Drepanophycus – жоғалып кеткен Devonian кезеңінің споралы өсімдігі. Құрылысы, таралған аймақтары, және микрофилл жапырақтары туралы ақпарат. Палеоботаника.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дрепанофикус – споралар арқылы көбейетін, жойылған өсімдіктер туысы. Бұл туыс Ликоподиофиталар бөліміне жатады және ерте девон дәуірінен кеш девон дәуіріне дейін (шамамен ) Шығыс Канада, Солтүстік-Шығыс АҚШ, Қытай, Ресей, Египет және Солтүстік Еуропаның және Ұлыбританияның түрлі аймақтарында кездесетін болған.
Extinct genus of spore bearing plants
Drepanophycus is a genus of extinct plants of the division Lycopodiophyta of Early to Late Devonian age (around ), found in Eastern Canada and Northeast US, China, Russia, Egypt and various parts of Northern Europe and Britain.
Сипаттама
Девон кезеңінің құрып кеткен құрлықтағы тамырлы өсімдіктері. Диаметрі бірнеше миллиметрден бірнеше сантиметрге дейін және ұзындығы бірнеше сантиметрден бір метрге дейін, тік немесе иіліңкі, кейде екіге бөлінетін, түбінде нағыз тамырлары бар сабағы. Тамырлық шоғыр – актиностел, алғашқы сақина тәрізді немесе спиральді типтегі трахеидтер (G типі деп аталады). Жапырақтары – кең табанынан жуан ұшына дейін таяздалатын, тікен сияқты бірнеше миллиметрлік микрофиллдер, бір-бір жарқын тамыр талшығымен, сабақта спираль бойынша немесе кездейсоқ орналасқан. Спорангиялар жапырақтың жоғарғы бетінде жеке-жеке орналасқан. Дрепанофикус Халеофитон туысына ұқсас. Ол осы кезеңдегі жақын туысы Барагванатиядан спорангияның орналасуымен, жапырақтарының орналасуы мен пішінімен ерекшеленеді; толық ақпарат алу үшін Drepanophycaceae қараңыз. Дрепанофикус жапырақтарынан айырмашылығы, тамырлары жоқ енондары бар Asteroxylon туысына қарағанда көбірек дамыған. Drepanophycus spinaeformis алғаш рет Шотландияда табылды; кейіннен оның қазбалары Ресейде (Хакасия Республикасының Шунет көлі маңында), Қытай Халық Республикасының Юньнань провинциясында және Египетте табылған. Олар ең ерте құрлық өсімдіктерінің бірі болды, шамамен 80 см биіктікке дейін өсті. Бұл түрдің ерекшелігі – оның қалың сабақтары. Жапырақтары берік және тікенді деп сипатталады, бірақ табылған қазбаларда жапырақтардың бөлшектері сирек сақталады. D. spinaeformis-тің жасушалары Lycopodium japonicum-ның жасушаларына ұқсас. Олардың екеуі де екі үлкен сақшы жасушасынан және тесіктен тұрады және аномоциттік болып табылады. Сақшы жасушаларының айналасында екі кішкентай сақшы жасушасы және екі үлкен, осыған ұқсас пішіндегі қосалқы жасушалар (парациттік) орналасқан, олар сақшы жасушаларының бетіндегі айқын эллипстік қабық тігінен пайда болған.
Extinct terrestrial vascular plants of the Devonian period. Stem of the order of several mm to several cm in diameter and several cm to a metre long, erect or arched, dichotomizing occasionally, furnished with true roots at the base. Vascular bundle actinostele, tracheids of primitive annular or helical type (so called G type). Leaves are unbranched thorn shaped (i. e. with a wide base, tapering to a blunt point) microphylls several mm long with a single prominent vascular thread, arranged spirally to randomly on the stem. Sporangia borne singly on the upper leaf surface. Drepanophycus has similarities to the genus Halleophyton. It differs from a closely related genus of the same period, Baragwanathia, in the position of the sporangia, and the arrangement and shape of the leaves; see Drepanophycaceae for more details. It is more derived than the coexisting genus Asteroxylon, which has enations lacking vascules, in contrast to the true leaves of Drepanophycus. Drepanophycus spinaeformis was first discovered in Scotland; fossils have since been recovered in Russia (around Lake Shunet in the republic of Khakassia), in the Yunnan province of the People's Republic of China, and in Egypt. They were among the earliest land plants, growing to approximately 80 cm in height. The species is notably differentiated from other plants in the genus by its thicker stems. Foliage is described as firm and spiny, though recovered fossils rarely retain leaf detail. The stomata of D. spinaeformis look similar to that of Lycopodium japonicum. They both consist of two large guard cells and pore, and are anomocytic. There were two small guard cells surrounded by two large similarly shaped subsidiary cells (paracytic) deriving from a pronounced elliptical cuticular ledge on the surface of the guard cells surrounding a thickened circumpolar area.