Кіріспе

Rothwell, Hick and Rothwell – Англияның Болтон қаласындағы инженерлік компания. 1822 жылы құрылған серіктестер Рейнхилл сынақтарынан кейін бу локомотивтерін өндіруге қызығушылық танытты. Компанияның алғашқы локомотиві – "Юнион" – тік қазандығы және көлденең цилиндрлері бар, Больтон және Ли темір жолы үшін жасалған, ал Хик пен Ротвелл оның негіздейтін серіктері және бастапқы акционерлері болды. Одан кейін келесі жылы американдық темір жолдары үшін тағы үш локомотив салынды.

Ротвелл және компания

1832 жылы Бенджамин Хик жеке бизнесін ашу үшін кетіп, орнына Фентон, Мюррей және Джексон фирмасынан Бенджамин Кубитт (Уильям Кубиттің кіші інісі) келді. Кейін фирма Rothwell and Company деп аталды. 1833 жылы Америкаға тағы бір тапсырыс орындалды, содан кейін бірнеше жыл бойы фирма сорғылар мен стационарлық двигательдермен айналысты.

1820-шы жылдар

1827 жылы компания Франциядағы Андре Коехлин & Cie компаниясына үш бу машинасы жеткізді, олардың біреуі Шарп, Робертс және компания жабдықтың көп бөлігін қамтамасыз еткен Мулхаус мақта фабрикасы үшін, біреуі Роншамптағы көмір кеніштері үшін, ал үшіншісі Буркарт фабрикасы үшін болды. Хик 1827 жылы осы орнатудың кем дегенде екеуіне жеке қатысты. Бенджамин Хик жобалаған қос тіректі кранның 1:10 масштабтағы моделі Музей де де Артс и Метьерс-те көрсетілген.

1830-шы жылдар

1836 жылдан бастап олардың басты бизнесі бу локомотивтерін жасау болды. 1840 жылға дейін олар 56 локомотив өндірді, оның 28-і шетелге сатылды. Ерекше атауға лайық – Оңтүстік Каролина темір жолы үшін Хорацио Алленнің жобасы бойынша жасалған локомотив. Оның дөңгелектері 1 метрлік болды, алдыңғы күтімдігі бұрылатын болды және 35 жыл бойы жұмыс істегендігі айтылады. Эдвард Бьюри және компаниясынан көптеген тапсырыс жұмыстары келіп түсті.

1840 жылдар

1841 жылдан бастап компания кең еңісті Ұлы Батыс темір жолы үшін бірнеше локомотивтерді жасауға кірісті. Ең ірі тапсырыс 1847 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы үшін 28 локомотивке жасалды.

1850-ші жылдар

Мүмкін, ең таңғажайыптары – 1853/54 жылдары Бристоль және Эксетер темір жолы үшін салынған 4-2-4 типті локомотивтер болды. Олардың 9 фут (3 метр) диаметріндегі дөңгелектері фланцсыз болса, екі шартық буксалары бар еді. Олардың салмағы 42 тоннаға жететін, сол кездегі ең жылдам локомотивтердің бірі болды. Компания өнімдерінің жоғары сапасы тұрақты тапсырыстарға әкелді. Көптеген локомотивтер жиырма жылдан кейін де пайдалануда болды. 1857 жылдан бастап локомотивтер Александр Алланның жобасы бойынша жасалды және Old Crewe типіне ұқсас болды. Бұл локомотивтер Ланкастер және Карлайл темір жолдарына, сондай-ақ Шығыс округтері темір жолына сатылды. Соңғы салынғандары – Бристоль және Эксетер темір жолы үшін төрт кең еңісті локомотив және Кармартен мен Кардиган темір жолы үшін екі ат құйылған цистерналы локомотивтер болды.

Жабылу

Кәсіпкерліктің төмендеуі мен бәсекелестіктің күшеюі салдарынан компания 1864 жылы жабылды. Зауыттың бір бөлігі Болтон темір және болат компаниясына өтті, ол кейіннен 1906 жылы Генри Бессемер және компаниясымен біріктірілді.