Уэльстің қираған Симер аббаттығы

Кіріспе

Симер аббаттығы (Уэльсше: Абати Симер) – Ұлыбританияның Солтүстік-Батыс Уэльстегі Гвинед штатының Долгеллаудан солтүстікке қарай орналасқан Лланэлтид ауылының жанындағы қираған цистерциандық аббаттығы.

Тарих

Ол 1189 жылы құрылған және Маридуд ап Синнан аб Оуэйн Гвинендтің (1212 жылы қайтыс болған), Мерионеттің лорды (Оуэйн Гвинендтің немересі) және оның ағасы, Солтүстік Уэльстің князі Груффуд ап Синнанның (1200 жылы қайтыс болған) қамқорлығымен Құдай анаға арналған. Abbeycwmhir (Powys-тегі) аббаттығының еншілес үйі болды. Шіркеудің және батыс мұнараның қалдықтары өте қарапайым, бірақ қабырғалары кеме аркасының биіктігіне дейін сақталған. Бұл қарапайым, көлденең жолдары бар, солтүстік және оңтүстік трансепттері жоқ, ал хор мен пресвитерия кемеге біріктірілген. Аббатханада құмтас қаптамасы және кейбір қызыл құмтас мүсіндері бар, бірақ негізінен жергілікті тас үйінділерінен тұрғызылған. Монастырь және басқа да монастырлық ғимараттардың іргетастары оңтүстік жағында көрінеді. Абат үйі орынның батысында сақталған, ол кеңінен шаруашылыққа жаратылған. Уэльстегі басқа цистерциан қауымдары сияқты, Симер аббаттығы қой өсіріп, жылқы шаруашылығымен айналысып, оларды Лливелин ап Иорвертке, Ұлы Лливелинге жеткізген. 1209 жылы Лливелин аббатханаға кен өндіру құқығын сыйлаған. Алайда, бұған қарамастан, аббатхана гүлденбеген: оған жеткілікті егістік жер болмаған және балық аулау құқығы шектеулі болған. 1291 жылы жылдық кірісі 28 фунт 8 шиллинг 3 пенни болды. Эдуард I-нің Уэльс соғыстары (1276–77 және 1282–83) аббатхананың салыстырмалы кедейлігіне әсер еткен болуы мүмкін, мысалы, әдеттегі цистерциандық орталық мұнараны салуға қол жеткізбеуі осының бір көрсеткіші, ал Алун Джон Ричардс 14-ғасырдың суық климаты аббатхананың көптеген таулы жерлеріне кері әсер еткенін айтады. Аббатхана 1275 және 1279 жылдары ханзада Лливелин ап Груффудтың әскерлеріне база болған. 1283 жылы Эдуард I аббатхананы басып алды, ал бір жылдан кейін соңғы соғыстарда келтірілген зиян үшін аббатханаға 80 фунт стерлинг өтемақы берді. 1388 жылы монастырьде бесеуден аспайтын монахтар болды және діни салттардың деңгейі айтарлықтай төмендеген. 1535 жылғы сараптамада үйдің жылдық кірісі 51 фунт стерлингтен аспады және аббатхана 1536–37 жылдары кішігірім монастырьлармен бірге таратылды, мүмкін 1537 жылдың наурызында. Монастырь кішкентай және маңызды емес еді. Алайда, Симерде XIII ғасырға жататын күміс жалатылған тостаған мен патен (Евхаристия табағы) болған, олар тарату кезінде жасырылған болуы керек; 1898 жылы Cym y mynach тасының астынан қайта табылды, қазір Кардиффтегі Уэльс Ұлттық мұражайында сақталады. Кішкентай өзен монастырьдан оңтүстікке қарай ағып өтеді, ал орын Мавддах өзенінің жағалауында және Внион өзенінің Мавддахқа құятын жерінен жоғары орналасқан; сондықтан монастырьға толық атау берілді Кимер деу дифюр, яғни "сулардың қосылысы". Бұл орын Мавддах өзенінің ең төменгі сағасында орналасқан. Қазір ол Cadw қамқорлығында. Англия мен Уэльстегі басқа монастырьлық орындар сияқты, аббатхана 1530-шы жылдардағы таратудан аман қалмады, ал құрылыс бөліктері олардың киінген тастарын қайта пайдалану үшін қолданылды. Сақталған шаруашылық жанында орналасқан, қалған қираған үйлер жылдың көп күндері жұртшылыққа ашық.

It was founded in 1189 and dedicated to the Virgin Mary under the patronage of Maredudd ap Cynan ab Owain Gwynedd (d. 1212), Lord of Merioneth (grandson of Owain Gwynedd), and of his brother, Gruffudd ap Cynan, prince of North Wales (d. 1200). It was a daughter house of Abbeycwmhir in Powys. The remains of the church and west tower are very plain, but substantial with walls surviving about nave archway height. It is a simple nave with aisles, lacking northern and southern transepts, and the choir and presbytery are incorporated into the nave. The abbey has buff sandstone dressings and some red sandstone carvings, but is primarily of local rubble construction. The foundations of the cloister and other monastic buildings are visible to the south. The abbot's house remain to the west of the site and have been extensively remodelled as a farmhouse. Like other Cistercian communities in Wales, Cymer Abbey farmed sheep and bred horses, supplying them to Llywelyn ap Iorwerth, Llewelyn the Great. Llewelyn gifted the Abbey mining rights in 1209. However, despite this the Abbey was not prosperous: it lacked much arable land and had limited fishing rights. In 1291, annual income was £28 8s 3d. The Welsh Wars of Edward I (1276–77 and 1282–83) probably contributed to the abbey's relative poverty, for instance the failure to build the usual Cistercian central tower is one indication of this, while Alun John Richards argues that the cooler climate of the 14th century unduly affected the Abbey's lands which were largely mountainous. The Abbey was a base for the troops of Prince Llywelyn ap Gruffudd in 1275 and 1279. In 1283 Edward I occupied the Abbey and a year later gave the Abbey compensation of £80 for damage caused in the recent wars. By 1388 the monastery was home to no more than five monks and it seems that there was a marked decline in the standard of religious observance. In the survey of 1535, the annual income of the house was valued at little over £51 and the abbey was dissolved with the smaller monasteries in 1536–37, most likely in March 1537. The monastery was small and relatively unimportant. However, Cymer did possess a fine, thirteenth century silver gilt chalice and paten (Eucharist plate), which must have been hidden at the Dissolution; rediscovered in 1898, under a stone at Cym y mynach, they are now in the National Museum of Wales in Cardiff. A small stream runs south of the cloister, and the site is on the banks of the River Mawddach and lies just above the confluence of the River Wnion with the Mawddach Cymer; and therefore the monastery was given the full title of Kymer deu dyfyr, which means 'the meeting of the waters'. It was sited at the lowest ford across the Mawddach. It is now in the care of Cadw. As with other monastic sites in England and Wales, the abbey did not survive the Dissolution of the 1530s, and parts of the fabric were recycled for their dressed stone. Situated next to the surviving farm, the remaining ruins are open to the public on most days of the year.