Филадельфия және Рединг теміржол көпірі: Сускеханна өзеніндегі тарих және эволюциясы
Philadelphia & Reading Railroad Bridge (Harrisburg, Pennsylvania)
Филадельфия & Рединг көпірі: Сускеханна өзеніндегі тарихы терең теміржол көпірі. 1891-94 жылғы құрылыс, бетон аркалар, 51 аркадан тұрады. Теміржол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филадельфия және Рединг теміржол көпірі Норфолк Оңтүстік теміржол желілерін Леймойн, Пенсильвания және Харрисбург, Пенсильвания арасындағы Сусквехана өзені арқылы өткізеді. Оның бетон тіректерінің кейбіреулері 1891 жылы Филадельфия, Харрисбург және Питтсбург теміржолымен салынған, осы орындағы бұрынғы фермалық көпірдің тас қанаттарын қамтиды, кейін Филадельфия және Рединг теміржолы оны Харрисбург және Лурган желілерін байланыстыру үшін сатып алды. Ағымдағы құрылыс 1920-1924 жылдар аралығында фермаларды бір-бір рельстік жолмен бетон аркалармен алмастыру арқылы жүзеге асырылды. Көпірде 51 бетон арка бар, бұл жақын орналасқан Роквиль көпірінен 3 аркаға көп.
The Philadelphia & Reading Railroad Bridge carries Norfolk Southern rail lines across the Susquehanna River between Lemoyne, Pennsylvania and Harrisburg, Pennsylvania. Some of its concrete piers encase stone masonry piers from an earlier truss bridge on this site, completed in 1891 by the Philadelphia, Harrisburg and Pittsburgh Railroad, which was then acquired by the Philadelphia and Reading Railroad to connect its Harrisburg and Lurgan lines. The current structure was constructed from 1920 to 1924 by replacing the trusses with concrete arches one track at a time. The bridge has fifty one concrete arches, three more than the nearby Rockville Bridge.
Тарих
Харрисбургте Сускехана өзенінің үстінен алғашқы көпір 19 ғасырдың басында қазіргі Маркет-стрит көпірі орналасқан жерде салынды. Ол өзен аралы Сити-Айлендке алып барды, бүгінде ол алты көпірмен қоршалған, оның ішінде екі теміржол көпірі бар. Тек Филадельфия және Рединг теміржол көпірі пайдаланылады. Оның бұрынғы құрылысы 1890 және 1891 жылдар аралығында Филадельфия, Харрисбург және Питтсбург теміржолы (PH&P) арқылы салынды. PH&P – Харрисбургтің оңтүстік-батысындағы Шиппенсбургке дейін 75 шақырым қашықтықта орналасқан бірнеше кіші теміржол компанияларының бірлестігі. Кейіннен PH&P-ны Филадельфия және Рединг теміржолы (P&R) сатып алды, осылайша олардың теміржол желісін оңтүстік-батыстағы Батыс Мэриленд теміржолымен байланыстырып, Пенсильвания теміржолымен (PRR) бәсекелесте позициясын нығайтты. PRR сол кезге дейін Селинсгроувтан төменгі Пенсильваниядағы Сускеханадағы барлық теміржол көпірлерін, сондай-ақ ағынды Камберленд аңғары теміржол көпірі мен Роквилл көпірін бақылады. Филадельфия және Рединг теміржол көпірінің жанында, Леймойн жағында, Оңтүстік Пенсильвания теміржолының ешқашан аяқталмаған теміржол көпірінің бірнеше тіректері орналасқан. Ол кездегі ірі теміржол компаниялары арасындағы билік үшін күрестің ортасында жоспарланған бұл көпірдің құрылысы 1885 жылы банкир JP Morgan келіскен келісімге сәйкес тоқтатылды. Бастапқыда бір жолды P&R көпірі 45,5 метрлік ұзындығы бар 23 балқытылған темір арқалықтан тұрды, ал құмтастан жасалған тіректері кейіннен екі жолды кеңейтуге есептелген. Мұндай кеңейту болмағандықтан, уақыт өте келе тіректеріне бір жақты жүктеме салдарынан зақым келді. ХХ ғасырдың басында күшті және ауыр бу локомотивтері пайда болған кезде көпірдің максималды жүк көтергіштігіне жетілді. Сондықтан P&R темір бетоннан жасалған екі жолды аркалы көпірге ауысу туралы шешім қабылдады. Көпірді қайта жаңарту 1920-1924 жылдары жүзеге асты. Бірінші кезекте, жаңа бетон түпнұсқа тіректері арасында салынды, содан кейін ескі құмтас кірпіштері бетон қаптамасымен нығайтылды, ал соңында барлық тіректері 46 арматурамен біріктірілді. Көпірдің екі жағалауы арасындағы жартысы бірінен кейін бірі салынды. Күнделікті 75 пойыздың үздіріссіз жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін алғашқы қайта құру кезеңінде ескі арқалықтардың жолдары пайдаланылды. 1922 жылдың шілдесінен бастап, жаңадан салынған аркалы көпірдің бірінші жартысындағы бірінші жол пайдаланылып, екінші жартысын салу жұмыстары жалғасты. Кейіннен Харрисбург жағындағы көпірді кеңейту арқалардың жалпы санын 51-ге жеткізді. Бұл кеңейтудің нақты күні белгісіз. Алайда, бұл оқиға 1940 жылдары болған, бұл онжылдықтың суреттері дәлелдейді. 1970 жылдары бірнеше теміржол компанияларының банкротқа ұшырауы (оның ішінде P&R-дың (Reading Company) және PRR-дың (Penn Central) мұрагерлері) нәтижесінде 1976 жылы мемлекеттік құтқару компаниясы Conrail құрылды, оларға Сускехана теміржол көпірлері тиесілі болды. 1999 жылы Conrail Norfolk Southern Railway және CSX Transportation компанияларына сатылды. Филадельфия және Рединг теміржол көпірі Norfolk Southern Railway-ге тиесілі болды, оны Пенсильваниядағы Харрисбург пен Мэрилендтегі Хагерстаун (Лурган тармағы) арасындағы теміржол жүк тасымалы үшін пайдаланады, сонымен қатар CSX Transportation тарапынан ішінара пайдалануға рұқсат берілді.
In Harrisburg, the first bridge over the Susquehanna was built at the beginning of the 19th century on the site of today's Market Street Bridge. This led over the river island City Island, which is today surrounded by six bridges, including two railway bridges, with only the Philadelphia and Reading Railroad Bridge is used. Their predecessor structure was built between 1890 and 1891 by the Philadelphia, Harrisburg and Pittsburgh Railroad (PH&P), an association of several smaller railway companies that Harrisburg associated with about 75 kilometers southwest Shippensburg. The PH&P was later acquired by the Philadelphia and Reading Railroad (P&R), which thus made the connection of their rail network to the Western Maryland Railway in the southwest and strengthened their position in the competition with the Pennsylvania Railroad (PRR). The PRR controlled until then all railway bridges over the Susquehanna in Pennsylvania below Selinsgrove, as well as the upstream Cumberland Valley Railroad Bridge and Rockville Bridge. In the immediate vicinity of the Philadelphia and Reading Railroad Bridge upriver on the Lemoyne side are some pillars of a never completed railway bridge of the South Pennsylvania Railroad. Planned in the midst of a fierce power struggle between the then major railway companies, construction of that bridge was halted in 1885 in the wake of a compromise negotiated by the banker JP Morgan. The originally single track P&R bridge consisted of 23 wrought iron truss girders with a length of 45.5 meters each, whereby the pillars of sandstone had already been designed for a later twin rail expansion. Since such an expansion never came about, the one sided load on the pillars over time led to their damage. With the emergence of more powerful and heavier steam locomotives at the beginning of the 20th century, the maximum load capacity of the bridge was reached. The P & R decided therefore for the conversion to a double railed arch bridge made of reinforced concrete. The reconstruction of the bridge took place in the years 1920 to 1924. First, new concrete was built between the original pillars, then reinforced the old sandstone brick by a concrete coating and finally all pillars connected by 46 sheets of reinforced concrete, where one after the other always a complete Half of the bridge between the two banks was built. To ensure the ongoing operation of about 75 trains daily, used in the first conversion phase, the track on the old trusses. From July 1922 it was then used the first track on the downstream newly created first half of the arch bridge and continued with the construction of the second half. A later extension of the bridge on the Harrisburg side increased the total number of bows to 51. The exact date of this extension is unknown. However, it took place at the latest in the 1940s, as images from this decade prove. As a result of the bankruptcy of several railway companies in the 1970s including the successors of the P&R (Reading Company) and the PRR (Penn Central) 1976, the state rescue company Conrail was formed, in their possession of the Susquehanna railway bridges went over. In 1999, Conrail was acquired by Norfolk Southern Railway and CSX Transportation. The Philadelphia and Reading Railroad Bridge went to the Norfolk Southern Railway, which it uses for its rail freight service between Harrisburg in Pennsylvania and Hagerstown in Maryland (Lurgan Branch), but also partially approved use by CSX Transportation.
Сипаттама
1924 жылы аяқталған аркалық көпірдің бөлігі 45 аркадан тұрады, олардың аралығы 23 метрден астам, ал батыс жағалаудағы (Лемойн жағында) соңғы аркасы 21,5 метрді құрайды (әрқайсысы арка ортасынан өлшенеді). Одан кейін 21 метрлік тіреуі бар, қатты қабырғалы арқалық көпір орналасқан. Алғашқы көпірдің жалпы ұзындығы шамамен 1090 метрді құрайды. Кейіннен көпір шығыс жағалауда (Харрисбург жағында) ұқсас аралықтағы бес аркамен ұзартылды, осылайша шамамен 100 метрге ұзартылды. Батыстан шығыс жағалауға қарай көпірдің 7‰ еңісі бар, ол рельстің қалыпты су деңгейінен 24 метрден 17 метрге дейін төмендеуіне себеп болады. Көпір сол кездегі ең жоғары белгілі су тасқыны деңгейіне сүйене отырып, кемінде 8,7 метрлік қашықтықты қамтамасыз ету үшін жобаланған.
The 1924 completed part of the arch bridge consists of 45 arches with a span of just over 23 m and a final arc on the west bank (Lemoyne side) with 21.5 m (each measured from the center of the arrow). This is followed by the abutment a 21 m long girder bridge with solid wall girders. The total length of the original bridge is about 1090 m. Later, the bridge was extended by five arches of similar span on the east bank (Harrisburg side) and thus extended by about 100 m. From the west to the east bank, the bridge has a gradient of 7 ‰, which reduces the height of the track level above normal water level from 24 m to 17 m. The bridge was designed to guarantee a minimum clear height of 8.7 m, based on the highest known flood level at that time.