүшелерінің мінез-құлқын талдады. Оның пікірінше, Кеңес Одағымен соғыс мүмкіндігі комитет мүшелеріне қорқыныш сезімін ұялатты, сол себепті олардың талқылаулары осы сезімге реакция жасай отырып, тиімдірек болды. Блайт EXCOMM-нің назар аудару ошағы өзгергенін айтады: Кеңес Одағымен соғыс ықтималдығы артқан сайын, комитет мүшелері Кубадан зымырандарды алып тастау туралы мәселеге азырақ көңіл бөлді және өз энергияларын ядролық соғыстан қашуға жұмсады. Әлеуметтанушы Дэвид Гибсон EXCOMM-нің талқылауларын дискурс-талдамалық немесе әңгіме-талдамалық тұрғысынан зерттеді. Ол Кеннедидің шешімдері EXCOMM-нің талқылауларымен қалыптасқандықтан, олар топтың әр қадамда күтіп тұрған қауіптер туралы айтпауына байланысты болды – мысалы, блокада Никита Хрущевті зымырандарды алып тастауға мәжбүр етпесе, АҚШ-тың операциялық ядролық зымырандарды бомбалауға мәжбүр болуы мүмкін деген қауіп. Феминист Байар Де Воло комитет құрамының тек ер адамдардан тұруы олардың шешімдеріне әсер еткенін айтады. Оның пікірінше, гендерлік рөл «әйелдік қасиеттермен байланысты шешімдер мен әрекеттерге қарсы» «алдын ала ескерту ретінде» әрекет етті, бұл әлсіздік белгілерін және ынтымақтастыққа ұмтылыстың жолын кесті. Мұны штаб басшыларының дағдарысқа реакциясынан және Кеннедидің өзінен де көруге болады, ол күш қолдану арқылы әрекет етпеу оны импичмент қаупіне ұшыратады деп сенді.
The EXCOMM's deliberations are a favorite topic of social scientists. Irving Janis argued that they were relatively free of the "groupthink" that plagued discussions leading up to the Bay of Pigs. Allison and Zelikow make frequent reference to them in the second edition of Essence of Decision, in connection with the "bureaucratic politics" perspective. One political theorist, James Blight, has analyzed the behavior of EXCOMM's members in the midst of the impending crisis with the Soviet Union. He suggests that the thought of war with the Soviet Union instilled a sense of fear in the committee members so that their deliberations became more productive as they reacted to this emotion. Blight argues that EXCOMM's focus of attention shifted: as the possibility of war with the Soviet Union became more probable, the committee members became less concerned with removing the missiles from Cuba and instead focused their energy on avoiding a nuclear war. Sociologist David Gibson has explored EXCOMM's deliberations from a discourse analytic, or conversation analytic, perspective. He argues that inasmuch as Kennedy's decisions were shaped by EXCOMM's deliberations, they hinged on the group not talking about the dangers that awaited around every corner—such as the danger that the U. S. would have to bomb operational nuclear missiles were the blockade to fail to force Nikita Khrushchev to remove the missiles. Feminist Bayard De Volo argues that the composition of the committee as all male influenced its decisions. She argues that gender operated as a ‘pre emptive deterrent against decisions and actions associated with femininity’, which therefore discouraged signs of weakness and attempts at cooperation. This can be seen in the response of the hawkish Joint Chiefs of Staff to the crisis as well as Kennedy himself who believed a failure to act through strength would expose him to the risk of impeachment.