Иран коммунистерінің одағы (Sarbedaran) – 1976 ж. құрылған маоистік ұйым. Ирандағы әскери әрекеттерге қатысып, бүлікке әрекеттенген, бірақ 1982 ж. таратылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иран коммунистерінің одағы (Sarbedaran, "дарға асылғандардың басы" деген мағынада) (UIC(S); اتحادیه کمونیستهای ایران) – Ирандағы маоистік ұйым. UIC(S) 1976 жылы Иран ішінде әскери амалдар жүргізген бірнеше маоистік топтардың бірігуінен құрылды. 1981 жылы ұйым көтеріліс дайындады, бірақ 1982 жылы таратылды. Бірнеше идеологиялық өзгерістерге қарамастан, ұйым Иранның капиталистік емес, "жартылай отарлық, жартылай феодалдық" қоғам екенін жақтаған маоистік көзқарасын сақтап келді. 2001 жылы UIC(S) Иран Коммунистік партиясына (Марксистік-Лениншіл Маоистік) айналды.
Union of Iranian Communists (Sarbedaran lit. the head on gallow mass) (UIC(S); اتحادیه کمونیستهای ایران) was a Maoist organization in Iran. The UIC(S) was formed in 1976 after the alliance of a number of Maoist groups carrying out military actions within Iran. The group prepared an insurrection starting in 1981, but it was dismantled by 1982. Although it has gone through several ideological changes, it has maintained a general Maoist viewpoint advocating that Iran is not a capitalist society but a "semicolonial semifeudal" one. In 2001 the UIC(S) became the Communist Party of Iran (Marxist Leninist Maoist).
Қор
Иран коммунистер одағы 1976 жылы «Коммунистік революционерлер ұйымы» мен «Пойя тобының» («Палестина тобының» қалдығы) бірігуінен кейін құрылды. «Сарбедаран» термині 1981 жылы, ұйым өз мүшелерін Солтүстік Ирандағы Амоль маңындағы ормандарда қаруландырып, Ислам режиміне қарсы қарулы көтеріліске дайындағаннан кейін қолданыла бастады. Бұл одақ шағын топ болды және негізінен шетелдегі студенттік қозғалыстарда жұмыс істеді. Теориялық тұрғыдан алғанда, маоистік көзқарасынан, UIC(S) Қытай-Кеңес дауында Қытай Халық Республикасын қолдады және КСРО-ны қолдаған Туде партиясы сияқты бағыттарға қарсы болды. 1979 жылғы Иран революциясынан кейін UIC(S) Ішкі Ирандағы қызметін кеңейтті, сондай-ақ «Жұмысшы табының азаттығы жолындағы күрес тобы» және «Қызыл шайқас» сияқты басқа да топтар қосылды. Осы кезеңде UIC(S) «Абадан жобалық синдикаты» және «Гилан жұмысшы кеңестері одағы» сияқты жұмысшылар күресіне қатысты, сонымен қатар Күрдістанда Ислам Республикасына қарсы соғысқа қосылды (және Күрдістанда «Ташкилат Пишмаргее Захматкешане Кордестан» атты партизандық ұйым құрды). UIC(S) Түркімен, Сахра және Хузистан арабтарының наразылықтарындағы шаруалар күресіне де қатысты. Бұған қоса, «Жауынгер әйелдер қоғамы» және «СЕТАД (ЖОО және мектеп студенттерінің революциялық жаппай ұйымы)» сияқты фронттық ұйымдар құрылды.
The Union of Iranian Communists was founded in 1976 after the unification of the "Organization of Communist Revolutionaries" and "Pooya Group" (a remnant of “Palestine Group”). The term "Sarbedaran" was used later in 1981 after the organization armed its members in the forests near Amol in northern Iran in preparation for its armed uprising against the Islamic regime. This union was a minor group and mainly operated in student movements abroad. Theoretically, due to their Maoist stance, the UIC(S) backed the People's Republic of China in the Sino Soviet Split and opposed currents such as those held by the Tudeh Party who backed the USSR. The UIC(S) expanded its activities inside Iran after the Iranian Revolution in 1979 and some other groups such as "Group of struggle in the path of working class liberation" and "Red Battle" also joined. The UIC(S) did participate in some workers struggles at this time, such as "project syndicate of Abadan" and "Union of worker councils of Gilan" and also joined the war against the Islamic Republic in Kurdistan (and formed a guerrilla organization in Kurdistan named "Tashkilate Pishmargeye Zahmatkeshane Kordestan"). UIC(S) did also participate in peasant struggles in Turkaman, Sahra and Arab protests in Khuzistan. It also formed front organization such as "Militant Women Society" and "SETAD (Revolutionary Mass Organization of university and school Students)".
Қарулы көтеріліс
1982 жыл ҰКП(С) тарихында және жалпы Ирандағы маоизм тарихында маңызды жыл болды. Осы жылы ҰКП(С) Амол маңындағы орман аймақтарында күштерін жұмылдырып, Ислам Республикасына қарсы қарулы күреске шықты. Нәтижесінде 1982 жылдың 25 қаңтарында көтеріліс ұйымдастырылды. Көтеріліс күңіреніске ұшырады және көптеген ҰКП(С) мен маоист көшбасшылары қаза тапты. Олар сонымен қатар түрлі теориялық және саяси дағдарыстарды бастан өткерді. 1985 жылы олар тағы да Ислам Республикасына қарсы қарулы күресті ұйымдастыруға тырысты, бірақ ол да сәтсіз аяқталды. Осы жылдан кейін олар негізінен Курдистан аймағында және Иран Коммунистік партиясы сияқты "Реформаторлық" және "Диссиденттік" деп атаған ағымдарға қарсы күресті. 80-жылдардың соңында олар "ауылдық жерлерде халық соғысы, қалаларда көтеріліс", "Революция жолы" сияқты бұрынғы ұрандары мен стратегияларынан бас тарды. Оның орнына жаңа стратегия ұсынды және олардың ұраны "Ұзаққа созылған халық соғысы: ауылдар арқылы қалаларды қоршау" болды. Сондай-ақ, олар қазіргі "Марксистік-лениндік-маоистік" тұғырымдарын қалыптастырды.
1982 was an important year in the history of the UIC(S) and the history of Maoism in Iran in general. In this year the UIC(S) mobilized forces in forests around Amol and launched an armed campaign against the Islamic Republic. It eventually organized an uprising on 25 January 1982. The uprising was eventually a failure and many UIC(S) and Maoist leaders were killed. It also experienced various theoretical and political crises. In 1985 they again tried to organize militant struggle against the Islamic Republic but, again, this ended in failure. After this year they mainly operated in Kurdistan and against currents such as the Communist Party of Iran which they called "Reformist" and "Dissolvist". In the late '80s they dropped some of their old slogans and strategies such as "Peoples’ war in rural areas and uprising in cities", "Revolution Path" etc. Instead they launched a new strategy and their slogan became "Protracted People's War: siege the cities via Villages". They also formulated their current "Marxist Leninist Maoist" stance.
Брендті өзгерту
2001 жылдың сәуір айында олар «Иран Коммунистік партиясының (Марксистік-Лениншіл-Маоистік) құрылтай съезін» өткізді және бірқатар талқылардан кейін 2001 жылдың 1 мамырында Иран Коммунистік партиясын (Марксистік-Лениншіл-Маоистік) құрды. Иран Коммунистік партиясы (Марксистік-Лениншіл-Маоистік) Иран Коммунистерінің одағын (Сарбедаран) жалғастырушысы деп есептеледі.
In April 2001 they held the 'Founding Congress of Communist Party of Iran (Marxist Leninist Maoist)' and after some debates they established the Communist Party of Iran (Marxist Leninist Maoist) on May Day, 2001. The Communist Party of Iran (Marxist Leninist Maoist) is seen as a continuer of the Union of Iranian Communists (Sarbedaran).