Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорктегі бұрынғы театр, Манхэттендегі кейінгі Парк театры (сондай-ақ Herald Square Theatre деп те аталады).
Former theater in New York City
a later Park Theatre in Manhattan (aka Herald Square Theatre)
Парк театры, бастапқыда Жаңа театр деп аталған, Нью-Йорк қаласындағы ойын үйі болды. Ол қазіргі Манхэттеннің Азаматтық орталығы ауданындағы 21–25 Парк Роу мекенжайында, Энн көшесінен шығысқа қарай 200 фут (61 метр) қашықтықта, Театр аллеясына тікелей жанасқан жерде орналасқан. Қаланың солтүстік жағындағы бұл орын, жақын арада қалалық әкімшілік орналасатын саябаққа қарайтын болды. Француз сәулетшісі Марк Изамбард Брунел 1790 жылдары ғимараттың жобасын жасау үшін эмигранттар Джозеф Франсуа Мангин және оның інісі Чарльзбен бірлесіп жұмыс істеді. Құрылыс бағасы күрт өсті, сол себепті жобаға өзгерістер енгізілді, нәтижесінде театрдың сыртқы пішіні қарапайым болды. Театрдың есіктері 1798 жылдың қаңтарында ашылды. Алғашқы жылдары Парк театры Нью-Йоркте көп бәсекелестікке тап болған жоқ. Дегенмен, ол иелері мен басқарушыларына көбінесе пайда әкелмеді, сондықтан олар 1805 жылы оны сатты. 1810 және 1820 жылдары Стивен Прайс және Эдмунд Симпсон басқаруымен Парк театры өзінің ең табысты кезеңін бастан өткерді. Прайс пен Симпсон ағылшын актерлерін шақыру арқылы жұлдыздық жүйені енгізіп, театрға жоғары сыныптық бедел берді. 1820 жылдары Чатем Гарден және Боуэри театрлары сияқты бәсекелестер пайда болды, сондықтан Парк театры аман қалу үшін жаңа жағдайға бейімделуге мәжбүр болды. Blackface қойылымдары мен мелодрама итальяндық операны және ағылшын драмасын басып тастады. Бірақ театр 1848 жылы өртенгенге дейін жоғары деңгейлі имиджін сақтап келді.
The Park Theatre, originally known as the New Theatre, was a playhouse in New York City, located at 21–25 Park Row in the present Civic Center neighborhood of Manhattan, about 200 feet (61 m) east of Ann Street and backing Theatre Alley. The location, at the north end of the city, overlooked the park that would soon house City Hall. French architect Marc Isambard Brunel collaborated with fellow émigré Joseph François Mangin and his brother Charles on the design of the building in the 1790s. Construction costs mounted to precipitous levels, and changes were made in the design; the resulting theatre had a rather plain exterior. The doors opened in January 1798. In its early years, the Park enjoyed little to no competition in New York City. Nevertheless, it rarely made a profit for its owners or managers, prompting them to sell it in 1805. Under the management of Stephen Price and Edmund Simpson in the 1810s and 1820s, the Park enjoyed its most successful period. Price and Simpson initiated a star system by importing English talent and providing the theatre a veneer of upper class respectability. Rivals such as the Chatham Garden and Bowery theatres appeared in the 1820s, and the Park had to adapt to survive. Blackface acts and melodrama squeezed Italian opera and English drama out of their preferential positions. Nevertheless, the theatre maintained its upscale image until it burned down in 1848.
Құрылыс
18 ғасырдың аяғында Нью-Йорктегі жалғыз театр – құлдырап, күннен-күнге нашарлап бара жатқан Джон Стрит театры болатын. Мұндай орынға барудан жалыққан Нью-Йорк қаласының бай адамдарының бір тобы 1795 жылы жаңа театр салуды жоспарлай бастады. Инвесторлар әрқайсысы 375 доллардан 113 акция сатып алып, шамамен 42,375 долларлық құнына өтеу жасады. Құрылысты жобалау үшін иелері атақты архитектор Марк Исамбард Брунельді жалдады, ол француз және Террор дәуірінен қашып Нью-Йоркке келген, сол кезде қаланың инженері болған. Бірақ құрылыс барысында жобаға қаражат жетіспеді. Иелері тағы да акция сатылып, ақырында құрылыс құны 130,000 доллардан асып кетті. Қаржыны үнемдеу үшін Брунельдің ғимараттың сыртқы дизайны іске асырылмады. Соның салдарынан үш қабатты құрылыстың ені 24 метр, тереңдігі 50 метр болатын және қарапайым таспен қаланған. Жалпы көрінісі – қаталдылық пен қарапайымдық сезімін берді. Ал ішкі жағы өте әсем әрі сәнді болды. Ғимарат дәстүрлі еуропалық стильде салынды, галерея үш қабатты ложалардың үстіне орналастырылып, U пішіндес залға қарап тұрды.
In the late 18th century, New York's only playhouse was the decaying and increasingly low brow John Street Theatre. Tired of attending such an establishment, a group of wealthy New Yorkers began planning the construction of a new playhouse in 1795. Investors bought 113 shares at $375 each to cover the estimated $42,375 cost. To plan the structure, the owners hired celebrated architect Marc Isambard Brunel, a Frenchman who had fled to New York to avoid the Reign of Terror and was then the city's engineer. Part way through construction, however, the project ran out of money. The owners sold more shares for what would eventually mount to a construction cost of more than $130,000. As a cost saving measure, Brunel's exterior design for the building was not implemented. The resulting three story structure measured 80 feet (24 m) wide by 165 feet (50 m) deep and was made of plain dressed stone. The overall effect was an air of austerity. The interiors, on the other hand, were quite lavish. The building followed the traditional European style of placing a gallery over three tiers of boxes, which overlooked the U shaped pit.
Парк жоғары мәдениет ретінде
1807 жылы үш ай ішінде ағылшын сәулетшісі Джон Джозеф Холланд театрдың ішкі кеңістігін қайта жаңартып, газ шамдарын, кофеханаларды, көлемді жайларды және қайта боялған төбесін қосты. Театрдың бақылау үлесін алғаннан кейін, 1808 жылы Стивен Прайс менеджер болып тағайындалды. Ол ағылшын актерлері мен актрисаларына ағылшын драмаларын қою үшін жалақы төлеп, «жұлдыздық жүйе» енгізді. Прайс Англияда көп уақыт өткізді, оның ішінде төрт жыл (1826–1830) Дрюри Лейн Корольдік театрының менеджері болып жұмыс істеді, онда ол Парк және Американың басқа қалаларындағы театрлар үшін талантты актерлерді іздеді. Осы кезеңде Прайс театрдың күнделікті басқаруын Эдмунд Симпсонға тапсырды. Парк бұл кезде жоғары санаттағы ойын-сауықтармен танымал болған, бірақ Прайс пен Симпсонның саясаты ағылшын драмасын, итальяндық операны және Клара Фишер сияқты жоғары санаттағы қойылымдарды ұйымдастыру арқылы осы беделін нығайтуға көмектесті. Прайс пен Симпсон Эдвин Форрест және Шарлотта Кушман сияқты көптеген американдық өнерпаздардың мансабын дамытуға көмектесті. 1820 жылдың мамыр айында Парк өртеніп, тек сыртқы қабырғалары ғана сақталды. Иелері келесі жылы оны қайта салып, 1821 жылдың қыркүйегінде қайта ашты. Жаңадан салу кезінде труппа Энтони Стрит театрында өнер көрсетті. Law, Jonathan, ed. The Methuen Drama Dictionary of the Theatre, p. 23 (2011)
Over three months in 1807, English born architect John Joseph Holland remodeled the theatre's interior. He added gas lighting, coffee rooms, roomier boxes, and a repainted ceiling. After acquiring a controlling interest in the theatre, Stephen Price became manager in 1808. He instituted a star system, whereby he paid English actors and actresses to play English dramas there. Price spent much time in England, including four years (1826–1830) as manager of the Theatre Royal, Drury Lane, where he recruited successful actors for the Park and for a circuit of theatres in other American cities. During this period, Price left much of the operating management of the theatre to Edmund Simpson. The Park at this point was already known for high class entertainments, but Price and Simpson's policies helped to reinforce this as they booked English drama, Italian opera, and other upper class bills, such as actress Clara Fisher. Price and Simpson also fostered the careers of many American performers, including Edwin Forrest and Charlotte Cushman. The Park burned down in May 1820, and was entirely destroyed except for its exterior walls. The owners rebuilt the following year, and reopened in September 1821. The company performed at the Anthony Street Theatre during the rebuilding. Law, Jonathan, ed. The Methuen Drama Dictionary of the Theatre, p. 23 (2011)
1820-жылдардың басында Жаңа театр Нью-Йорктегі жалғыз театр болды, бәсекелестіктің болмауы театрға ең табысты кезеңін өткеруге мүмкіндік берді. 1823 жылы Чатем Гарден театры салынды және Парктің үстемдігіне алғашқы нақты сынды келтірді, ал 1826 жылы Боуэри театры ілесіп келді. Жаңа театр жаңалығын жоғалтып, осы уақыттан бастап Парк театры деп аталды. Бастапқыда, бәсекелестердің барлығы бірдей жоғары санаттағы көрермендерге үміттенеді. Алайда, 1820-жылдардың соңы мен 1830-жылдардың басында Боуэри мен Чатем Гарден көбінесе жұмысшы табының қажеттіліктерін қанағаттандыра бастады. Қарама-қарсылығы, Парк бонтонның таңдаулы орнына айналды. Бұған оның айналасындағы ауданның дамуы да ықпал етті. Нью-Йорктік үй иелері Боулинг Гриннен солтүстікке қарай жылдам қозғалды, сондықтан Парк бұл кезде жоғары санаттағы тұрғын үйлердің арасында, қалалық әкімшілік пен үлкен саябақтың алдында орналасқан еді. Ұзақтан соң кофеханалар мен қонақүйлер ашылды. Бірақ жоғары санаттағы беделіне қарамастан, кейбір сыншылар Паркті сынауға себептер тапты. Британ жазушысы Фрэнсис Троллоп өзінің «Америкалықтардың тұрмыстық әдет-ғұрыптары» атты маңызды кітабында келесі пікірді білдірді:
In the early 1820s, the New Theatre was New York's only theatre, and the lack of competition allowed the theatre to enjoy its most profitable period. The Chatham Garden Theatre was built in 1823 and provided the first real challenge to the Park's primacy; the Bowery Theatre followed in 1826. The New Theatre, having lost its newness, became known as the Park Theatre around this time. At first, each of the rivals aimed for the same upper class audience. However, by the late 1820s and early 1830s, the Bowery and Chatham Garden had begun to cater to a more working class clientele. In comparison, the Park became the theatre of choice for bon ton. This was helped by the evolution of its neighborhood. New York home owners had steadily moved northward from Bowling Green so that by this point, the Park stood in an upper class residential area and fronted City Hall and a large park. Coffeehouses and hotels soon followed. Despite its upper class luster, however, some commentators found due cause to criticize the Park. In her landmark book, Domestic Manners of the Americans, the British writer Frances Trollope gave a mixed review:
«Қойылым өте жақсы қойылған, және осы жолы біз Парк театрын жақсы жағдайда көрдік, өйткені ол әдемі киінген адамдармен толы болды; бірақ әлі де көптеген «қырылмаған еріндерді» жек көрінуші темекінің сұмдық түсімен ластанған және үнемі түкіруді естідік, бұл, әрине, оның салдары. Егер олардың театрларында Feydeau оркестрі болғанда, тіпті періштелер хоры да болса, мен осы жалғыздықтың артынан ілесіп жүргенде аз ғана ләззат ала алмасам».
The piece was extremely well got up, and on this occasion we saw the Park Theatre to advantage, for it was filled with well dressed company; but still we saw many 'yet unrazored lips' polluted with the grim tinge of hateful tobacco, and heard, without ceasing, the spitting, which of course is its consequence. If their theaters had the orchestra of the Feydeau, and a choir of angels to boot, I could find but little pleasure, so long as they were followed by this running accompaniment of thorough base.