Кіріспе
1897 жылы құрылған неміс ЛГБТ құқықтарын қорғау ұйымы Ғылыми-гуманитарлық комитет (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK) 1897 жылдың мамыр айында Берлинде Магнус Хиршфельд тарапынан лесбиянкалардың, гейлердің, бисексуалдардың және трансгендерлердің әлеуметтік мойындалуы үшін, сондай-ақ оларға қарсы заңдық қуғын-сүргінге қарсы күресу үшін құрылды. Ұйымның ұраны "Per scientiam ad justitiam" ("Ғылым арқылы әділдікке") болды және комитетте әртүрлі мамандықтардың өкілдері болды. Комитет мүшелерінің саны шамамен 700 адамға жетті. Комитет Берлиндегі Жыныстық ғылымдар институтында орналасқан, 1933 жылы институт нацистер тарапынан жойылғанға дейін. WhK Хиршфельд құрған және комитетпен ұқсас мақсаттарды көздеген World League for Sexual Reform ұйымына мүше болды. Комитет әлемнің түкпір-түкпіріндегі гей-ұйымдарымен байланыс танысты, ал 1906 жылдан бастап комитет саясатын қалыптастырған орган бірнеше еуропалық елдердің өкілдерінен құралды. 1906 жылы Венада Жозеф Николадони мен Вильгельм Стекель басқаратын филиал ашылды. WhK институттан алынған адамның жыныстық қатынасы туралы көптеген ғылыми теорияларды қабылдады, мысалы, ер және әйелдің арасындағы үшінші жыныс идеясы. Комитеттің бастапқы мақсаты – императорлық қылмыстық кодекстің 175-бабын жою болды, бұл заң ерлер арасындағы "қосылу сияқты" әрекеттерді қылмыстық қылды. Сондай-ақ ол гомосексуализмнің туа біткенін көрсетуге тырысты, осылайша Германиядағы содомияға қарсы қылмыстық заңды қолдануға болмайды. 175-бапқа қарсы күресте комитет гомосексуализмнің ауру немесе моральдық кемшілік емес екенін дәлелдеді және осы тұжырымға ғылыми дәлелдер негізінде келді. Топ бұл заңға қарсы басқа да аргументтер келтірді, мысалы, оны жою еркек жезөкшелер арасында шантаж жасауды азайтады деді. 1919 және 1920 жылдары WhK басқа гомосексуалдық құқықтарды қорғау топтарымен, соның ішінде Gemeinschaft der Eigenen (Өзіндік қауымдастық) және Deutscher Freundschaftsverband (Германиялық достық қауымдастығы) бірлесіп заңға қарсылық көрсетті. Комитеттің 175-бапқа қарсы күресіндегі тағы бір одағы – Deutscher Bund für Mutterschutz und Sexualreform [de] (Аналардың қорғау және жыныстық реформалар үшін неміс лигасы), әсіресе 175-баптың жақтастары оны әйелдерге де қолдануды ұсынғаннан кейін. Комитеттің қарсылығы шексіз болған жоқ, өйткені оның петициясы кейбір гомосексуалдық әрекеттердің қылмыстық мәртебесін сақтауды қолдады, оның ішінде ересек пен 16 жасқа толмаған бала арасындағы жағдайлар. Алғашқы ұсыныстың кезінде келісім жасы гетеросексуалдар үшін 14 жастан екі жылға төмен болды, яғни олар өздерінің науқанының бөлігі ретінде келісім жасын көтеруді талап етті. 1898, 1922 және 1925 жылдары петициялар ұсынылды, бірақ парламенттің қолдауын ала алмады. Заң гомосексуализмді 1969 жылға дейін қылмыстық қылды және Батыс Германияда Шығыс және Батыс Германия 1994 жылы біріккеннен кейін төрт жылға дейін толық жойылған жоқ. Ресми түрде комитет саяси жағынан бейтарап болды және көптеген партиялардың парламентарийлеріне жүгінуге тырысты. Бұл кейде Бавария халық партиясы (BVP) сияқты консервативті партияларды да қамтыды. Алайда Хиршфельд Социал-демократиялық партияның (СДП) мүшесі болды. Топтың басқа да басшыларының кейбіреулері революциялық немесе пацифистік көзқарастарға ие болды. Хиршфельд комитетке берген биологиялық детерминистік көзқарас бастапқыда WhK ішінде қарсылық тудырды. Бірақ 1929 жылдың 24 қарашасында ғана оның ішкі бәсекелестері, ең алдымен Коммунистік партияның (КПД) қызметкері Рихард Линсерт, Хиршфельдті отставкаға кетуге мәжбүр етті. Оның орнын медициналық кеңесші Отто Юлиусбургер, төрағаның орынбасары Курт Хиллер алды, ал жаңа кеңестің үшінші мүшесі жазушы Бруно Фогель болды. Юлиусбургер комитетті 1933 жылы нацистік партия билікке келгеннен кейін комитет таратылғанға дейін қысқа уақыт ішінде басқарды. Комитеттің соңғы отырысы 1933 жылдың 8 маусымында Питер Лиманнның пәтерінде ұйымды тарату мақсатымен өтті. WhK-ның ғылыми оқшаулаудан азат етуге бағытталған қайта бағдарлануы психологиялық және әлеуметтанулық зерттеулерге, биологиялық зерттеулерге қарағанда көбірек назар аудару болды. Комитеттің штаб-пәтері Берлинде орналасқан, ал филиалдары Германияның, Австрияның және Нидерландының шамамен 25 қаласында болды. Оның ең жоғарғы деңгейінде шамамен 700 мүшесі болды және ол гомосексуалдарды азат ету қозғалысының маңызды кезеңі болып саналады. Ол отыз алты жыл бойы өмір сүрді.
The Scientific Humanitarian Committee (Wissenschaftlich humanitäres Komitee, WhK) was founded by Magnus Hirschfeld in Berlin in May 1897, to campaign for social recognition of lesbian, gay, bisexual and transgender people, and against their legal persecution. The motto of the organization was "Per scientiam ad justitiam" ("through science to justice"), and the committee included representatives from various professions. The committee's membership peaked at about 700 people. The committee was based in the Institute for Sexual Sciences in Berlin until the institute's destruction at the hands of Nazis in 1933. The WhK was affiliated with the World League for Sexual Reform, another group founded by Hirschfeld which had similar aims to the committee. The committee had ties to gay organizations across the world, and from 1906 onward the body which crafted the committee's policy was made up of members from several European countries. A branch in Vienna, Austria was opened in 1906, led by Joseph Nicoladoni and Wilhelm Stekel. The WhK took a great deal of scientific theories on human sexuality from the institute such as the idea of a third sex between a man and a woman. The initial focus of the committee was to repeal Paragraph 175, an anti gay piece of legislation of the Imperial Penal Code, which criminalized "coitus like" acts between males. It also sought to demonstrate the innateness of homosexuality and thus make the criminal law against sodomy in Germany at the time inapplicable. In campaigning against Paragraph 175, the committee argued that homosexuality was not a disease or moral failing, and said they reached this conclusion from scientific evidence. The group made other arguments against this law, saying for example that its repeal would reduce blackmailing behavior among male prostitutes. Beginning in 1919 and 1920, the WhK allied with other homosexual rights groups including the Gemeinschaft der Eigenen (Community of the Special) and Deutscher Freundschaftsverband (German Friendship Association) to oppose the law. Another alliance held by the committee in its activism against Paragraph 175 was with the Deutscher Bund für Mutterschutz und Sexualreform [de] (German League for the Protection of Motherhood), especially after proponents of Paragraph 175 proposed extending it to women. The committee's opposition was not indiscriminate, as its petition did support preservation of criminal status for some homosexual acts, including cases between an adult and a minor under age 16. At the time of the original proposal, the age of consent was in fact two years lower than that for heterosexual people, at age 14; effectively they called for the age of consent to be raised as part of their campaign. Petitions were submitted in 1898, 1922, and 1925, but failed to gain the support of the parliament. The law continued to criminalize homosexuality until 1969 and was not entirely removed in West Germany until four years after East and West Germany became one country in 1994. Officially, the committee was non partisan politically, and made efforts to appeal to parliamentarians from many parties. This sometimes even included conservative parties such as the Bavarian People's Party (BVP). However, Hirschfeld was a member of the Social Democratic Party (SPD). Some other leaders in the group had revolutionary or pacifist sympathies. The biological deterministic tendency that Hirschfeld gave to the committee met with opposition within the WhK from the start. But it was not until November 24, 1929 that his internal competitors, above all the Communist Party (KPD) functionary Richard Linsert, succeeded in forcing Hirschfeld to resign. He was succeeded by the Medical Councilor Otto Juliusburger, Kurt Hiller was elected Deputy Chairman and the writer Bruno Vogel became the third member of the new board. Juliusburger led the committee in the short time that elapsed until the committee was dissolved after the Nazi Party came to power in 1933. The committee's final meeting took place in Peter Limann's apartment on June 8, 1933, with the singular purpose of dissolving the organization. A reorientation of the WhK that freed it from its scientific isolation was the focus placed on psychological and sociological research instead of biological research. The committee was based in Berlin and had branches in about 25 German, Austrian and Dutch cities. It had roughly 700 members at its peak and is considered an important milestone in the homosexual emancipation movement. It existed for thirty six years.
Жарияланымдар
WHK "Жыныстық аралық типтер жырнағы" (Jahrbuch für sexuelle Zwischenstufen) басылымын шығарды, ол комитеттің қызметі туралы есеп берді және "жабайы" халықтар арасындағы гомосексуализм туралы мақалалардан бастап, әдеби талдаулар мен жағдайларды зерттеулерге дейін әртүрлі мазмұнды қамтыды. Ол 1899 жылдан 1923 жылға дейін (кейде тоқсан сайын) және 1933 жылға дейін үзіліс-үзіліс басылып шықты. "Жырнама" – жыныстық вариацияларды зерттейтін әлемдегі алғашқы ғылыми журнал еді. WHK-ның кеңінен таралған тағы бір басылымы – "Халық үшінші жыныс туралы не білуі керек?" (Was soll das Volk vom dritten Geschlecht wissen?) деген атпен шыққан брошюра, ол комитеттің жыныстық білім лекцияларымен бірге жарық көрді. Ол Жыныстық ғылымдар институтының зерттеулеріне негізделген гомосексуализм туралы ақпарат ұсынды. Бұл брошюра гомосексуализмнің болуына қатысты объективті көзқарас ұсынды, сондықтан гомосексуалистер оны жиі отбасы мүшелеріне немесе қоғамдық көліктегі бейтаныс адамдарға тарататын. 1962 жылы Гамбургте нацилік концлагерьлерден аман қалған және гомофобияға қарсы күресін жалғастырған Курт Хиллер WHK-ны қайта құруға сәтсіз тырысты.
Жаңа КҚК
1998 жылы сол атаумен жаңа топ құрылды. Сол жылғы сайлауда саясаткер Волкер Бекке қарсы шыққан топтан туындаған бұл топ тек аты мен жалпы тақырыбы жағынан ғана ұқсас, ал консервативті LSVD-ге қарағанда радикалды көзқарастарды ұстанады. 2001 жылы оның "Gigi" журналы Bundes Lesbischer und Schwuler JournalistInnen ұйымынан арнайы сыйлық алды.