Раймонд тобының тарихы және отбасылық дау-дамайы

Кіріспе

Үнді бизнесмені

2015 жылы ол Raymond Group компаниясының барлық 37% үлесін кіші ұлына, сол кезде Raymond компаниясының төрағасы болған Гаутам Синганияға берді. Бұл Сингания отбасындағы мүліктік бөліске байланысты туындаған түрлі мәселелердің нәтижесінде басталган, көптен бері жалғасып келе жатқан және кеңінен таралған жанжалдың бастауы болды.

Бизнес

Синганияның айтуынша, ол бизнеске әкесі Лала Кайлашпат (Л. К.) Синганияның тілегімен ғана кірген. Студент кезінде коммерция және экономика пәндерін ұнатпаған, бірақ оларды кейін, JBIMS-тегі магистратура деңгейіндегі басқару сабақтарын оқыта бастағанда бағалай білді. Ол математика мен ғылым пәндерін жақсы оқығандықтан, қалған пәндерде нашар баға алған, сондықтан ғалым немесе инженер болғанда жақсырақ болар еді деп ойлайды. Синганияның әкесі Л. К. Сингания 1944 жылы Сингания отбасы Э. Д. Сассун & Co. компаниясынан тегіл фабрикасын сатып алғаннан кейін бастапқыда «Реймондты» басқарды. Синганияның туысы Гопал Кришна (Г. К.) Сингания 1969 жылы қайтыс болғаннан кейін, Л. К. Сингания 1980 жылғы қаңтарда Г. К. Синганияның өлімінен кейін төраға болды. Синганияның сөзіне қарағанда, Г. К. Сингания қайтыс болғаннан кейін оның тағы бір туысы Хари Шанкар Сингания бастапқыда «Реймондты» басқаруды көздеген. Бірақ Синганияның айтуынша, жоғары лауазымды қызметкерлер Л. К. Синганияның үлкен ұлы үшін ғана жұмыс істейтінін мәлімдеп, жұмыстан кетуге дайын екендерін білдірген. Ол кезде Сингания J.K. Organization компаниясының бірі – J.K. Chemicals компаниясын басқарып отырған. «Реймонд» төрағасы лауазымына бастапқыда қызығушылық танытпаған, себебі «J. K. Chemicals» компаниясында жұмыс істегеніне риза болған, бірақ жоғары басшылардың пікірін естігеннен кейін келісім бергенін айтты. «Реймондты» басқарған кезінде компанияны Үндістандағы ең танымал киім брендтерінің біріне айналдырды, ол Сингания отбасы компанияларының арасындағы ең табысты компаниялардың бірі болды. Ол компанияны жүн маталарын ғана өндіретін кәсіпорыннан синтетикалық маталар, джинсы, болат, кеңсе заттары және цемент өндіретін өнеркәсіптік конгломератқа айналдырды. Алайда, оның төрағалық етуінің соңында компания қиын жағдайға түсті, себебі болат және цемент саласын қамтыған экономикалық дағдарыс 1996-1997 жылдары компанияның табысын күрт төмендетті. Осы кезеңде «Реймонд» өзінің бірнеше бөлімшелерін сатуға ұсынды. 2000 жылдың қыркүйегінде Сингания төрағалықты ұлы Гаутам Синганияға тапсырды, ол компанияның синтетикалық, болат және цемент бөлімшелерін сатты, ал қалған бөлімшелерін сақтап қалды. Сингания атқарушы емес төраға ретінде қызметін жалғастырды. 2007 жылдың наурыз айында ол 2012 жылға дейін IIMA Басқару кеңесінің төрағасы болып тағайындалды (Н. Р. Нараяна Муртиден кейін). Бұрын ол 1991 жылдан 2002 жылға дейін IIMA кеңесінің мүшесі болған.

Singhania has said that he only went into business at the behest of his father, Lala Kailashpat (L. K.) Singhania. He did not enjoy the subjects of commerce and economics as a student, and only came to appreciate them later in life when he was teaching postgraduate management classes at the JBIMS. He has mused that he might have been better off if he had become a scientist or engineer, since maths and science were his best subjects in school and he tended to get poor marks in everything else. Singhania's father L. K. Singhania was the one who initially ran Raymond after the Singhania family purchased it from E. D. Sassoon & Co. in 1944, when it was merely a textile mill. Singhania's cousin Gopal Krishna (G. K.) Singhania took it over from L. K. Singhania after his death in 1969. Singhania became chairman in January 1980, after G. K. Singhania's death. According to Singhania, Hari Shankar Singhania, another of his cousins, was the one who initially wanted to take over Raymond after G. K. Singhania died. However, Singhania claims that the senior executives threatened to quit at this prospect, saying they would only work for L. K. Singhania's eldest son. That happened to be Singhania, who at the time was running J. K. Chemicals, one of the J. K. Organisation companies. He was initially disinterested in the Raymond chairman position as he was happy at J. K. Chemicals, but said he agreed to take it once he heard of the senior executives' views. During his time at the helm of Raymond, he led the company into having one of the best known clothing brands in India, it being one of the most successful of any of the Singhania family companies for much of his tenure. He also expanded it into an industrial conglomerate, taking it from solely a woolen textile manufacturer to also producing synthetic fabrics, denim, steel, files, and cement. This ran the company into trouble late in his chairmainship, however, as a recession affecting steel and cement cut deeply into the company's profits in 1996–97. Raymond put up several of its divisions for sale during this time. In September 2000, Singhania turned the Raymond chairmanship over to his son Gautam Singhania, who completed the sale of the company's synthetics, steel, and cement divisions early in his tenure, opting to retain the rest. Singhania stayed on as Chairman Emeritus, in a non executive capacity. In March 2007 he was nominated to be Chairman of the Governing Council at the IIMA until 2012 (succeeding N. R. Narayana Murthy). He had previously been on the board of the IIMA from 1991 to 2002.

Әуе қатынасы

Сингания — әуеге құмар ұшқыш; 2003 жылға қарай ол 5000 сағаттан астам ұшу тәжірибесі жинақтаған. Әуе шаруасындағы кумирі ретінде ол Ховард Хьюз бен Дж. Р. Д. Татаны атады. 1988 жылы ол Лондонның Биггин-Хилл әуежайынан Нью-Делидегі Сафдарджунг әуежайына жалғыз ұшу арқылы 23 күн ішінде микрожеңіл ұшақтардың жылдамдық және төзімділік рекордын жаңартты. Бұрынғы рекорд иегері Брайан Милтон мен сол кездегі мемлекеттік министр Шила Дикшит оны Делидегі аэродромда қарсы алып, құттықтады. Олар Үндістанның құрметіне жолбарысқа боялған Cessna Conquest ұшағымен ұшты; Сингания жарыста жалғыз үнділік болды. Олар 23 күнде тоғыз елден өтіп, Монреальден ұшып, қайта оралды, жалпы ұшу уақыты 56 сағат 4 минутты құрады. Ол 22 қабатты үйдей биік, 18 оттықпен жабдықталған ауа шарымен ұшты, жоғары биіктіктегі гипоксиядан сақтану үшін дәстүрлі себеттің орнына алюминийден жасалған герметикалық капсулаға жайғасты. Ол биікте 93°C дейін төмен температураға тап болды, рекордты жаңартқанда "өтте қатты айқайлады", содан кейін шамамен бес сағаттың ішінде Нашик ауданындағы Панчале ауылының жанына қонды. Қонғаннан кейін ол жергілікті киелі орында дұға жасады. Халықаралық Әуе спорты федерациясы (Fédération Aéronautique Internationale) оның рекордын биіктік өлшегіш, GPS және барограф арқылы растады, бұл құралдар капсулаға бекітіліп, алдын ала мөрленген, бұрмалау мүмкіндігін жою үшін. 2007 жылға қарай ол Сингапур азаматтығын алған және консалтингтік фирма басқарған. Мәдхупати Синганияның отбасымен араздасуынан кейін Сингания Raymond Group басқаруын толығымен Гаутам Синганияға беріп, өзі Құрметті төраға қызметінде қалды. 2017 жылы Синганияның сот ісін қараған судья екеуінен бұрын отбасылық мәселені шешуге тырысуын сұрады, бұл мәселені сотқа жеткізудің қажеті жоқ деп санайтынын айтты. Гаутам Сингания дау Raymond-тың беделіне нұқсан келтірмейін деп тіледі және оны шешу үшін бар күшін салатынын мәлімдеді. Сингания Гаутам Синганияға көп көмектегеніне қарамастан, сотқа жүгінуге тура келгеніне таңырқады, ал ұлының "ашкөздігі", "мақтандығы мен адалсыздығы" ескерілгенде, тіпті келісімге келсе де, олар татуласа алмайды деп күмәнданады. 2021 жылы Pan Macmillan оның "Толық емес өмір" атты автобиографиясын жариялады. The Tribune газетінде жарық көрген жылы пікірде ол "қателіктері мен кемшіліктерін қабылдайды", "көбінесе ойлы" тонды сақтайды, ал оның "жетістіктері қиялдан асып түседі", ал "қате қадамдары оны кез келген қарапайым адам сияқты осал етеді" делінген.

Singhania is an enthusiastic aviator; by 2003 he had accumulated over 5000 hours of flying experience. He has cited Howard Hughes and J. R. D. Tata as his idols in aviation. In 1988, he set a speed over time endurance record for microlight aircraft by flying solo from London Biggin Hill Airport in London to Safdarjung Airport in New Delhi over 23 days. The prior record holder Brian Milton and then Minister of State Sheila Dikshit met him on the tarmac in Delhi to give their congratulations. They flew a Cessna Conquest painted to look like a tiger in honor of India; Singhania was the only Indian in the race. They made a flight time of 56 hours and 4 minutes, passing through nine countries in 23 days, leaving from and returning to Montreal. He flew with a balloon as tall as a 22 storey building and equipped with 18 burners, travelling in a pressurized aluminium capsule in place of the traditional basket to ward off high altitude hypoxia. Aloft he encountered temperatures as low as 93 °C, "screamed quite loudly" according to him when he broke the record, then returned to the ground near the village of Panchale in Nashik district, in the space of about five hours total. After landing he gave prayers at a local shrine. The Fédération Aéronautique Internationale verified his record using an altimeter, GPS, and barograph which were attached to the capsule and sealed in advance to rule out tampering. As of 2007 he had obtained Singaporean citizenship and was running a consulting firm. In the wake of Madhupati Singhania's split with the family, Singhania instead chose to hand control of the Raymond Group wholly over to Gautam Singhania, staying on as Chairman Emeritus. In 2017, the judge on Singhania's lawsuit requested that the two of them try to work things out within the family before pursuing the case further, noting that he felt the matter rightfully should not have required court resolution. Gautam Singhania said that he did not want the dispute to affect Raymond's reputation and that he would do whatever he could to resolve it. Singhania said that he was shocked he had needed to sue in the first place after how much he had given Gautam Singhania, and that given his son's "greed" and "arrogance and dishonesty" he doubted they would be able to reconcile even if they settled the case. In 2021, Pan Macmillan published his autobiography An Incomplete Life. A warm review in The Tribune said that he "[accepts] his follies and foibles," keeping a "mostly reflective" tone, and that his "achievements go beyond the imagination" while "the missteps make him as vulnerable as any ordinary man."