Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сергей Прокофьевтің "Сүкір қыз" музыкасын пайдаланып, Фредерик Эштон жаңадан қойған "Сүкір қыз" балеті – комедиялық балет.
This version of the Cinderella ballet, using Sergei Prokofiev's Cinderella music and re choreographed by Frederick Ashton, is a comic ballet.
Балет қойылымдары
+ Хореография Фредерик Эштон Музыка Сергей Прокофьев Дизайн Жан Денис Малклс (декорациялар және костюмдер) Либретто Фредерик Эштон (Шарль Перроның ертегісі негізінде) Бірінші қойылым Садлер Веллз балеті, Корольдік опера үйі, Лондон, 23 желтоқсан 1948 жыл Бас бишілер Моира Ширер (Зыңғырауқұлақ), Майкл Сомс (Принц), Фредерик Эштон және Роберт Хелпман (Келіншектің қарындастары), Александр Грант (Шут) Басқа қойылымдар Корольдік балет (жаңа қойылым, Фредерик Эштон қайта қойылып, өңделді); Марго Фонтейн (Зыңғырауқұлақ), Дэвид Блэр (Принц), Фредерик Эштон және Роберт Хелпман (Ұсақ келіншектер); Лондон, 23 желтоқсан 1965 жыл АҚШ-тағы алғашқы қойылым Жоффри балеті, Кристиан Холдер және Гэри Кристалф (Ұсақ келіншектер); Рузвельт университетінің аудиториясы, Чикаго, қазан 2006 жыл Оқиғаның басқа хореографиялық нұсқалары Франсуа Альбер Декомб (Лондон, 1822); Мариус Петипа, Энрико Чекети және Лев Иванов (Санкт-Петербург, 1893) қараңыз: Зыңғырауқұлақ (Фитингоф Шелл)
+ Choreography Frederick Ashton Music Sergei Prokofiev Design Jean Denis Malcles (scenery and costumes) Libretto Frederick Ashton (after the fairy tale by Charles Perrault) First production Sadler's Wells Ballet, Royal Opera House, London, 23 December 1948 Principal dancers Moira Shearer (Cinderella), Michael Somes (Prince), Frederick Ashton and Robert Helpmann (Stepsisters), Alexander Grant (The Jester) Other productions Royal Ballet (new production, restaged and revised by Frederick Ashton); with Margot Fonteyn (Cinderella), David Blair (Prince), Frederick Ashton and Robert Helpmann (Ugly Stepsisters); London, 23 December 1965 First US production Joffrey Ballet, with Christian Holder and Gary Chryst (Ugly Stepsisters); Roosevelt University's Auditorium Theatre, Chicago, October 2006 Other choreographic treatments of the story François Albert Decombe (London, 1822); Marius Petipa, Enrico Cecchetti, and Lev Ivanov (St. Petersburg, 1893) see Cinderella (Fitinhof Schell)
Сюжеттің сызбасы
Аштонның "Сүкіршік" балеті – Петипа балеті туралы оның өзінің іске асқан арманы, ал балеттің өзі армандардың, әсіресе Сүкіршіктің арманының қалай жүзеге асырылатынын көрсетеді. Оны алғаш көрерде, ол балерина болуді армандаған жартылай сипаттағы биші, және ас үйдегі сырғанақпен билеуі – оның балеттік мағынасы осы нәрседе. Балерина ретінде ол сиқырлы түрде бальзалда пайда болады, баспалдақтан адымдап төмен түсіп, сахнаның алға қарай pas de bourrée биімен жоталайды. Ас үйге қайтқанда ол шапанды (немесе шұлықпен жасалған балерина аяқ киімін) есіне алады; аяқ киім – оның арманының кілті және оны оның шындық екеніне көндіреді. Принц Сүкіршікті табады, бірақ оның құшағында ол өзінің балерина екенін және арманының орындалғанын сезінеді. Сүкіршіктің тышқандары оған көйлек тігеді.
Ashton's Cinderella is his own realised dream of a Petipa ballet and the ballet itself enacts the realisation of dreams, notably Cinderella's own. When we first see her she is a demi caractere dancer dreaming of being a ballerina—that seems to be the balletic point of her solo with the broomstick in the kitchen—and it is as a ballerina that she magically enters the ballroom, stepping en pointe down the stairs and advancing in pas de bourree to the front of the stage. Back in the kitchen she recalls the slipper (or rather the pointe shoe) that she carries in her apron; the shoe is the clue to her dream and persuades her it was true. The Prince finds Cinderella, but in his arms she discovers her own identity as a ballerina and her dream of herself has been realised. Cinderella's mice design the gown.
Шығу тегі
Бұл оқиғаның көптеген нұсқалары бар (ең ертесі 9 ғасырда Қытайда жазылған) және ол пантомималардың, опералардың және балеттердің ұзақ тізіміне негіз болды. Ең алғашқы "Сүкір қыз" балетін 1813 жылы Венада Дюпорт қойды, бірақ он жыл бұрын Дрюри Лейн сахнасындағы "Сүкір қыз" қойылымында "Махаббат пен ынсаф" балеті Веномен таныстырылды. Лондонның алғашқы толық "Сүкір қыз" балеті 1822 жылы көрсетілді, дәл сол жылы Париж алғаш рет Россинидің "Сүкір қыз" операсын естіді. Мариус Петипа, Лев Иванов және Энрико Чечетти 1893 жылы Императорлық Мариинский театры үшін Барон Борис Фитинхоф-Шеллдің музыкасына "Сүкір қыз" балетін хореографиялады. Осы сәнді қойылымда Пьерина Легнани алғаш рет Ресейде өзінің 32 фуэтенің мәшһүр өнерін орындады, бірақ хореографияның ешқайсысы сақталмады. Аделина Жене алғаш рет 1906 жылы он екінші түнде Империя театрында, Лестер алаңында "Сүкір қыз" биін биледі, ал 29 жыл өткен соң Андре Ховард Рэмберт балет клубы үшін Меркурий театрында, Ноттинг Хилл Гейтте өзінің бір актілі "Сүкір қыз" балетін (онда Фредерик Эштон сәнді ханзада рөлінде болды) хореографиялады.
There are many versions of the story of Cinderella (the earliest was written down in China in the 9th century) and it has been the basis for a long list of pantomimes, operas, and ballets. The earliest Cinderella ballet proper was by Duport in Vienna in 1813, although Drury Lane's Cinderella ten years earlier had a ballet divertissement of Loves and Graces introduced by Venus. London's first complete Cinderella ballet was seen in 1822, the year Paris first heard Rossini's opera La Cenerentola. Marius Petipa, Lev Ivanov, and Enrico Cecchetti choreographed Cinderella for the Imperial Mariinsky Theatre in 1893 to the music of Baron Boris Fitinhof Schell—it was in this splendid production that Pierina Legnani first performed in Russia her celebrated feat of 32 fouettes—but none of the choreography has survived. Adeline Genée first danced Cinderella at the Empire, Leicester Square, on Twelfth Night 1906, and 29 years later to the day Andrée Howard choreographed her one act Cinderella (in which Frederick Ashton was the elegant Prince) for Rambert's Ballet Club at the Mercury Theatre, Notting Hill Gate.
Эштонның хореографиясы
Фредерик Эштон толық кешкі балет құрастыру идеясын алғаш рет 1939 жылы, «Вик Уэллснің Ұйықтаған ханшайымы» операсының сәтті өтуінен кейін қарастырды, бірақ соғыс салдарынан бұл жоспарлар тоқтатылды. 1946 жылдың басында Совет театрының көрмесінде сөйлеген сөзінде де Валуа алғашқы толық ағылшын классикалық балетін күте тұрғанын айтты. 1946 және 1947 жылдары үш актілі балеттің жазылуы мүмкін деген әңгімелер жиі таралды. Бір кезде Делибестің «Силвиясы» ең мүмкін кандидат болып көрінді (осы балет 1952 жылы сахнаға қойылды және Эштонның екінші толық метражды балеті болды), бірақ 1948 жылдың көктемінде Прокофьевтің «Золушкасы» Эштон хореографиялайтын музыка ретінде таңдалды. Ол Прокофьевтің көптеген музыкаларын тыңдап, ұнатып, Перроның әңгімесін жақсы деп ойлады. Нәтижесінде, Эштон музыканың бір бөлігін қысқартып, атап айтқанда, үшінші актідегі ханзаденің Золушканы іздеу сахнасын (ұлттық билерден тұратын дивертисмент үшін сылтау: Эштон бұл туралы «Мен оның барған жерлерінің ешқайсысын ұнатпадым, сондай-ақ ол олар үшін жазған музыканы да» деді) және бірінші актідегі Жылтыр жаз вариациясынан кейінгі Құбыжықтар мен Жыланбас биін қысқартты. «Золушка» хореографиясы – Эштонның Петипаның классикалық дәстүріне жасаған құрметі, екі жыл бұрынғы «Симфониялық вариациялар» сияқты, бірақ көлемі жағынан кішірек. 1948 жылы Эштон «Scènes de ballet» атты туындысын да жасады, ол Петипаның балеттерінің мәнін бір актіге дейін жинақтады. «Золушка» хореографиясы армандарға толы, олардың кейбіреулері сөзсіз орындалмады. Бал залында, кемсітілген, ұялшақ Ұлы қарындас – Эштонның өзі сомдаған рөл – Петипаның фигурасын орындайды, бұл Зигфридтің балында Одиль немесе Қантты қалампыр перисі болу арманымен тең. Ол, шын мәнінде, хореографиялық армандарға толы, және оның мінезіне осы армандар сылтау болады (сондай-ақ оның Эдит Ситвеллдің мұрнына ұқсауы да). Тағы да бал залында, басқаруға құштар Ұлы қарындас өзінің сүйіктісімен бірге балыққа ұқсас секіріс жасап, «Ұйықтаған сұлу» балетіндегі соңғы па де дуэ арманына жетеді.
Frederick Ashton first considered the idea of composing a full evening ballet as early as 1939, when the Vic Wells Sleeping Princess had proved so successful, but because of the war these ambitions were shelved. Early in 1946, though, in a speech at the Soviet Theater Exhibition, de Valois said she could not wait to see the first full length English classical ballet, and during 1946 and 1947 there were constant rumours of possible three act ballet scores. At one point Delibes' Sylvia seemed the most likely choice (that came in 1952 and was Ashton's second full length ballet), but in the late spring of 1948 Prokofiev's Cinderella was selected as the score Ashton would choreograph. He had heard and liked quite a lot of the Prokofiev music and he thought Perrault's story a good one. In the event, Ashton cut some of the music, notably the third act scene showing the Prince's journey in search of Cinderella (a pretext for a divertissement of national dances: Ashton's comment on this was "I didn't like any of the places he went to, nor the music he wrote for them") and a shorter dance of Grasshoppers and Dragonflies after the Fairy Summer's variation in the first act. The choreography of Cinderella is Ashton's homage to the classical tradition of Petipa, as had been Symphonic Variations of two years earlier, albeit on a smaller scale. In 1948 Ashton also created Scènes de ballet, which distilled the essence of Petipa's ballets down to just one act. The choreography of Cinderella is full of dreams, some most definitely unfulfilled. In the ballroom, the put upon, shy Ugly Sister—significantly Ashton's own role—performs a Petipa figure that amounts to her dream of being Odile at Siegfried's ball or the Sugar Plum Fairy. She is in fact full of choreographic dreams, and that is the clue to her character (as is the fact that she has Edith Sitwell's nose). Again in the ballroom the bossy Ugly Sister does a fish dive with her suitor, a dream of the final pas de deux in The Sleeping Beauty.