Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саяси фракция
British political faction
Гренвилл вигтері (немесе Гренвиллдер) – 18-шы және 19-шы ғасырдың басындағы бірнеше британдық саяси фракциялардың атауы, олардың барлығы Букингемширдегі белгілі Гренвилл отбасымен байланысты болған.
The Grenville Whigs (or Grenvillites) were a name given to several British political factions of the 18th and the early 19th centuries, all of which were associated with the important Grenville family of Buckinghamshire.
Өмірбаян
Гренвилл отбасының мүддесі, Ричард Гренвилл Темпл, 2-ші граф Темпл басшылығымен, Букингемширдегі жергілікті саясатқа үстемдік етті және 18-ші ғасырдың ортасында Темплдің жекжаттысы Уильям Питт Аға, 1-ші граф Чатэмнің жақын одақтасы ретінде саясатта елеулі рөл атқарды. Бұрын олар Кобхамның «Көңілдестері» тобының мүшелері болған. Дегенмен, 1760-шы жылдардың басында 1761 жылғы қазан айында Питттің үкіметтен қуылғандығына байланысты отбасында жарылыс болды. Темпл наразылық таныту үшін үкіметтен кетті, бірақ оның кіші інісі Джордж Гренвилл үкіметте қалды, енді оған король Георг III-нің сүйіктісі Лорд Бьют жетекшілік етті, ол Парламент палатасының басшысы болды. Кіші Гренвиллдің жақтастары Гренвиллиттер немесе Гренвилл вигтері деп аталды.
The Grenville family interest, led by Richard Grenville Temple, 2nd Earl Temple, which dominated local politics in Buckinghamshire, was prominent in the mid 18th century politics as close allies of Temple's brother in law, William Pitt the Elder, 1st Earl Chatham. They had earlier been members of the group of Cobham's Cubs. However, in the early 1760s, a split occurred in the family as a result of Pitt's dismissal from the government in October 1761. Temple quit the government in protest, but his younger brother, George Grenville, remained in the government, which was now dominated by King George III's favourite, Lord Bute, who served as Leader of the House of Commons. The followers of the younger Grenville became known as Grenvillites or Grenville Whigs.
Джордж Гренвилл
Джордж Гренвилл 1763 жылы премьер-министр болып тағайындалғанда саясаткер ретінде толыққанды дамыды, бірақ оның жекелеген қолдаушылары үкімет құруға жеткіліксіз болды. Гренвилл өзінің министрлігін құру үшін көбінесе Бедфорд герцогының қолдаушылары – Бедфорд вигтеріне сүйенуге мәжбүр болды. 1765 жылы патшамен туындаған қақтығыстар нәтижесінде Гренвилл биліктен шеттетілді, содан кейін оппозицияға өтті және 1766 жылдан 1767 жылға дейін үш жеке оппозициялық фракцияның бірін басқарды (қалған екеуін Бедфорд герцогы мен Лорд Рокингем басқарды). 1770 жылы Гренвилл қайтыс болғаннан кейін Саффолк графы Гренвилл фракциясының ресми басшылығын қабылдады және 1771 жылдың басында Лорд Норт министрлігіне Гренвилл фракциясының кіруі туралы келісімге келді, бірақ Гренвиллдің көптеген бұрынғы жақтастары оның ізінен барудан бас тарды және Чатэм мен Темплмен бірге оппозицияда қалды.
George Grenville fully came into his own as a politician in 1763, when he was made Prime Minister, but his own following was not sufficient to form a government. Grenville was forced to rely largely on the Bedford Whigs, supporters of the Duke of Bedford, to staff his ministry. After Grenville himself was ousted from power in 1765 as a result of conflicts with the King, Grenville moved into opposition and for a time from 1766 to 1767 was the leader of one of three separate opposition factions (the other two were led by the Duke of Bedford and Lord Rockingham). After Grenville's own death in 1770, the Earl of Suffolk took over the official leadership of Grenville's faction and negotiated Grenvillite entrance into the Lord North ministry in early 1771, but many of Grenville's former supporters refused to follow him and remained in opposition with Chatham and Temple.
Бэкингем маркизі
1779 жылы Лорд Темпл қайтыс болғаннан кейін Джордж Гренвиллдің ұлдары, Джордж Нюгент Темпл Гренвилл, 3-ші Эрл Темпл (1784 жылдан бастап Бьюкингем маркизі) және Уильям Уиндхам Гренвилл, Гренвилл отбасының негізгі тұлғаларына айналды. Темпл 1783 жылғы желтоқсанда Фокс-Норд коалициясын құлатуға және оның туысы Уильям Питттің кішісін премьер-министр ретінде билікке келтіруге маңызды үлес қосты, бірақ ол өзі үлкен лауазымға тағайындалмады. Дегенмен, ол және оның қолдаушылары жаңа үкіметті қолдады, ал Уильям Гренвилл көп ұзамай Питттің ең жақын кеңесшілерінің бірі болды және Француз революциялық соғыстарының қиын кезеңінде он жыл бойы (1791–1801) Сыртқы істер министрі қызметін атқарды.
After Lord Temple's death in 1779, George Grenville's sons, George Nugent Temple Grenville, 3rd Earl Temple (from 1784 the Marquess of Buckingham), and William Wyndham Grenville, became the principal figures in the Grenville family. Temple played a key role in bringing down the Fox North coalition in December 1783 and in bringing his cousin William Pitt the Younger to power as Prime Minister, but he was snubbed for major office. Nevertheless, he and his supporters backed the new ministry, and William Grenville soon became one of Pitt's closest advisors and served for ten years (1791–1801) as Foreign Secretary during the difficult period of the French Revolutionary Wars.
Лорд Гренвилл
1801 жылы Питтің үкіметінің отставкаға кетуі Питт пен оның туысы Уильям Уиндхам Гренвиллдің (кейін Лорд Гренвилл) арасындағы ажырасуға әкелді, бұл ажырасуды Бэкингем мен оның жақтастары қолдады. Олар Питтке оның маңызды лауазымға тағайындалуына кедері келтіргені үшін әрқашан наразылық білдірген. 1801 жылдан 1804 жылға дейінгі Аддингтон үкіметі кезеңінде Питт үкіметінің көптеген бұрынғы қолдаушылары жаңа министрлікке наразылық білдіріп, Гренвиллді өздерінің көшбасшысы деп санап, өздерін «Гренвиллдер» немесе «Гренвиллиттер» деп атады. Гренвилл бастапқыда өзінің жақтастарынан алшақтап жүргенімен, 1803 жылға қарай өзін олардың жетекшісі деп мойындады. Лорд Бэкингемге бағыныштылардан басқа, топтың көп бөлігі 1794 жылы Питт үкіметіне қосылған және Аддингтон үкіметінің Франциямен бейбітшілік саясатына қарсы болған бұрынғы Портленд вигтерінен тұрды. Топтың көрнекті мүшелері Лорд Спенсер, Лорд Фицвильям, Уильям Уиндхам және Бэкингем мен Гренвиллдің інісі Томас Гренвилл болды. Жаңа топ, осы себепті «Жаңа оппозиция» деп аталды, біртіндеп Чарльз Джеймс Фокстың «Ескі оппозициясымен» шартты келісімге келді. Олардың көптеген келіспеушіліктері болды, ең бастысы Франциямен соғыс мәселесінде: Гренвиллиттер оны одан да агрессивті түрде жалғастыруды қаласа, ал Фокс келіссөздер арқылы бейбітшілікке қол жеткізуді көздеді. 1804 жылы Аддингтон үкіметі құлаған кезде Гренвилл өзінің, Питт және Фокс жақтастарын қамтитын коалициялық үкімет құруға үміттенеді, бірақ король Фокс кіретін үкіметті қабылдаудан бас тартты. Жаңа одақтасы болмастан үкіметке кіруге дайын емес Гренвилл сол жылдың мамырында Питт екінші үкімет құрғанда оппозицияда қалуды жөн көрді. Алайда, екі жылдан кейін Питт қайтыс болған соң, король «Жаңа» және «Ескі» оппозицияны қамтитын үкімет тағайындаудан басқа амалы қалмады, соның нәтижесінде Гренвилл «Барлық таланттар» министрлігінде премьер-министр болды. Коалиция мүшелері құл саудасын жоюдан басқа ештеңе туралы келісе алмаса да, министрлікке корольдің қарсылығы оны 1807 жылдың басында жойды. Одан кейін Гренвилл оппозицияның номиналды жетекшісі болды, бірақ Фоксистердің жетекшісі лорд Грей оған тең дәрежеде болды.
The resignation of Pitt's government in 1801 brought about a separation between Pitt and his cousin, William Wyndham Grenville (now Lord Grenville), which was encouraged by Buckingham and his followers, who had always resented Pitt for preventing him from receiving major office. During the Addington government from 1801 to 1804, a number of former supporters of the Pitt government declared their dissatisfaction with the new ministry, came to consider Grenville as their leader and called calling themselves "Grenvilles" or "Grenvillite". Although Grenville himself initially kept his distance from his supposed followers, he had by 1803 acknowledged himself as their leader. Other than dependents of Lord Buckingham, the group was largely former Portland Whigs who had joined the Pitt government in 1794 and opposed the Addington government's policy of peace with France. Notable members of the group included Lord Spencer, Lord Fitzwilliam, William Windham and Buckingham and Grenville's brother, Thomas Grenville. The new group, aptly nicknamed the "New Opposition", gradually made a tentative alliance with Charles James Fox's "Old Opposition". Their disagreements were many, most apparently on the topic of war with France, wherein the Grenvillites wished to prosecute it more aggressively, but Fox desired peace by negotiation. When Addington's government fell in 1804, Grenville hoped to form a coalition government that included supporters of himself, Pitt, and Fox, but he was stymied by the King's refusal to countenance a government that included Fox. Unwilling to go into government without his new ally, Grenville chose to remain in opposition when Pitt formed his second government in May of that year. When Pitt died two years later, however, the King had little choice but to appoint a government including both the "New" and "Old" Opposition, and Grenville became Prime Minister in the Ministry of All the Talents. Although the coalition partners agreed about little besides the abolition of the slave trade, it was really the King's opposition to the ministry that destroyed it in early 1807. Thereafter, Grenville acted as nominal Leader of the Opposition although Lord Grey, the leader of the Foxites, was essentially equal with him.
Диссипация
1813 жылы Бэкингемнің қайтысынан және 1817 жылы Гренвиллдің саясаттан шеттелуінен кейін, Гренвиллдер оппозициядағы ерекше саяси топ ретінде сақталды, бірақ олар Бэкингемнің ұлы, Бэкингемнің 2-маркизінің мүдделеріне қызмет ететін қарапайым құралға айналды. Саясатта белсенді қалған бұрынғы Портленд вигтері көбінесе бұрынғы вигтік сенімдеріне оралды. 1822 жылы премьер-министр лорд Ливерпуль Букингемді Букингем және Чандос герцогы етіп тағайындап, сондай-ақ оның бірнеше қолдаушыларын, әсіресе Бақылау кеңесінің президенті болған Чарльз Уильямс Виннді үкіметке тарту арқылы олардың қолдауын сатып алды. Соңынан Гренвиллдер ерекше саяси топ ретінде жойылды.
After Buckingham's death in 1813 and Grenville's withdrawal from politics in 1817, the Grenvillites remained a distinct political grouping in opposition, but they were by now little more than a pawn of the ambitions of Buckingham's son, the 2nd Marquess of Buckingham. The former Portland Whigs who remained active in politics had by now largely returned to their former Whig allegiances. In 1822, Prime Minister Lord Liverpool bought the group's support for the government by creating Buckingham as Duke of Buckingham and Chandos and bringing in several of his supporters, notably Charles Williams Wynn, who became President of the Board of Control, into the government. In the years that followed, the Grenvillites disappeared as a distinct political faction.