Эдвард Фрай (1827-1918) – британдық судья, апелляциялық сот судьясы, арбитр. Шоколад фабрикасының иесі Фрайлар отбасынан шыққан. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья (1827–1918) және сол аттас австралиялық регби ойыншысы.
British judge (1827–1918)
the Australian rugby footballer of the same name
Сэр Эдвард Фрай (4 қараша 1827 – 19 қазан 1918) – ағылшын Лорд-апелляциялық судьясы (1883–1892) және Тұрақты төрелік сотының арбитрі.
Sir Edward Fry, (4 November 1827 – 19 October 1918) was an English Lord Justice of Appeal (1883–1892) and an arbitrator on the Permanent Court of Arbitration.
Өмірбаян
Джозеф Фрай (1795–1879) мен Мэри Энн Суэйн оның ата-анасы болды. Ол Бристольдің көрнекті отбасынан шыққан квакер, ол J. S. Fry & Sons шоколад фирмасын құрып, иеленді. Оның әкесінің әкесі Джозеф Сторрс Фрай (1767–1835) болды, ал бауырларының арасында фирманы басқарған екінші Джозеф Сторрс Фрай (1826–1913) және саясаткер болған Льюис Фрай (1832–1921) бар еді. Ол 1854 жылы адвокаттыққа қабылданды, 1869 жылы "жібек киім" алды және 1877 жылы Канцлерлік сот судьясы болды, соның нәтижесінде әдеттегі рыцарь атағын алды. 1883 жылы ол Апелляциялық сотқа көтерілді және Құпия Кеңеске ант берді. 1892 жылы ол зейнетке шықты. Соттан зейнетке шығу заңдық жұмыстан зейнетке шығуды білдірмеді. Ол Құпия Кеңестің Сот комитетіндегі кейбір істерді қарады. 1897 жылы ол Ирландияның жер заңдары жөніндегі корольдік комиссияны басқару ұсынысын қабылдады. Ол сондай-ақ Уэльс көміршілер ереуілінде (1898), Гримсби балық дауында (1901) және Лондон мен Солтүстік-Батыс темір жол компаниясы мен оның қызметкерлері арасындағы дауларда (1906, 1907) төрешілік жасады. Фрай 1907 жылы GCMG және GCB ордендерімен марапатталды.
Joseph Fry (1795 1879) and Mary Ann Swaine were his parents. He was a Quaker from a prominent Bristol family which founded and owned the chocolate firm J. S. Fry & Sons. His grandfather was Joseph Storrs Fry (1767–1835) and his brothers included a second Joseph Storrs Fry (1826 1913) who ran the firm and Lewis Fry (1832 1921) who was a politician. He was called to the bar in 1854, took silk in 1869 and became a judge in Chancery in 1877, receiving the customary knighthood. He was raised to the Court of Appeal in 1883, and was sworn of the Privy Council. He retired in 1892. Retirement from the court did not mean retirement from legal work. He sat on some cases in the Judicial Committee of the Privy Council. In 1897 he accepted an offer to preside over the royal commission on the Irish Land Acts. He also acted as an arbitrator in the Welsh coal strike (1898), the Grimsby fishery dispute (1901) and between the London and North Western Railway Company and its employees (1906, 1907). Fry was appointed GCMG and GCB in 1907.
Халықаралық заң және төрелік карьерасы
Ол халықаралық құқық саласында да жұмыс істеді. 1902 жылы ол Гаагада АҚШ пен Мексика арасындағы Калифорнияның ізгі ниет қорына қатысты дауды шешу үшін тағайындалған бес төрешінің бірі болды, бұл Тұрақты төрелік соты арқылы мемлекеттер арасындағы алғашқы дау болды. 1904 жылы ол Доггер Банкі оқиғасын тергеу комиссиясында британдық құқықтық сарапшы ретінде жұмыс істеді, онда Ресей теңіз күштері Солтүстік теңізде британдық шарап балық аулау флотына қателікпен шабуыл жасады. Ол екінші Гаага конференциясына (1907) қатысты. 1908/1909 жылдары Франция мен Германия арасындағы дауды шешуде төрешілік жасады, онда Франция Германияның дипломатиялық қорғауында болған дезертирлерді (оның ішінде кейбір неміс азаматтарын) ұстап алған.
He was also involved in international law. In 1902 he acted as one of five arbitrators at The Hague in the Pious Fund of the Californias dispute between the United States and Mexico, the first dispute between states arbitrated by the Permanent Court of Arbitration. In 1904 he was the British legal assessor on the commission to investigate the Dogger Bank incident where the Russian navy accidentally attacked a British herring fleet in the North Sea. He was involved in the second Hague Conference (1907). In 1908/1909 he was an arbitrator between France and Germany over a case where France had seized deserters (including some German citizens) from German diplomatic protection.
Зоологиялық және ботаникалық жұмыстар
Заңнан басқа ол Лондон университетінің колледжі кеңесінде болды және зоологиямен қызығушылық танытты (ол 1883 жылы Корольдік қоғамға сайланды). Ол бриофиттер туралы екі кітап жазды: «Британдық мохтар» (1892) және қызы Агнеспен бірлесіп «Бауыржағайлар: британдық және шетелдік» (1911).
Besides law he was on the council of University College London and interested in Zoology (he was elected to the Royal Society in 1883). He wrote two books on bryophytes, British Mosses (1892) and, with his daughter Agnes, The Liverworts: British and Foreign (1911).